NA RUTTE ABOUTALEB? HOE MOOI ZOU DAT ZIJN

“Wil je gastheer zijn bij het Laurentiusdiner?”, wordt me een paar weken geleden gevraagd. Ik ken het initiatief niet en informeer naar hoe en wat. Het blijkt een stijlvol driegangen-menu in de Laurenskerk voor rafelranders als de regelmatige bezoekers (overdag en ’s nachts) van Het Hefpark waar ik werk. Dresscode voor de gastheren: zwarte broek, wit overhemd en zwarte schoenen. Het hangt allemaal nog in mijn kast, onderdeel van het tenue waarmee ik ooit in Het Rottes Mannenkoor zong.

Het was een geweldige avond. Met collega-gastheer Edmond leg ik acht tafelgenoten in de watten. Ze eten voor zestien, vertellen geanimeerd over van allerlei. Ook over zichzelf. Aan tafel eters die rond moeten komen van alleen hun AOW, en vaste klanten van de Pauluskerk. Onder die laatsten Jan, gehuld in veel lagen kleren. Tuinhandschoenen met ducktape vastgemaakt aan zijn buitenste mouw. Ik volg geamuseerd hoe hij met zijn linker handschoen lepel na lepel vol schuift en geniet. Als Jan er is, dan is ie hij er ook helemaal.

Maar wat me het meest treft is het verhaal waarmee burgemeester Aboutaleb het diner opent. Geen toespraak maar een verhaal. Zoals Aboutaleb dat zo goed kan. Hij verweeft de armoede in zijn jeugd met een recent bezoek aan Colombia. Daar ziet hij de 40 miljoen inwoners anderhalf miljoen verarmde Venezolaanse vluchtelingen opvangen, voeden en hun kinderen onderwijs geven. Dan schakelt de burgemeester door naar een verhaallijn over een Rotterdamse vrouw in psychische problemen. De instituties werken niet zoals zou moeten. Haar man benadert Aboutaleb voor een oplossing. Die komt er. Jaren later ontmoet de burgemeester de echtgenoot, hij blijkt een van de rijkste Rotterdammers. In het verhaal wordt dit voorval de metafoor voor tegenslag die ons allemaal kan overkomen, ongeacht afkomst, bezit of status. Het voelt als een hart onder de riem voor de aanwezigen. Aboutaleb eindigt met de sociaal-democraat Jan Tinbergen die in 1969 de Nobelprijs voor economie ontving. Staand naast het preekgestoelte van de Laurenskerk vat de spreker Tinbergen’s theorie meesterlijk samen: “Vermenigvuldigen is delen”. Na een korte stilte herhaalt Aboutaleb zichzelf: “Vermenigvuldigen is delen”.

Hier staat een burgemeester die de juiste snaar weet te raken. Van mij mag hij zich kandidaat stellen voor het volgend premierschap. Ahmed als opvolger van Mark. Na drie kabinetten Rutte een premier die weet te verbinden en harten kan beroeren. Hoe mooi zou dat zijn.

Geplaatst in Opinie, PvdA, Rotterdam, Werk | Getagged , , | Een reactie plaatsen

PORTO-SUPPORTERS ONDERWEG NAAR KUIP

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , , | Een reactie plaatsen

TOCH NOG IN EEN LOVESEAT

Gisteravond met mevrouw Omta naar de film geweest. We waren de enige bezoekers. Ik stelde voor op de laatste rij een ouderwetse loveseat te maken. Die leuningloze tweezitters had je vroeger (toen er ook nog gerookt mocht worden in de bioscoop). Altijd op de bovenste rij. Mevrouw Omta wilde van geen loveseat weten want op het grote doek zouden we naar Antonio Banderas kijken, haar favoriete Zorro.

Viel ik vorige week in slaap bij Tarentino’s ‘Once upon a Time … in Hollywood’ (met afstand zijn slechtste film), ‘Dolor y Gloria’ (Pijn & Glorie) van regisseur Pedro Almodóvar raakte me vanaf de openingsscene met in een rivier wassende vrouwen en dat bleef tot de aftiteling. Wat een mooie film! Minsten vier van de vijf sterren. Banderas speelt in een van zijn beste rollen Almodóvar. Inderdaad: de regisseur zelf, wiens woning 1-op-1 is nagebouwd op de filmset. De vervlochten verhaallijnen schetsen een leven met fysieke pijn, heroïneverslaving, persoonlijke groei en complexe relaties. De scenes en locaties zijn wonderschoon van kleur en vorm. Banderas werkt met zijn melancholische spel als een magneet. Je komt er niet van los.

De jeugdjaren van Almodóvar komen ook royaal aan bod. De scenes over laaggeletterdheid kunnen in iedere voorlichtingscampagne. Zo treffend. Maar het mooiste is toch wel dat Penélope Cruz de moederrol speelt. Zo zat ik, door een armleuning gescheiden van mevrouw Omta, toch nog een beetje in een loveseat. Want wat Banderas losmaakt bij haar, dat heb ik met Cruz.

Geplaatst in Opinie, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

DAG TUINPAD VAN MIJN OUDERS

Weer bij de notaris geweest. Nu om het huis van mijn ouders te verkopen. Ze woonden er ruim een halve eeuw. Het was na plaatsing op Funda binnen een dag verkocht.

Het huis waar ik van mijn vijfde tot achttiende woonde. Het huis waar in 2015 mijn vader overleed en afgelopen voorjaar mijn moeder. Het huis dat ik verhuurde aan backpackers als mijn ouders met vakantie waren en de jeugdherberg waar ik werkte volgeboekt was. Het huis in een wijk waar nabuurschap gewoon is. Ik zag mijn ouders straatgenoten helpen als ze hulp of zorg nodig hadden. Buren bekommerden zich op een geweldig betrokken wijze om mijn zieke ouders. Het huis waar ik woonde toen ik mijn eerste vriendinnetje, een buurmeisje, zoende. In de bosjes van de speeltuin. Marja, heette ze.

Ook het huis waar ik afgelopen maanden de levens van mijn ouders, broer en mezelf in mijn handen had. Fotoboeken, krantenknipsels, souvenirs, documenten. Een doosje met foto’s van familieleden (vermoed ik) waarvan ik de namen waarschijnlijk nooit meer achterhaal omdat niemand meer in leven is die ze heeft gekend. Het huis waar iedereen welkom was. En waar mijn dochters graag logeerden. Een zolder die me ruimte bood voor allerlei proefjes met elektriciteit, zelfbouwradio’s en ander geknutsel. Het huis dat mijn ouders voor 14.000 gulden kochten en dat toen nog met 1 salaris gefinancierd kon worden. Kom daar nu eens om.

Vorige week de resterende inboedel naar de kringloop en de stort gebracht. Leerde daarbij een nieuw begrip: “Even op zijn punt zetten”. Eh? Dan laat je een kast zo terecht komen dat ie uit elkaar valt. Omdat planken makkelijker de trap af gaan dan een hele kast.

De afgelopen maanden waren verdrietig maar ook troostend. Al die spulletjes, al die herinneringen. Blij dat ik er de tijd voor kon nemen. Het was goed, zo.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

DAG ROOKHOK

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged | Een reactie plaatsen

GEMEENTE ROTTERDAM VERSPREIDT DUIZENDKNOOP

Iedere twee weken doen we een rondje door Het Hefpark om de Japanse duizendknoop te bestrijden. Het is de moeder van alle woekeraars. De verwijderde planten en plantresten gaan in een vuilcontainer. Dat is het officiële bestrijdingsadvies voor ons park.

We hebben het onkruid aardig onder de knie. Aan de rand van het park houdt de gemeente ons aan het werk: de duizendknoop wordt niet uitgetrokken maar versnipperd, de plantdelen waaien over de omgeving en zo blijft er werk voor de vrijwilligers.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

SABBINGSE KOE ARRIVEERT OP NOORDEREILAND

 

In 1966 fotografeert Aart Klein een grazende koe in de Zeeuwse Oud-Sabbingepolder. De foto (van een welvarend rund met een strakke horizon onder de buik) wordt wereldwijd een icoon van het Hollandse polderlandschap. In 2008, Oud-Sabbinge viert haar 800-jarig bestaan, is de foto prominent onderdeel van een openlucht fototentoonstelling die ik organiseer. Daarna belandt de koe op XL-formaat in de gang van onze woning, geplakt op twee kastdeuren.

We wilden het beest graag meenemen. Het is een fantastische foto en geliefd deel van onze herinneringen aan het Zeeuwse. Gisteren belde de lijstenmaker, de inlijsting lag klaar. Met de koe kwam ook Kamagurka’s zeefdruk van Fred Flintstone terug. De tekenfimheld viel kapot en moest opnieuw in een lijst.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

BLOED BLIJFT KRUIPEN …

Vandaag de eerste video gepubliceerd in het Rotterdamse. Collega’s van de BMX-baan in Het Hefpark zijn een BMX-dag aan het voorbereiden.

Ik hoefde (na Goestig en Zeeuwig) over de naam van het nieuwe videoproject niet lang na te denken: Heftig, video over de wijken Noordereiland, Feijenoord en De Kop van Zuid. En soms over heel 010. En opnieuw alles met een iPad: filmen, interviewen, monteren en online plaatsen.

Geplaatst in Heftig, Rotterdam, Video, Werk | Een reactie plaatsen

DE KLEINSTE MOESTUIN?

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

TWEE UITERSTEN

Hond Mo doet haar laatste ronde in twee uitersten. In Oud-Sabbinge gaan we naar de Kasteelstraat. Twee lantaarnpalen, zicht op veel sterren en het geluid van jonge uilen die leren vliegen en jagen.

Op het Noordereiland zien we – als we de straat uitlopen – de schitterende Erasmusbrug. Geluid van auto’s, trams die over de brug rijden, sirenes van hulpdiensten. Binnenvaartschepen en watertaxi’s varen voorbij. Veel lichtjes. Heel veel lichtjes. Ook op het KPN-gebouw dat ons met haar lichtkrant welterusten wenst.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Privé, Rotterdam | Een reactie plaatsen