Ha, een nieuw record!

Danny en ik maken samen Goestig. Iedere dag een reportage. Meestal zijn we solo op pad, heel soms samen. Bijvoorbeeld wanneer een van ons gaat presenteren. Maar doorgaans dus alleen. En dat gaat prima. Maar het komt ook voor dat we geen tijd hebben of een onderwerp ons op het laatste moment uit de vingers glipt. Daarvoor hebben we doorgaans wel wat achter de hand. Meestal iets met muziek.

Vandaag heb ik goede zaken gedaan. Tijdens Veste Muziek treden artiesten op in tuinen en woningen rondom de mooie Goese Veste. In twee uur nam ik 23 reserve-video’s op. Een koor, pop, Zeeuwse luisterliedjes en twee blues spelende mannen. We kunnen even vooruit! Mijn oude record stond op 11 reportages op 1 dag. En dat allemaal met de standaard iPad die belichting en geluid volautomatisch regelt. De heren in de video spelen Wallflower, van Bob Dylan.

Geplaatst in Goes, Werk | Een reactie plaatsen

On the Beach-gevoel

Mijn antwoord op “Hoe gaat het?” is vaak al even standaard als de vraag: “Goed”. Daar is niets aan gelogen, het gaat doorgaans uitstekend met me. Ik merk wel dat zonnige dagen een extra positieve invloed op mijn humeur hebben. Als ik ’s ochtends de slaapkamer verlaat en door de glazen, twee verdiepingen hoge achterpui een zonnige lucht zie, kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.

Maar met de ouwe wijven zomer van nu (zo heet het als oktober veel warmer is dan normaal) begint er toch iets te wringen. Want ik lees ook de berichten dat we wel heel warme jaren hebben. En hoe uitzonderlijk dat is. De laatste dagen komt een boek dat ik lang geleden las terug in mijn herinneringen: On the Beach, van Nevil Shute. De roman (vertaald als ‘Het laatste strand’) beschrijft de lotgevallen van bewoners van Zuid-Australië. Het noordelijk halfrond is verwoest in een atoomoorlog, dodelijke wolken drijven richting het zuiden. De uitkomst is duidelijk: iedereen gaat de pijp uit.

Voor sommigen is het aanleiding eindelijk die gevaarlijke sport te gaan doen waar lang van werd gedroomd, zoals autoracen. Een ander plant in zijn ontkenningsfase nog een fruitboom. Het is allemaal beangstigend beschreven, tegen de achtergrond van wat onvermijdelijk gaat komen. De hete zomer en de warme nazomer geven mij wat ik maar even mijn ‘On the Beach-gevoel’ noem. Ik geniet met volle teugen maar weet ook dat het niet echt normaal is. En zorgen waarschijnlijk op hun plaats zijn.

 

Geplaatst in Duurzaamheid, Opinie, Privé | Een reactie plaatsen

College moet nog leren burgerparticiperen

Donderdagavond. De gemeenteraad bespreekt de Bestuursrapportage: hoe staat het met het voor dit jaar afgesproken beleid? De PvdA-fractie concentreert haar bijdrage op 1 belangrijk thema: de (nog immer verwaarloosde) burgerparticipatie. De Bestuursrapportage meldt dat we nog dit jaar een nota daarover tegemoet kunnen zien. En dat de ambtenaren in 2019 worden geschoold in samenwerken met de burgers. Het duurt ons allemaal te lang: in de vorige collegeperiode zou die nota er al zijn, nu is het gemeentebestuur van CDA, VVD & SGP/CU twee bestuursperiodes (!) bezig om uit te vogelen hoe de Goesenaren de rol in de besluitvorming krijgen die ze verdienen. Want dat moet veel beter.

Vandaag bericht de PZC dat ook een prominente CDA-er kritiek heeft op hoe het college met burgerparticipatie omgaat. Daarover zo meer, eerst onze bijdrage.

1. Voor goede burgerparticipatie is het nodig dat alle betrokkenen of belanghebbenden meedoen. En dat kun je beter te royaal definiëren dan te zuinig. Want dat laatste geeft altijd gedoe. En met die hele club ga je een proces in. Dat is tot op heden te weinig staand beleid en heeft de afgelopen jaren te vaak tot terechte irritatie bij Goesenaren geleid. Een actueel voorbeeld? De huurders van de met ontruiming bedreigde camping De Veerhoeve. Zij betaalden tientallen jaren toeristenbelasting en droegen enorm bij aan de economische ontwikkeling van Wolphaartsdijk. Maar bij het bestemmingsplan dat hun nu nekt zijn ze niet betrokken. Publicatie in de Bevelandse Bode was voldoende, aldus het college “en verder is er geen contact geweest”. De Bode wordt niet bezorgd bij de stacaravans.

2. En als je een proces bent ingegaan, deel dan alle informatie met betrokkenen. Dat is absoluut nodig om een eerlijke gang van zaken te krijgen waarin iedereen een gelijke kans heeft. Te vaak, en dat vinden we jammer, zien we dat de gemeente op de informatie blijft zitten. En dat heeft onnodige irritaties veroorzaakt Een recent voorbeeld? De plannen van Middelburg om de landingsbaan van het vliegveld te verleggen. De dorpsvereniging Wolphaartsdijk & Oud-Sabbinge moest het in de krant lezen en is daar terecht laaiend over. Het college verdedigt zich met “pas vorige week geïnformeerd” te zijn door het Middelburgse college. Alsof ze in het Stadskantoor moeten functioneren zonder telefoon of email.

3. Durf los te laten. Dat geldt voor de gemeenteraad. Maar zeker ook voor het college en de medewerkers. Bestuurlijk, ambtelijk en politiek Nederland komt uit een traditie van zelf willen beslissen, controleren en de touwtjes in handen houden. Dat gaat niet samen met burgerparticipatie. Burgerparticipatie verwacht van de bestuurders dat zij de overstap durven maken naar faciliteren en ondersteunen.

En dat laatste brengt mij bij Harry van Waveren (prominent CDA-er: ex provinciebestuurder en wethouder) maar ook bewoner van de Goese Schilderswijk. Daar zien ze momenteel een kruising van de Kloetingseweg anders ingericht worden. Maar op een ondoordachte manier, volgens wijkbewoners. Van Waveren: “Ik stel voor dat het werk tijdelijk wordt stilgelegd en dat de gemeente EERST met ons komt praten.’’ Gelijk heeft hij. Het kan er alleen maar beter van worden. Want inwoners weten heel goed wat er te verbeteren is in hun woonomgeving. Dat maakten de bewoners van de Monnetstede eerder al helder duidelijk. Hun alternatief voor het lelijke hek waar ze nu van de gemeente tegenaan moeten kijken was mooier èn goedkoper.

Niet alle bewoners Schilderswijk zijn blij met nieuwe kruising (PZC, 2018-09-21)

Geplaatst in Goes, Opinie, Oud-Sabbinge, PvdA, Wolphaartsdijk | Getagged | Een reactie plaatsen

Kliekjesdag

We zaten vandaag met twee restjes: wat overgebleven gamba-saus (aten we gisteren bij de pasta) en een kommetje bisque (bouillon getrokken van de schalen van de gamba’s). Mevrouw Omta wist er raad mee. De bisque is (aangevuld met visbouillon) gebruikt om risotto met rivierkreeftjes in te garen. In de sausresten (met wat laurier uit de tuin) werd een mooi stuk kabeljauw gestoofd. Gegrilde courgetterepen maakten het af. Niks mis met kliekjes.

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen

Een bunder kunst

Geplaatst in Foto, Goes | Een reactie plaatsen

Mijn overgrootouders

Geplaatst in Foto, Geschiedenis | Een reactie plaatsen

Snelboetseren

Op Noord-Beveland is ook nog dit weekend Kunstspoor, een route langs galeries en ateliers. Peter Bakker doet ook mee. Hij toont niet alleen werk maar maakt het ook ter plekke. In 60 minuten boetseert Peter een portret. Vanmiddag van mij.

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen

Liefste middelste dochter scoort kokkels in het Veerse Meer

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen

Leuven

Geplaatst in Foto | Een reactie plaatsen

Voornemen: nog beter naar mevrouw Omta luisteren

Mevrouw Omta, zondagavond: “Zullen we morgen naar Leuven gaan?” Prettige gedachte, we waren er niet eerder. Inmiddels weet ik dat we maandag gewoon hadden moeten afreizen. Maar ik opperde eigenwijs: “Liever dinsdag of woensdag, dan is er meer geopend”. Dat hebben we vandaag geweten! Bij aankomst blijkt parkeren in het centrum gratis. “Het is Onze Lieve Vrouw Hemelvaart”, licht iemand desgevraagd toe. België eert Maria met een eigen Hemelvaartsdag. Op woensdag 15 augustus. Horeca, bakkers en supermarkten zijn open. Alle anderen doen aan zondagssluiting. Ook musea. Mevrouw Omta rekende op jassen en laarzen passen.

Wastwat? Leuven heeft, hoe zal ik het noemen, een moeilijk te doorgronden centrum. Mooie gebouwen gezien. Het zal een rijke stad geweest zijn. Maar zag ook weinig samenhang en veel architectonische wanstaltigheid. Het was (door die feestdag) erg rustig en ook daarom relaxed. Het Groot Begijnhof is een gerestaureerde (maar al weer aardig aan het vervallen) middeleeuwse wijk van tien straten en een kerk groot, nabij het centrum. Waar tot nog niet eens zolang geleden begijnen woonden, huisvest de universiteit nu studenten, docenten en gasten (begijnen waren alleenstaande vrouwen die onder de rokken van de kerk een leefgemeenschap vormden). De horeca in Leuven is heel divers. De lunch was lekker. Prima middagje gehad maar terug bij de auto nog een keer goed om me heen gekeken, want ik denk niet dat ik er terug kom.

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen