Geografische voorbestemming, dat Hefpark

Nu ik weet (zie mijn vorige post) dat per 1 januari aanstaande het Rotterdamse Hefpark mijn nieuwste werkplek wordt komen, wonderlijk hoe een geheugen werkt, allerlei herinneringen aan de omgeving van het park en de naamgever Hefbrug bovendrijven. Dit zijn er een paar.

Na mijn studie in Amsterdam wil ik verhuizen naar Rotterdam. Er wonen veel vrienden, ik ben er voorzitter van een vereniging die vakantiekampen organiseert voor de lastigste jeugd van de Maasstad (kinderen die elders worden geweigerd wegens te asociaal, te crimineel of te gewelddadig, vaak een combinatie). Dat verhuizen ging niet makkelijk. Ook toen was er weinig aanbod. Ik zat daarover te klagen tegen vrienden in café Nieuw-Feijenoord aan de Oranjeboomstraat, de weg waaraan Het Hefpark ligt. Aan de tafel naast ons draait iemand zich om, hij had meegeluisterd: “Wil jij naar Rotterdam? Vrienden van me willen richting Amsterdam”. Telefoonnummers zijn zo uitgewisseld en een afspraak snel gemaakt. Korte tijd later woon ik na woningruil in het centrum van Rotterdam. Nieuw-Feijenoord kijkt, na de sloop van het spoor en huizen, nu uit op Het Hefpark.

In 1987 start de bouw van de Willemsspoortunnel, de treinverbinding onder Rotterdam die De Hefbrug haar functie ontneemt. Het Hefpark ligt op de plaats waar vroeger de treinen reden. Ik volg de tunnelbouw voor Stads TV Rotterdam. Wanneer in 1991 de caissons zijn afgezonken en enige tijd later met elkaar verbonden, krijg ik een telefoontje van het bouwmanagement: als ik snel kom, kan ik met een cameraman onder de Nieuwe Maas doorlopen. We zijn de eerste niet-bouwers die deze gelegenheid krijgen. Dat lopen wordt deels kruipen: in de kopse kanten van de caissons zijn gaten gemaakt, daar moeten we doorheen. Aan het waterdicht maken wordt nog gewerkt: tussen de caissons krijgen we een Maaswater-douche. Als we weer boven komen staan we voor De Hef. Een wonder: we liepen onder de rivier door! Bij de feestelijke oplevering van de tunnel rijdt er onder het latere Hefpark een speciale trein, met open wagons waarop de partners en familieleden van de bouwers zitten. En schrijver dezes.

Midden jaren negentig begint Cineac Pietje Bell, het eerste tv-station in Nederland dat volledig digitaal is. In over de stad verspreide werkplaatsen maken wijkbewoners televisie over hun wijk, professionals begeleiden hen. In 1999 zit het hoofdkantoor op het Noordereiland, vanachter mijn bureau zie ik De Hefbrug. Een kennis komt langs met in het kielzog een erg leuke mevrouw. De dame is net teruggekeerd na een jarenlang verblijf in Spanje en zoekt werk. Ik kan haar niet helpen maar weet een vacature bij de buren. Ze wordt aangenomen en krijgt een werkplek met hetzelfde uitzicht als ik. We raken bevriend, worden verliefd. Als we -in alle complexiteit van de relatie- zwijmelend naar buiten staren zien we de dan nog kale locatie waar later Het Hefpark komt. Inmiddels heet die Spaanse dame mevrouw Omta.

Dat dit Hefpark nu mijn werkplek wordt, dat is geografische predestinatie.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

Coming soon: Hefpark TV

Ben niet zo van de emotie-tags bij mijn Facebook-berichten maar deze week toch een uitzondering gemaakt. Bij de film (uit 1928) van Joris Ivens over de Rotterdamse Hefbrug liet ik gisteren optekenen me ‘feestelijk’ te voelen. Het was code voor wie wist wat er speelde. Ik ben namelijk al een paar weken in gesprek met een nieuwe klant en kreeg maandag te horen dat ze graag met mij in zee willen.

Het gaat om het Rotterdamse Hefpark, een stuk groen van twee voetbalvelden groot in de wijk Feijenoord. Het Hefpark ligt tegen het monument De Hefbrug aan en maakt deel uit van het spoortunneltracee: onder de grond rijden treinen, op het maaiveld kan daarom niet gebouwd worden. Omwonenden namen een stuk braakliggend terrein in gebruik. Er zijn nu 40 moestuintjes, een volleybalveld, een BMX-school (met een schitterende baan: de start is waar de Hefbrug eindigt), enkele werkruimtes, een deel is park, er is ruimte voor festivals, er worden kippen en duiven gehouden (omdat die kippen loslopen is er nogal wat gedoe met de tuinders die hun planten opgevreten zien worden, BMX-ers willen geen kip tussen de spaken). Een aanpalende instantie voor verslavingszorg vindt in Het Hefpark dagbesteding voor haar cliënten. Er wordt gekeken of zoiets ook voor psychiatrisch patiënten mogelijk is.

Ik ben gevraagd vanaf 1 januari dit allemaal een beetje soepel te laten samenwerken en met de gebruikers de toekomst van Het Hefpark veilig te stellen. Het is al een feestje om ook weer in Rotterdam aan de slag te gaan, wat het helemaal top maakt is de combinatie van werkzaamheden: groen, vrijwilligers, rafelrandburgers, verrassende combinaties van activiteiten & een plek met veel grootstedelijke dynamiek (wat te doen met de dakloze die af en toe in een kippenhok slaapt?). Een klus die een samenspel wordt van opbouwwerk, welzijnswerk, afstemming met vergelijkbare projecten in de Maasstad, maatschappelijk werk, coördineren, draagvlak creëren, faciliteren en ontwikkelen. Heerlijk, om daar een paar jaar ongediplomeerd aan de slag te gaan. Moest wel 1 ding beloven: dat ik er ook ga filmen. Geen probleem: de iPad-televisie gaat mee naar de Randstad. Coming soon: Hefpark TV.

Geplaatst in Foto, Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

De Hef volgens Ivens

In 1928 filmt Joris Ivens in Rotterdam ‘De Brug’. Een ode aan De Hef, met afstand de mooiste spoorbrug van Nederland. De Hef verbindt het Noordereiland met de wijk Feijenoord en is na de bouw van de spoortunnel als rijksmonument bewaard gebleven. De Brug was aanvankelijk een ‘stomme film’. Een raar begrip eigenlijk, het Engelse ‘silent movie’ dekt de lading veel beter. De muziek is nog niet zolang geleden toegevoegd door Mark Hamlyn en het Billi Brass Quintet.

Geplaatst in Geschiedenis, Rotterdam | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-tour (Belgisch Biercafé Boudewijn)

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Een reactie plaatsen

SGP/CU propageert herenliefde

Vandaag houdt de Goese gemeenteraad haar algemene beschouwingen over de begroting voor 2019. We zijn gewend dat de heer Lukasse van de SGP/CU ons daarbij een cadeautje geeft. Dit jaar een hyacint, volgens de mannenbroeder een plant die staat voor vrede. Maar de hyacint staat voor zo veel meer! Mijn spreekbeurt was na die van collega Lukasse, dus kon ik dat mooi uitleggen.

De naam komt van Hyakinthos, een bloedmooie Spartaanse prins in de Griekse mythologie. Volgens diezelfde mythologie raakt zonnegod Apollo zwaar verliefd op Hyakinthos. Tijdens het discuswerpen wordt Hyakinthos -per ongeluk- dodelijk getroffen door Apollo. Uit zijn bloed groeit de hyacint. En zo is het cadeautje van SGP-er Lukasse een symbool voor de mannenliefde. Een doorbraak. Lukasse mag van mij voortaan de regenboogvlag hijsen!

Geplaatst in Foto, Goes, PvdA | Een reactie plaatsen

Kan het nog steeds niet zien zonder natte ogen

In 2000 volg ik voor Cineac Pietje Bell met stagiaire Myriem Depdere een hongerstaking van Koerden op de Rotterdamse Coolsingel. Zij protesteren tegen de behandeling van politieke gevangen door Turkije. Ook toen al. Alles verandert als op een zaterdagavond op het Schouwburgplein de 22-jarige Cafer Dereli met een messteek in zijn hart wordt doodgestoken tijdens een aanval door extreem rechtse Turkse Grijze Wolven. Voor zover ik weet is deze politieke moord nooit opgelost.

Een dag na de aanslag bezoekt de moeder van Cafer de plek waar haar zoon stierf en steekt er een kaars aan. Ik kwam de beelden vandaag toevallig weer tegen. De emoties zijn hetzelfde: toen huilde ik achter de camera, nu huil ik achter mijn iMac. Verschrikkelijk om als moeder je kind zo te verliezen. De opname begint met ‘Snelle Jelle’, de wijkagent van Rotterdam-Centrum.

Het kan dat het geluid wegvalt: dat’s een auteursrechtelijke kwestie tussen Zuckerberg en Omta.

Geplaatst in Geschiedenis, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

Raven maken bommetjes


Twintig jaar waren raven mijn buren. Ik woonde en recreëerde op een Veluws landgoed waar ook gejaagd werd. Uitgestrekte bossen en jachtafval: de ideale omgeving voor de raaf, de grootste van de kraaiachtigen. Die zes raven bij mijn huis waren bijzonder want in 1928 is de soort uitgeroeid in Nederland. De ‘lijkenpikkers’ hadden een slechte naam en moesten er destijds daarom aan geloven. Eind vorige eeuw kwamen de eerste broedparen terug, toevallig in het bos waar ik woonde.

Het zijn schitterende vogels. Wat me het meest bijbleef is hun gedrag op warme, rustige dagen. Het groepje vloog naar grote hoogte, trok daar de vleugels tegen het lichaam en liet zich tot vlak boven de bomen vallen. Ondertussen een geluid makend dat zich het beste als gelach laat omschrijven. Ze hadden hoorbaar lol. Fijn te lezen dat ze met 125 broedparen weer goed vertegenwoordigd zijn in Nederland. Zo goed dat ik er al twee keer eentje bij Oud-Sabbinge tegenkwam. Dat ze nog maar veel bommetjes mogen maken.

Over raven en mensen (Vogelbescherming Nederland)

Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

Audresselles (Noord-Frankrijk)

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

Jij wordt blij van wij en het getij

De avond bij het Noordfranse visrestaurant La Marie Galante in Audresselles is er eentje geworden om niet snel te vergeten. De schotel fruits de mer (mevrouw en meneer Omta gaan voor de Plateau Royal) voldoet aan alle verwachtingen. En die zijn door de recensies hoog.

We delen het overdekte en verwarmde terras met enkele gezelschappen, die in het zingen van verjaardagsliederen en andere chansons niet voor elkaar onder willen doen. Mevrouw Omta ontwaart nationalistische invloeden: “Maak maar geen grap over Le Pen”, waarschuwt ze me. Naast ons zoekt een tafel Vlamingen de grenzen van het liederlijke op. Allemaal de verstrekte plastic slab, zo groot als een schort, om de nek geknoopt. Het gebeurt grotendeels achter mijn rug maar mevrouw Omta houdt me gelukkig nauwgezet op de hoogte. Ondertussen genieten we van een variatie aan schelpdieren, garnalen in soorten, langoustines, krab en kreeft.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Mo koopt brood bij Johnny Depp


Voor wie het niet eerder meekreeg: mevrouw en meneer Omta gedijen goed in een autistisch universum. Daarom zijn we vandaag weer neergestreken in ons favoriete Noordfranse vissersdorp Audresselles voor een paar dagen lekker eten, strandwandelingen, lezen en prikkelarm lummelen.
Het dorp heeft een eigen winkeltje van nog geen 25 vierkante meter. De uitbater wordt hier Johnny Depp genoemd en wie hem door de oogharen aankijkt begrijpt de vergelijking met de Pirates of the Caribbean-acteur. De Franse Depp is een paar uur per dag open, ‘s ochtends en laat in de middag. Ik wandel er met hond Mo over het strand heen voor een pak wc-papier. Met mijn middelbare school Frans kan ik me in zo’n situatie aardig redden. Depp, gelijk na het afrekenen: “En nog een stokbrood, 1 euro 40”. Ik zeg alleen het toiletpapier nodig te hebben. Met pretogen zegt de lookalike dat ik toch echt ook een stokbrood moet betalen en kijkt naast me naar de grond. Ik volg zijn blik en zie Mo, een stokbrood overdwars in de bek. Ik reken nogmaals af. Mo drentelt opgewekt naar buiten, haar boodschap tussen de tanden. Het is Mo gegund: ze is zometeen een paar uur alleen in een vreemd huis als mevrouw en meneer Omta in La Marie Galante zitten, het visrestaurant met volgens kenners de beste fruits de mer in de omgeving. We gaan het ontdekken.

 

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen