Machiel Blom, verkoper van gebakken strand

Het bestemmingsplan voor Camping de Veerhoeve (Wolphaartsdijk) staat toe het hele terrein te ontruimen, de contracten met jaarplaatshuurders te beëindigen, de caravans te verwijderen en nieuwe recreatiewoningen te bouwen. Dat liet het Goese gemeentebestuur op de laatste vergadering voor de zomervakantie aan de gemeenteraad weten. Een gemeenteraad die nog steeds in grote meerderheid liever ziet dat in de nieuwe plannen voor de camping ruimte blijft voor de huidige huurders. De sprinkhaankapitalisten die zich op De Veerhoeve hebben gestort kunnen dan misschien formeel de grenzen van het bestemmingsplan opzoeken, voor zo’n ingrijpend plan heb je ook draagvlak nodig. En dat ontbreekt volledig. Niet alleen bij de gemeenteraad maar ook bij de dorpsvereniging Wolphaartsdijk. De met ontruiming bedreigde huurders van jaarplaatsen hebben laten weten zich op alle mogelijke manieren te gaan verzetten.

De nieuwe eigenaren van Camping de Veerhoeve hebben, zoveel is inmiddels wel duidelijk, een enorm ingewikkelde constructie met BV’s, NV’s, CV’s, een stichting en een holding opgetuigd. Een paar personen zien we op een aantal plekken opduiken. Ik leerde dat wanneer een constructie zo ingewikkeld wordt gemaakt, er iets te verbergen is. Om het voor nu overzichtelijk te houden beperk ik me tot twee namen: Ben Mandemakers en (op de foto) Machiel Blom. De eerste vergaarde zijn kapitaal (volgens Quote 600 miljoen euro) met de verkoop van keukens. De tweede is de zetbaas die het vuile werk opknapt. En dat doet hij met verve. In Blom’s optiek mag je daarbij liegen. Want geld heiligt alles.

Laat ik met zo’n leugen beginnen. Op de site van de Veerhoeve (‘Gezellige gezinscamping in het prachtige Zeeland’) biedt Blom nog steeds jaarplaatsen aan: “Heeft u interesse om een stacaravan te kopen of te plaatsen, neem dan gerust even contact met ons op. Uiteraard bent u van harte welkom om langs te komen.” Iemand die nog onlangs zijn belangstelling toonde voor zo’n jaarplaats (“Kunnen we een concrete afspraak maken om de caravan te bekijken en wat te spreken over die jaarplaats?”) ontving als antwoord van de Veerhoeve: “Dat kan hoor. Wanneer zou u willen komen?”. Geen woord over de plannen de camping te slopen. Tijdens de sloop gaat de verkoop van jaarplaatsen gewoon door. Je moet maar durven.

Maar niet alleen belangstellenden in een jaarplaats met een caravan worden besodemieterd. Ook geïnteresseerden in een nog te bouwen recreatiewoning draait Blom bewust een rad voor ogen. In het promotiemateriaal staat doodleuk “Direct over de dijk ligt een heerlijk strandje aan het Veerse Meer”. Lariekoek. Daar ligt geen strand en daar komt geen strand. Blom weet dat als geboren Zeeuw als geen ander. En voor het geval hij het vergeten is, heeft het gemeentebestuur van Goes hem er enkele weken geleden nog eens aan herinnerd. De verantwoordelijk wethouder tegen de gemeenteraad: “Een strandje aan de andere kant van de dijk is geen optie. Hier is het gebied niet geschikt voor. Het opnemen van deze optie is een keuze geweest van de ontwikkelaar, welke niet met de gemeente is kortgesloten. Inmiddels is richting de ontwikkelaar gecommuniceerd dat dit geen optie is”. Die communicatie was aan dovemansoren gericht: Blom verkoopt nog steeds recreatiewoningen met “een strandje direct over de dijk”. Hij laat het gemeentebestuur daarmee een grote middelvinger zien.

Voor de huurders is de opstelling van Blom een feestje: er is weinig leuker dan een tegenstander die zelf zijn maatschappelijk draagvlak verknald. Of de grote man op de achtergrond (Ben Mandemakers) er blij mee is waag ik te betwijfelen. Die had graag in alle rust zijn met keukenblokken en badkamers verdiende 600 miljoen met een paar miljoen uitgebreid. Dat zal hem niet lukken. De huurders tonen zich op allerlei manieren strijdbaar, krijgen veel steun en zijn vindingrijk. Ik gok er op dat Mandemakers dat gaat merken. Ook in Goes. Want op de Goese meubelboulevard zit Brugman Keukens. Van, inderdaad, Ben Mandemakers. Om actie te voeren hoeven de besodemieterde huurders niet eens de gemeentegrens over.

Wordt vervolgd

 

Lees ook:

Hoe langer je roert, hoe meer het stinkt

Jan met de Pet wordt weer eens genaaid

Geplaatst in Goes, Wolphaartsdijk | Getagged | Een reactie plaatsen

Poes, voorheen de schrik van de tuin

Enkele maanden nadat we in 2002 naar Oud-Sabbinge verhuizen halen we een jonge kat uit het asiel. Voor de lol en om huis en tuin vrij te houden van ongedierte. Zestien jaar later is Poes, zoals ze is blijven heten, bejaard. Dat merken mevrouw en meneer Omta en hond Mo, maar ook de vogels in de tuin.
Poes is wat een stoppelkat genoemd wordt. Deze worden geboren in het najaar (als de graanstoppels nog op het land staan na het oogsten). Stoppelkatten zijn doorgaans een slag kleiner dan hun in het voorjaar geboren soortgenoten, omdat er in het najaar en de winter minder eten is. Poes komt, vermoed ik daarom, van een boerderij. Dat leid ik ook af uit haar gedrag. Ze is altijd op haar hoede, alsof het gevaar van alle kanten kan komen. En ze is tamelijk autonoom. De eerste jaren was ze altijd de hort op. Soms meerdere dagen achter elkaar. Dat ze ons niet vergat merkten we aan de prooien die bij de achterdeur werden achtergelaten. Muizen, veel muizen, af en toe een rat, mussen, een enkele keer een duif en zelfs een goudhaantje (de enige keer dat ik dat minieme vogeltje zag in Zeeland). Het schijnt dat katten die prooien klaarleggen om ons aan te zetten zelf te gaan jagen, een soort oefenprooi. Maar goed, Poes deed waarvoor ze gehaald werd. Dat er af en toe ook een vogel de Sjaak was namen we op de koop toe.

Rat na kennismaking met Poes
Eigenlijk had Poes een vast patroon. Veel weg, af en toe kwam ze eten. Met de jaren zoekt ze in de winter steeds meer de warmte in huis en de schoot van mevrouw Omta. Het samenleven met hond Mo ging en gaat haar goed af. Als Poes natgeregend thuiskomt gaat ze op de onderste tree van de trap staan om zich droog te laten likken door de huishond. Die trap oplopen is een dingetje aan het worden. Stram neemt ze tree na tree waar ze eerder de trap op en af rende. Buiten zien we haar voorzichtig lopen, de pootjes een beetje gekromd. ‘John Wayne’, noemen we haar dan. Naar de Amerikaanse filmster met zijn typische loopje. Ze klimt tegenwoordig via het gaas op het kippenhok waar ze eerder met een sprong tegenop ging. Ze slaapt veel. Pijn lijkt ze niet te hebben dus we laten het maar zo.
Maar nu komt het gekke. De vogels hebben ook door dat Poes niet langer de schrik van de tuin is. Als ze eenmaal op het kippenhok ligt te zonnen durven duiven haar tot op minder dan een meter te naderen om wat van het graan te pakken dat ik ’s ochtends bij het voeren van de kippen op het dak van de ren gooi. Alle angst voor Poes is verdwenen.
Bijna schrijnend werd het eerder deze week. We hebben al enkele maanden een groepje van 6-7 eksters in de tuinen achter ons huis. Het zijn jonge mannetjes in afwachting van een partner. Zolang ze die niet gevonden hebben trekken de vogels samen op. De hangjongeren van het vogelrijk: altijd luidruchtig op zoek naar afleiding als het leeghalen van een nest of het stelen van iets dat glinstert. Maar van de week was Poes het doelwit.
Ze lag te slapen naast een schuur. Een ekster landt op het dak, ziet haar liggen en roept zijn soortgenoten. Al snel zitten er 6 eksters op de schuur naar Poes te kijken. Ze zweven naar het gras en stellen zich in een halve cirkel op. Dan begint het spel: wie durft er het dichtst bij Poes te komen? Ekster na ekster hipt naar voren. De moedigste nadert Poes tot een halve meter. Die het allemaal laat gebeuren. Wonderlijk hoe ook de vogels doorhebben dat Poes Poes niet meer is.
Geplaatst in Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

Hoe langer je roert, hoe meer het stinkt

Zaterdagmiddag, tussen de WK-wedstrijden van België en Duitsland, waren ruim honderd huurders van een jaarplaats op camping De Veerhoeve bijeen in de sporthal van Wolphaartsdijk. Het internationale gezelschap (Nederlanders, Belgen, Duitsers en Luxemburgers) wilde zich laten informeren over de voorgenomen ontruiming van de camping. Een groep vooral Randstedelijke investeerders denkt daar een financiële klapper te maken: alle huurders er af, 300 nieuwe recreatiewoningen er op. Afgaande op de strijdlustigheid van de huurders zal ze dat niet een, twee, drie lukken. De boosheid en het verdriet werden zaterdagmiddag omgezet in strijdlust. Dat was mooi om te zien.
 
Gemeenteraadsfracties worden momenteel geïnformeerd. De boodschap komt daar hard en ongemakkelijk aan. Niemand in de raad heeft juli 2017 bij het aannemen van het bestemmingsplan voor De Veerhoeve rekening gehouden met de variant die de investeerders willen: totale ontruiming van de camping. De fracties in de raad gingen uit van het uitbreiden van de camping met behoud van een plek voor de huurders. Maar de aasgieren die op de camping zijn gedoken hebben de randen van het bestemmingsplan opgezocht. Een wijze les voor de Goese raad: voortaan nog zorgvuldiger alle mogelijke varianten op hun wenselijkheid onderzoeken.
 
Onderzoek heeft inmiddels een aardig beeld opgeleverd van hoe het sprinkhaankapitaal te werk gaat. Sinds de verkoop door de vorige eigenaar (eind 2017) proberen maar liefst 8 (acht!) bedrijven een graantje mee te pikken. Of zeg maar gerust: een graan. Want reken maar mee: het gaat om 300 recreatiewoningen. Laat de gemiddelde verkoopprijs 250.000 euro zijn dan is er een omzet van 75 miljoen. De winst zal, als alles doorgaat, vele miljoenen zijn. Een opvallende persoon in de constructie is Ben Mandemakers. Jawel, die van de keukens. Volgens Quote heeft Mandemakers een vermogen van 600 miljoen. Hij zit met een van zijn investeringsvehikels tot over zijn oren in de ontruimingsplannen.
 
De dorpsvereniging Wolphaartsdijk & Oud-Sabbinge bespreekt binnenkort de situatie op de Veerhoeve. Voorzitter Sjaan Huissoon zegt in de PZC: “Ik ben er totaal door overrompeld. Dit is bijna onmenselijk voor de vaste gasten.” Huissoon beschouwt de vaste gasten van de camping als een onderdeel van de samenleving van Wolphaartsdijk: “Ze zitten er vaak van het vroege voorjaar tot het late najaar. Ze gaan in het dorp naar de kapper, doen er boodschappen en nemen deel aan activiteiten.” Daar gaat de steun voor de investeerders ook niet vandaan komen.
 
Mandemakers en zijn investeerders willen, volgens eigen zeggen, het campingterrein helemaal kaal slaan om daarna hun natte droom te verwezenlijken. Die droom begint met een naamsverandering: de Veerhoeve wordt Visserskreek. In het promotiemateriaal belooft de Visserskreek de kopers van een recreatiewoning een strand “direct achter de dijk”. Daar ligt nu water en een jachthaven. Zo’n strand is de zoveelste aantasting van de Veerse Meer-kust. Het zal nog lastig worden daarvoor toestemming te krijgen. Over ‘het plan’ voor de Visserskreek is nog weinig bekend. Er zijn wel geruchten. Die gaan over de bouw van winkels, een zwembad en een restaurant dat boven de oude zeedijk uitsteekt (alweer een aantasting van het Veerse Meer). Allemaal zaken waarvoor nog vergunning moet worden gevraagd. Dat geldt ook voor de voorgenomen sloop van het eindstation van de tramlijn die tot 1934 reed tussen Goes en Wolphaartsdijk. Hoewel geen monument is ook daar een vergunning voor nodig. Dat station is nu een groepslogies. Het tekent het beeld van de investeerders: ze denken een stuk geschiedenis van Goes en Wolphaartsdijk even te kunnen slopen, alles moet wijken voor hun geldzucht.
 
Pijnlijk is de houding van het Goese gemeentebestuur. De slachtoffers (honderden) betaalden soms tientallen jaren toeristenbelasting aan de gemeente Goes en zijn (lees de woorden van dorpsverenigingsvoorzitter Huissoon) deel van de Wolphaartdijkse, en dus Goese, samenleving. “We snappen dat het voor deze mensen erg ingrijpend is”, zegt het gemeentebestuur in de PZC. Krokodillentranen. Want datzelfde bestuur is onderdeel van de promotiecampagne die de investeerders hebben opgezet. Op de site van de Visserskreek (“Een nieuwe vorm van recreëren aan het Veerse Meer”) spreekt Goes haar steun uit voor de plannen van Mandemakers en de zijnen: “Het Veerse Meer is een belangrijke toeristische bestemming in onze gemeente. VissersKreek biedt de recreatieve diversiteit en kwaliteit waar Wolphaartsdijk behoefte aan heeft.” Jammer dat het gemeentebestuur van Goes zo eenzijdig partij kiest nu Jan met de Pet genaaid dreigt te worden.
 
Wordt vervolgd.
Geplaatst in Opinie, Wolphaartsdijk, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

Jan met de Pet wordt weer eens genaaid

“Zeg maar dat je mijn zwager bent, dan kun je mee naar binnen”, zegt een campinggast. We staan voor het kantoor van camping De Veerhoeve in Wolphaartsdijk. In groepjes worden de huurders ontvangen door Machiel Blom van Leisure2B, de nieuwe (Rotterdamse) eigenaar van de camping. Ze weten dan al wat hen boven het hoofd hangt: de camping gaat op de schop, alle (jaar)contracten worden beëindigd. Het betekent het einde van hun recreatieverblijf aan de Goese kust.

Directeur Blom draait zorgvuldig en emotieloos zijn ingestudeerde verhaal af. Het ging financieel slecht met De Veerhoeve; Leisure2B is er ingestapt als nieuwe eigenaar; er is een plan en dat plan gaat uit van het volledig leeg opleveren van de camping. Daarna komen er (dure) recreatiewoningen. Wie wil kan intekenen op zo’n woning. Najaar 2019 moeten alle gehuurde percelen helemaal leeg opgeleverd zijn. Juridisch staat Blom mogelijk in zijn recht. Maar het is stuitend te zien hoe weinig begrip hij heeft voor de verbouwereerde campinggasten. Het is het kapitalisme in haar brutaalste vorm: wij hebben geïnvesteerd en zoeken rendement, jullie moeten daarvoor wijken. Punt. Jouw sociale en financiële belang is ondergeschikt aan mijn geïnvesteerde belang. Lekker puh: ik word er beter van, jullie gaan er op achteruit.

De toehoorders, doorgaans al flink op leeftijd, zien hun wereld instorten. De camping waar ze al tientallen jaren komen (een enkeling al meer dan 50 jaar) gaat weg. Het betekent het einde van hun paradijselijke plekje en campingvriendschappen. Het gesprek met Leisure2B stort de huurders ook in financiële onzekerheid. Pas na de zomer gaat de nieuwe eigenaar informatie geven over de afhandeling en schadeloosstelling. Ik hoor verhalen van huurders die al hun spaargeld in hun caravan staken, soms nog maar heel onlangs. Een ander stak zijn pensioenvoorziening er in, verwachtend dat de laatste levensfase op de Veerhoeve doorgebracht ging worden. Er is enorme onzekerheid over of al dat in de campingplaats gestoken geld schadeloos wordt gesteld. Met de caravan of chalet uitwijken naar een andere Zeeuwse camping is onmogelijk: daar zijn ze alleen welkom als ze op die camping een nieuwe caravan kopen.

Leisure2B maakt maximaal gebruik van de mogelijkheden die het in 2017 vastgestelde bestemmingsplan biedt. “Op zich staan we er positief tegenover”, laat VVD-wethouder Meeuwisse optekenen in de PZC. Het verbaast me niet. De huurders komen vooral van buiten Goes, electoraal is er weinig te verliezen of te winnen. Als bewoner van Oud-Sabbinge heb ik de afgelopen jaren benadeelden steeds aan het kortste eind zien trekken. Ondanks heftige protesten kreeg camping De Haas toestemming uit te breiden langs de Bijsterweg, de Sabbingers in de Kasteelstraat protesteerden tevergeefs tegen agrarische nieuwbouw achter hun huizen en bewoners van de Prins Bernhardstraat zien momenteel pal achter hun tuinen een recreatieterrein ingericht worden. De campings in Wolphaartsdijk (ook de Veerhoeve) mogen fors uitbreiden. Het gemeentebestuur heeft in Wolphaartsdijk alle lichten op groen gezet voor ondernemers. Andere belangen moeten daarvoor wijken. Ook op de Veerhoeve. “We snappen dat het voor deze mensen erg ingrijpend is”, aldus dezelfde Meeuwisse. Dat is erg eufemistisch uitgedrukt. Feitelijk gaat het gemeentebestuur er net zo koel en berekenend mee om als Machiel Blom en zijn rijke vrindjes. Want die mogen vooralsnog hun gang gaan.

De huurders wacht een lange, onzekere zomer. Ondertussen zullen ze de camping afgebroken zien worden. Omdat het echt Jan met de Pet is die huurt op De Veerhoeve zal de belangstelling voor een dure recreatiewoning erg klein zijn. Zeg maar nul. Het wordt gewoon oprotten. Waarschijnlijk voor velen met (behoorlijke) financiële schade. Want wat is nog de waarde van een caravan die elders niet welkom is? En hoe vergoed je alle uren die in bouw en onderhoud zijn gestoken? Waarschijnlijk niet.

De actie van Leisure2B kan dan asociaal zijn, onverwacht komt het plan niet. De Zeeuwse kust gaat zachtjes aan op slot voor nieuwe recreatieparken. De enige weg die dan rest is een bestaand park opkopen, iedereen wegjagen en wat nieuws neerzetten. Recreatie aan de kust van Goes wordt daardoor steeds meer een hobby van de rijken. Over ‘het plan’ van Leisure2B liet directeur Blom weinig los. Hij wilde alleen kwijt dat ‘het plan’ voorziet in een volledige ontruiming. Uit het geruchtencircuit: er komt een zwembad, de campingsupermarkt gaat uitbreiden en Leisure2B wil een restaurant op hoogte, zodat over de dijk naar Noord-Beveland kijkend gedineerd kan worden. Ik gok dat het gemeentebestuur (Blom: “We zijn in onderhandeling”) overal mee akkoord zal gaan. Leisure2B zou ook de historische eindhalte van de in 1934 gestaakte spoorlijn naar het Wolphaartsdijkse Veer willen slopen. Het stationsgebouw (op de foto op de voorgrond) staat nu nog redelijk intact op het recreatieterrein. Met de campinghuurders dreigt ook die Goese historie te verdwijnen. Allemaal voor het gewin van een Rotterdams bedrijf.

Als het gemeentebestuur zichzelf serieus neemt en echt op wil komen voor de belangen van de huurders, laat ze dan de toestemming voor alle veranderingen koppelen aan een gefaseerde invoering van ‘het plan’. Dus eerst uitbreiden en pas daarna de contracten met de bestaande huurders ontbinden. Dat geeft hen een paar jaar extra tijd om alternatieven te zoeken voor hun chalet of caravan. Of een plan maken dat wel rekening houdt met de huidige gebruikers en ergens op de fors uit te breiden camping een plek voor hen te zoeken. Daar is toch niks mee mee, om nu in Wolphaartsdijk eens een keer wel de belangen van benadeelden te respecteren? Want nu zijn het de sprinkhaankapitalisten die Jan met de Pet ongelooflijk willen naaien. Een ander woord heb ik er niet voor.

Geplaatst in Goes, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk | Een reactie plaatsen

Lekker gegeten?

Fruits de mer met mevrouw Omta bij Oesterput 14 in Yerseke. Heerlijk. Met Oosterscheldekreeft. En, en dat maakte het bijzonder, met warme gerechten er bij: mosselen, venusschelpen & gamba’s. Alles perfect bereid.

De reikwijdte van Facebook ontdekken wij bij terugkomst. Als we in Oud-Sabbinge uitstappen fietst een dorpsgenote voorbij: “Lekker gegeten?” Ja, dus.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

Gelukkig hebben we de foto’s nog

“Heb je ook zin in een goeie fruits de mer?”, vraagt mevrouw Omta (ze kent mijn enthousiasme voor een flinke schotel op ijs gekoelde zeevruchten), “Zullen we een paar dagen kamperen in Audressselles!”

Audresselles is het Noord-Franse kustplaatsje waar we met regelmaat heen gaan. Omdat zoiets past in ons autistisch universum: je weet wat je er kunt verwachten (boeiende kust, ontspanning, lekker eten en ledigheid) en we zijn er binnen drie uur rijden. Dat had allemaal deze dagen moeten gebeuren. Maar het regent snoeihard in Audresselles en er staat een stevige wind. Niet echt kampeerweer. We besluiten thuis te blijven. Ook niets mis mee: tussen de hoosbuien door hebben we uitzicht op een schitterende, lentegroene tuin. Die zeevruchten eten we morgenavond, in Yerseke. De tafel is gereserveerd. Op de foto de zeekant van Audresselles, met op de voorgrond een mosseltapijt.

Geplaatst in Foto | Getagged , | Een reactie plaatsen

Goes kan de zondag gaan ontdekken

Wie me hier en elders volgt heeft kunnen zien en lezen dat ik de afgelopen jaren vol aanwezig was in het debat over de zondag: laat de burgers zelf uitmaken wat ze die dag doen, betoogde ik vele malen. We hebben daar kerk en staat niet voor nodig. Ondernemers zeggen nieuwe kansen te zien.

We zitten in een beetje bestuursloze periode want tussen twee gemeentebesturen: er wordt nog onderhandeld. Dat gaf de ruimte. VVD, Nieuw Goes, Partij voor Goes, D66, GroenLinks & PvdA zijn royaal in de meerderheid en realiseren allemaal een belangrijk punt uit hun verkiezingsprogramma. Fijn dat het opgelost is.

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Een reactie plaatsen

Als het golft, dan golft het goed

“Meneer, hoe dan dat: vorige keer dat we hier reden was het land zwart en nu groen?”, vroeg een leerling toen we door de polders rond Oud-Sabbinge reden. Kwam er al pratend snel achter dat hij geen idee had waar patat en brood hun oorsprong hebben. Die seizoenskleurwisseling is nu weer bezig. Heerlijk om het voorjaar de akkers en dijken te zien overnemen. Overal vers groen. Lammeren.

Ik heb bij klompenmaker Traas in Heinkenszand het weer voor de komende dagen besproken. We wachten op een paar uur zon voor opnamen in zijn ambachtelijke werkplaats. Hij wil een nieuw bedrijfsfilm. Als ik voor het instappen mijn mail check lees ik de bevestiging van een uitstaande offerte. Weer tien videoportretjes van Zeeuwen. Een heerlijke reeks om te maken. Met Oud-Sabbinge in de verte speelt De Dijk op de radio: “Als het golft, dan golft het goed”. Keihard. Heerlijk. Gave clip, trouwens.

Geplaatst in Algemeen, Oud-Sabbinge, Werk, Zeeland | Een reactie plaatsen

Waarom ik op Facebook blijf

Wellicht hebben we allemaal nagedacht of we op Facebook blijven of de kuierlatten nemen. Ik in elk geval wel. De schandalen van de laatste weken rond onze data en privacy kun je moeilijk achteloos over de schouder gooien. Daarvoor zijn ze te indringend. Voor Arjen Lubach zelfs reden op te roepen vanavond je Facebook-account te deleten. In mijn Facebook-bubbel laat Joyce weten er gehoor aan te geven: “Ja, dat ga ik dus inderdaad gewoon doen! Tot ziens in het echte leven allemaal…vanaf woensdagavond ben ik niet meer via Facebook bereikbaar.”

Elders in mijn bubbel verwoordt oud-collega Roland wat ook mijn twijfels zijn: “De pest is: Facebook brengt me ook veel. Het biedt een podium waar ik nogal aan gehecht ben. Ik deel graag foto’s die ik maak, en observaties die ik noteer. En Facebook is een manier om van de wederwaardigheden van allerlei mensen op de hoogte te blijven. Mensen die ik in levende lijve maar zelden zie.” Dat vind ik ook prettig. En wat Roland er aan toevoegt geldt ook voor mij: “Ik zit vrij veel alleen te werken thuis, en mijn vrouw èn Facebook vormen dan zo’n beetje mijn connectie met een wereld buiten mijn eigen gedachten. Afscheid nemen van Facebook zou aanvoelen als een soort sociale zelfmoord.”

Ik kan nog aanvullen dat ik een aanzienlijk deel van mijn omzet verwerf op Facebook en andere sociale media. Dat speelt, de eerlijkheid gebiedt het te zeggen, ook een rol in mijn overwegingen. Mijn hele werkzame leven publiceer ik. Het liefst zo autonoom mogelijk. Facebook als uitgeverij is daarom voor mij een fantastisch en onovertroffen platform. Ik kan er, ook dankzij de promotiemogelijkheden en verzamelde data van Zuckerberg, mijn doelgroep bereiken (iedereen die in Goes woont of geïnteresseerd is), feedback ontvangen op video’s en krijg er suggesties voor nieuwe onderwerpen. Hoe mooi kun je het hebben! Facebook hanteert overigens, leerde ik onlangs, een eigen definitie van woonplaats: dat is de plek waar je telefoon ’s nachts ligt. Want ook dat weten ze.

Al met al is de invloed van Facebook groot geworden. Op een reünie merkte ik dat het ook daar doorwerkt. Het ging niet meer over de standaardonderwerpen. Want het antwoord op al alle vragen weet je al. Getrouwd? Gescheiden? Van baan veranderd? Vakantiebestemmingen? Het is al gedeeld voor aanvang van de reünie, die gaat gewoon verder bij de laatste post die je van elkaar las. Wel net zo prettig, eigenlijk.

Voorlopig blijf ik op Facebook. Niet omdat ik vertrouw op het vermogen van Zuckerberg c.s. hun eigen shit op te ruimen. Dat gaat jaren duren, melden ze doodleuk. Maar ik zie wel overheden hun verantwoordelijkheid pakken met (nieuwe) privacywetgeving. We moeten nog zien hoe het uitpakt maar het begin van bewustzijn over de urgentie is er. Ik wacht dat af. Ondertussen blijf ik zelf uitmaken wat ik wel en niet deel met jullie.

Er is ook een min of meer visionaire reden om ‘gewoon’ op Facebook te blijven. De mensheid zal, is mijn verwachting, in het volgende stadium van haar ontwikkeling 24/7 toegang krijgen tot gedeelde kennis, theorieën, inzichten en ervaringen. Daar moeten we nu nog internet voor op. Maar eens zal dat onderdeel van ons brein worden. In dat geval worden we, linksom of rechtsom, met ons allen een netwerk. Ik dacht lang dat volkorenbrood eten en goede sex de basis waren. Maar onbeperkte toegang tot kennis kan er wat mij betreft bij, nu dat technisch in het verschiet ligt. Graag zelfs. En daar horen netwerken bij. Of Facebook er dan nog is, weet ik niet. Is ook niet zo belangrijk. En dat we gecontroleerd en gestuurd worden? Ach, dat is al zo oud als de mensheid. Het gebeurt binnen maatschappelijke zuilen, (sub)culturen, woongemeenschappen en religies ook. Misschien wel nog geniepiger dan op de sociale media.

Geplaatst in Algemeen, Opinie, Werk | Een reactie plaatsen

Gerechtigheid: herpesvirus velt Japanse oester

De Oud-Sabbingepolder grenst aan het Veerse Meer, tot 1961 de natuurlijke zeescheiding tussen Noord- en Zuid-Beveland. In het kader van de Deltawerken is het water ingedamd. Toen mevrouw en meneer Omta in 2002 hun huidige woning kochten was het Veerse Meer nog brak. In de oude, door eb en vloed uitgesleten geulen zwommen dan nog steeds grote scholen haringen. Ze raakten ingesloten in 1961. In 2004 is het Veerse Meer met een grote pijp verbonden met de Oosterschelde. Het water wordt sneller dan verwacht weer zout.

De ecologische kwaliteit verbetert door die ingreep. Met het zoute water komen de mosselen. In 2006 verzamel ik al snorkelend mosselbroed, schelpjes van een paar millimeter groot. Dat klinkt ingewikkelder dan het is omdat ze zich als matjes verzamelen op stenen en steigerpalen. Het broed leg ik op een rustige plek bij de vaargeul. De jaren daarna hoef ik voor een maaltijd mosselen maar naar mijn kwekerij te zwemmen, de snorkel op te doen en de mooiste exemplaren te oogsten.

Het feest duurt kort. Want met het zoute water bereikt ook de Japanse oester het Veerse Meer. Een exoot, in 1963 door oestertelers geïmporteerd toen na een strenge winter en ziektes de inheemse oesters massaal het loodje legden. De Japanse variant overwoekert snel de oorspronkelijke populaties en wordt een plaag. Ook mijn mosselboerderijtje moet er aan geloven. Vandaag lees ik dat de platte oester lijkt op te krabbelen: de Japanse variant heeft last van een herpesvirus. Gerechtigheid. En misschien wordt het weer tijd voor een eigen perceeltje mosselen.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Zeeland | Een reactie plaatsen