Wat ga je doen?

Mevrouw Omta: “Wat ga je doen?”
Ik: “Klitsie installeren”
Zij: “Een nieuw besturingssysteem?”
Ik: “Zoiets. Waarnemend burgemeester van Goes”

Geplaatst in Foto, Goes | Getagged | Een reactie plaatsen

Kunstenfestival Aardenburg

Geplaatst in Foto, Zeeland | Getagged | Een reactie plaatsen

Zeeuwse courant experimenteert met fakenieuws

Geplaatst in Foto, Werk, Zeeland | Een reactie plaatsen

Wonen in een waterhuis

Woningen die bij de Watersnood van 1953 in het water hebben gestaan heten in het Zeeuwse waterhuizen. Mevrouw en meneer Omta wonen in zo’n waterhuis. In de onderste meter van de muur zit nog zout en dat is knap vervelend. Bijvoorbeeld voor het stucwerk aan de buitenzijde. Ruim 15 jaar geleden aangebracht, nu laat het los. Of eigenlijk al een paar jaar maar ik heb nu pas de moed bij elkaar geraapt er wat aan te doen.

Van de week het kapotte stucwerk verwijderd en de loszittende stukken voeg er uit gepeuterd. Nu bezig met het reinigen. Daarna de muur impregneren en de voegen herstellen. Allemaal nog vertrouwd terrein. Maar dan komt het: heb me voorgenomen zelf de muur te stuccen. Voor het eerst zo’n groot stuk. Was het maar de binnenmuur van ons restaurant, dan had ik het zo kunnen laten. Pittoresker kan niet.

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Oud-Sabbinge, Zeeland | Een reactie plaatsen

Kalf gaat naar de wintersport

Eten is bij mevrouw en meneer Omta best een dingetje. We koken graag en kunnen op maandag al bezig zijn met wat we in het weekend gaan bereiden. Dat hoeft nooit veel te zijn maar wel iets nieuws of net iets anders. We hoorden -een voorbeeld- afgelopen weekend over wilde eend met gember. Het googelen naar het beste recept is gaande.

Maar het eten wringt. Steeds meer. En dat komt door de herkomst.

De meeste groente die we eten komt uit de eigen tuin. Zomers vers, in de winter vooral uit de diepvries. Eieren hebben we van onze drie hennen. Het probleem zit bij het vlees. Door de spraakmakende verborgen opnamen in een Belgisch slachthuis haakte mevrouw Omta af. Vooral omdat het biologische vlees dat we eten net zo beroerd en misdadig wordt geslacht als de kiloknallers. We aten toen al een paar dagen per week vleesloos, na de verborgen opnamen gingen we helemaal vegetarisch. Althans, een paar weken.

Of het opvoeding is, puur fysiek of tussen de oren zit, ik weet het niet maar als mevrouw Omta een paar dagen naar haar moeder ging was ze de straat nog niet uit of ik stapte op de fiets om bij de supermarkt in Wolphaartsdijk een doosje filet americain te scoren. Voor het avondmaal koos ik iets met vlees. Mevrouw Omta ging weer meedoen, had ook het gevoel iets te missen dat met vitaminetabletten of vis niet te compenseren is. Dus toch maar weer nagedacht over hoe een beperkt aantal dagen per week vlees te eten. En dat valt niet mee.

Want eigenlijk vertrouw ik geen vleesleverancier meer. Ik ben murw door alle schandalen, de vleeshandel is een corrupte bende. Ik wil het liefst terug naar de jaren dat ik met anderen in het voorjaar een kalf kocht, het dier een half jaar in de wei voor mijn huis zag staan om het in november door een slager uit Harderwijk te laten ophalen. Hij de helft, wij de helft. “Het kalf is naar de wintersport”, noemden we dat. Maar ik heb nu geen wei.

Gelukkig zit in Kortgene slager Cor Verburg. We kennen elkaar van de fanfare. Cor haalt zijn beesten van dichtbij en slacht nog zelf. “Onze runderen, lammeren, varkens en kippen”, schrijft het echtpaar Verburg op hun website, “moeten een goed en gezond leven hebben gehad”. Ik vertrouw er op dat Cor slacht zoals de vader van een schoolvriendje. Die vader was ook slager en op woensdagmiddag zagen we hem soms aan het werk. Vond het vooral imposant het leven uit een koe of varken te zien verdwijnen. Nu weet ik dat het respectvol slachten was: de slager en zijn dier. Ik was er bij Cor nooit bij maar stel me dezelfde gang van zaken voor. Dus hebben we nu voor zo’n 25 maaltijden door slager Verburg geslacht vlees in de vriezer liggen. Toch weer vlees. Een paar dagen in de week. Omdat we blijkbaar niet zonder willen of kunnen. Dichter bij het eigen kalf dat naar de wintersport gaat zit er nu even niet in.

Geplaatst in Duurzaamheid, Opinie | Een reactie plaatsen

Gestrand

Met afstand de mooiste foto (van Raymond Rutting) met het gestrande schip bij Bath. Vandaag in de Volkskrant.

Geplaatst in Foto, Zeeland | Een reactie plaatsen

Meralgia Paraesthetica

Ooit kwam een collega met een kale plek op zijn hoofd op het werk. Niemand vroeg wat ‘m mankeerde, iedereen dook internet op om als eerste een diagnose te vinden. We hadden met elkaar een internetbedrijf, dan krijg je dat. Het is inmiddels een programmaformat: ik zag een drietal artsen het opnemen tegen drie BN-ers met internetvaardigheden. De artsen wonnen maar nipt. Zoals wij destijds -bleek achteraf- de collega met een stapel juiste diagnoses naar zijn huisarts stuurden.

Vorige week zat ik voor me zelf te googelen. Ik heb sinds anderhalve maand last van een pijnlijk bovenbeen. Er is niets te zien. Ieder contact (het maakt niet uit of het door een broek is of een hand of een voorwerp) voelt alsof een blauwe, beurse plek wordt aangeraakt. Onaangenaam. Vooral als ik er in mijn slaap op ga liggen. Na een paar seconden verdwijnt de pijn. Speurend op internet kon ik kiezen uit ‘gaat vanzelf over’ tot ‘MS’. Omdat het niet vanzelf wegging (mijn eerste insteek bij lichamelijke ongemakken, werkt bijna altijd) toch maar even naar de huisarts.

Het is meralgia paraesthetica. Jawel! Wordt vaak veroorzaakt door beknelling van een zenuw in de lies. Door bijvoorbeeld een mobieltje, portemonnee, sleutelbos, over elkaar geslagen benen of een te nauwe broek. De zenuw raakt beschadigd en neemt de tijd om te herstellen (tot twee jaar!). Maar het gaat wel over. Dat’s prettig. Blijft de vraag hoe ik er aan ben gekomen. Ik kreeg de symptomen op de tweede dag van de vakantie van mevrouw en meneer Omta in Valencia. En ben daarom geneigd de beperkte zitruimte bij Transavia de schuld te geven. Maar dat is maar een gok.

Geplaatst in Foto | Een reactie plaatsen

Open Zeeuws Kampioenschap Kwalleballen

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

Rotterdam in de schemer

Ik kocht ooit -er was wat te vieren- bij de Rotterdamse antiquair Ernie Quist een steendruk met het negentiende eeuwse Rotterdam, datering 1850. In de achtergrond de Laurenstoren, andere panden en een brug. Op de voorgrond een gracht, boten en een ophaalbrug.

De details (waaronder een aantal figuurtjes) zijn het mooist te zien als er zonlicht op valt. Omdat dit niet goed is voor de kwaliteit hangt de afbeelding op een plek in de woonkamer waar alleen aan het eind van de dag nog wat zonlicht binnenkomt. Zoals nu.

De afbeelding is gedrukt bij de Haagse firma Mieling, destijds in Nederland de absolute top van de steendrukkerij. Ernie Quist vertelde me over een afdruk uit dezelfde serie die is verkocht aan een Indonesiër: “Hij was er helemaal gek van. Omdat ze in de tropen nauwelijks schemer hebben”.

Geplaatst in Geschiedenis | Getagged | Een reactie plaatsen

Verdronken Land van Zuid-Beveland

Geplaatst in Foto, Zeeland | Een reactie plaatsen