Schilders op De Hefbrug (1932)

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-tour (Nieuwe Binnenweg)

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Een reactie plaatsen

Tijdens de bouw van De Hefbrug (1926)

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

Het begon met Beperkt Houdbaar

Vandaag besteedt het Filmfestival Rotterdam aandacht aan de pioniers die ruim 30 jaar geleden aan de slag gingen met een nieuw medium: video. Tot de jaren tachtig was bewegend beeld nog film: grote apparaten met een spoel waarop hooguit een paar minuten beeld paste. Een duur en bewerkelijk proces. Video (met banden die hergebruikt konden worden) maakte het proces een stuk eenvoudiger. En wat goedkoper.

Beperkt Houdbaar verzamelde een aantal van de Rotterdamse videopioniers. Met een maandelijks videojournaal over vooral sociale onderwerpen begonnen we Rotterdammers met bewegend beeld te informeren over hun stad. Er was ook ruimte voor satire (de rubriek Brandmerk).

De financiering regelden we creatief. We hadden (een beperkt aantal) abonnees: bejaardenhuizen, jongerencentra en een enkele electronicawinkel die het in de etalage vertoonde. Bejaarden maakten zo kennis met punkmuziek. En haakten daarna snel af, trouwens. De abonnees fietsten we maandelijks af: band ophalen, nieuwe uitzending er op kopiëren, band bezorgen. Na zes uitzendingen van 30 minuten had de abonnee een eigen archiefband. De rubriek Kassa! boodt een goedkoop alternatief voor reclame met bewegend beeld. We schreven ons als collectief in op videocursussen waar gebruik van apparatuur tot het cursuspakket behoorde. Na afloop van de cursus begonnen we een volgende. Apparatuur die we huurden met de subsidie voor een documentaire over een rakettengordel rond de Rotterdamse haven, gebruikten we ook voor nieuwsreportages. En zo rotzooiden we ons door de facilitaire lasten.

Maar het was vooral het enthousiasme dat ons overeind hield en dat me is bijgebleven. Terrein verkennen dat nog bijna niemand bezocht. Vallen en opstaan. Een vak ontwikkelen en leren. Tot op de dag van vandaag zijn makers van Beperkt Houdbaar werkzaam in de media of videoproductie. Ik dus ook. Leuk dat het Rotterdamse filmfestival Beperkt Houdbaar en soortgelijke initiatieven uit die jaren aandacht schenkt. En terecht. Want alle verandering begint met pionieren.

Het Rotterdamse gemeentearchief bewaart de uitzendingen van Beperkt Houdbaar en digitaliseerde ze. Het Maasstedelijke online magazine Vers Beton doet een eerste poging tot duiding.

Geplaatst in Geschiedenis, Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

“E.T. home phone”

De 12 maanden die ik begin jaren tachtig na dienstweigering in de Bijlmerbajes woonde brachten me veel absurdistische ervaringen. Waaronder regelmatige maar volstrekt illegale filmpremières. Een van de gedetineerden was veroordeeld voor het maken van kopieën van speelfilms. Via zijn oude netwerk bleven de kopieën gemaakt en gedistribueerd worden. Ook richting Bijlmerbajes: het penitentiaire welzijnswerk organiseerde met regelmaat een clandestiene vertoning. Echt.

En zo zaten we in 1982 met tientallen gedetineerden ook naar de premiere van E.T. te kijken, nog voor de film in Amsterdamse bioscopen te zien was. De film raakte ons als alle andere kijkers. Maar ronduit emotioneel werd het toen Spielberg’s ruimtewezentje de befaamde woorden “E.T. home phone” sprak. Niemand hield het droog: voor het eerst hoorde ik een zaal gedetineerden snikken. Ik snikte mee. Wie wil dat nou niet, naar huis bellen? Eens kijken of ik het vanmiddag droog houd (16:30 op Net 5).

Geplaatst in Privé | Een reactie plaatsen

Ja, ik stop met Goestig

Na de kerstvakantie begin ik aan een nieuwe klus. Ik ga een paar dagen in de week bewoners van de Rotterdamse wijken Feijenoord, Kop van Zuid en Noordereiland helpen met het draaiende houden en verder ontwikkelen van Het Hefpark. Voor mij een droomklus omdat veel van wat mij boeit er samenkomt: een bewonersinitiatief, groen, evenementen, rafelrandburgers, televisie maken, vanzelfsprekende multiculti, pionieren, een toplocatie (onderaan de Hefbrug), de mooiste stad van Nederland & veel mensen een plezier doen.

Maar ik moet ook kiezen. Want zo’n mooie klus in Rotterdam is niet te combineren met de dagelijkse verantwoordelijkheid voor een lokaal videostation. Goestig pakt daarom vandaag uit met ‘groot nieuws’: mijn vertrek bij de Goese iPad-televisie. Een afscheidsinterview over vier jaar experimenteren met de iPad, het Hefpark, lessen trekken en uitdagingen.

Geplaatst in Goes, Rotterdam, Werk | Een reactie plaatsen

Hij komt, niet de Sint maar de aannemer

In 2002 kopen mevrouw en meneer Omta het oudste deel van hun huidige woning. Een arbeiderskotje, gebouwd eind 1800. Klein huis, grote tuin. Omstreeks de jaren zeventig is de woning voor het laatst onder handen genomen. In 2004 laten we het casco herstellen: muren restaureren en voegen, nieuwe kozijnen en ramen met dubbel glas, het dak is geïsoleerd en de schoorsteen nieuw opgemetseld.

In 2010 komt de volgende stap: een aanbouw groter dan het bestaande huisje en zonnepanelen om in het eigen gebruik te voorzien. Volgende week maken we het huis af. De aannemer komt de binnenkant van het oude arbeidershuisje aanpakken: voorzetwanden, sanitair vervangen en nieuwe tegels, vloeren uitvlakken, elektrische bedrading opnieuw trekken. Dan is het huis dat we in 2002 kochten klaar. Zometeen weer naar de stort met een lading overbodige meubels en troep. Want voorheen-het-kotje moet helemaal leeg. Mevrouw Omta vindt bij het opruimen een nuttig advies.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Privé | Een reactie plaatsen

Een erg prettige kennismaking

Een paar keer per jaar organiseert het Rotterdamse Hefpark een samenwerkdag. Vandaag zijn de vele handen gebruikt om een extra waterleiding naar de moestuintjes te leggen: geul graven, slang er in en de geul weer dichtgooien. Mannen van de aanpalende verslavingszorg bereiden ondertussen een geweldige barbecue.

Na het werken heerlijk gegeten en afscheid genomen van Rene, de coördinator. Hij is vanaf het begin (2012) betrokken bij wat iemand vandaag als “de wildste plek van Rotterdam” betitelt. “Waarom de wildste?”, informeer ik. “Omdat hier nog alles kan”, is het antwoord.

Het is al met al een erg prettige kennismaking met mijn nieuwste opdrachtgevers: bewoners van de Rotterdamse wijken Feijenoord en Noordereiland. De komende weken is de overdracht en het inwerken, vanaf 1 januari ga ik aan de slag als de nieuwe coördinator van Het Hefpark: veertig moestuintjes, een BMX-school, een BMX-baan, dagbesteding voor de verslavingszorg en psychiatrie, volleybalveld, twee werkruimtes, kippen- en duivenhouders, wijkparkje, ontmoetingsplek en festivallocatie. Zin an.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

Geografische voorbestemming, dat Hefpark

Nu ik weet (zie mijn vorige post) dat per 1 januari aanstaande het Rotterdamse Hefpark mijn nieuwste werkplek wordt komen, wonderlijk hoe een geheugen werkt, allerlei herinneringen aan de omgeving van het park en de naamgever Hefbrug bovendrijven. Dit zijn er een paar.

Na mijn studie in Amsterdam wil ik verhuizen naar Rotterdam. Er wonen veel vrienden, ik ben er voorzitter van een vereniging die vakantiekampen organiseert voor de lastigste jeugd van de Maasstad (kinderen die elders worden geweigerd wegens te asociaal, te crimineel of te gewelddadig, vaak een combinatie). Dat verhuizen ging niet makkelijk. Ook toen was er weinig aanbod. Ik zat daarover te klagen tegen vrienden in café Nieuw-Feijenoord aan de Oranjeboomstraat, de weg waaraan Het Hefpark ligt. Aan de tafel naast ons draait iemand zich om, hij had meegeluisterd: “Wil jij naar Rotterdam? Vrienden van me willen richting Amsterdam”. Telefoonnummers zijn zo uitgewisseld en een afspraak snel gemaakt. Korte tijd later woon ik na woningruil in het centrum van Rotterdam. Nieuw-Feijenoord kijkt, na de sloop van het spoor en huizen, nu uit op Het Hefpark.

In 1987 start de bouw van de Willemsspoortunnel, de treinverbinding onder Rotterdam die De Hefbrug haar functie ontneemt. Het Hefpark ligt op de plaats waar vroeger de treinen reden. Ik volg de tunnelbouw voor Stads TV Rotterdam. Wanneer in 1991 de caissons zijn afgezonken en enige tijd later met elkaar verbonden, krijg ik een telefoontje van het bouwmanagement: als ik snel kom, kan ik met een cameraman onder de Nieuwe Maas doorlopen. We zijn de eerste niet-bouwers die deze gelegenheid krijgen. Dat lopen wordt deels kruipen: in de kopse kanten van de caissons zijn gaten gemaakt, daar moeten we doorheen. Aan het waterdicht maken wordt nog gewerkt: tussen de caissons krijgen we een Maaswater-douche. Als we weer boven komen staan we voor De Hef. Een wonder: we liepen onder de rivier door! Bij de feestelijke oplevering van de tunnel rijdt er onder het latere Hefpark een speciale trein, met open wagons waarop de partners en familieleden van de bouwers zitten. En schrijver dezes.

Midden jaren negentig begint Cineac Pietje Bell, het eerste tv-station in Nederland dat volledig digitaal is. In over de stad verspreide werkplaatsen maken wijkbewoners televisie over hun wijk, professionals begeleiden hen. In 1999 zit het hoofdkantoor op het Noordereiland, vanachter mijn bureau zie ik De Hefbrug. Een kennis komt langs met in het kielzog een erg leuke mevrouw. De dame is net teruggekeerd na een jarenlang verblijf in Spanje en zoekt werk. Ik kan haar niet helpen maar weet een vacature bij de buren. Ze wordt aangenomen en krijgt een werkplek met hetzelfde uitzicht als ik. We raken bevriend, worden verliefd. Als we -in alle complexiteit van de relatie- zwijmelend naar buiten staren zien we de dan nog kale locatie waar later Het Hefpark komt. Inmiddels heet die Spaanse dame mevrouw Omta.

Dat dit Hefpark nu mijn werkplek wordt, dat is geografische predestinatie.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

Coming soon: Hefpark TV

Ben niet zo van de emotie-tags bij mijn Facebook-berichten maar deze week toch een uitzondering gemaakt. Bij de film (uit 1928) van Joris Ivens over de Rotterdamse Hefbrug liet ik gisteren optekenen me ‘feestelijk’ te voelen. Het was code voor wie wist wat er speelde. Ik ben namelijk al een paar weken in gesprek met een nieuwe klant en kreeg maandag te horen dat ze graag met mij in zee willen.

Het gaat om het Rotterdamse Hefpark, een stuk groen van twee voetbalvelden groot in de wijk Feijenoord. Het Hefpark ligt tegen het monument De Hefbrug aan en maakt deel uit van het spoortunneltracee: onder de grond rijden treinen, op het maaiveld kan daarom niet gebouwd worden. Omwonenden namen een stuk braakliggend terrein in gebruik. Er zijn nu 40 moestuintjes, een volleybalveld, een BMX-school (met een schitterende baan: de start is waar de Hefbrug eindigt), enkele werkruimtes, een deel is park, er is ruimte voor festivals, er worden kippen en duiven gehouden (omdat die kippen loslopen is er nogal wat gedoe met de tuinders die hun planten opgevreten zien worden, BMX-ers willen geen kip tussen de spaken). Een aanpalende instantie voor verslavingszorg vindt in Het Hefpark dagbesteding voor haar cliënten. Er wordt gekeken of zoiets ook voor psychiatrisch patiënten mogelijk is.

Ik ben gevraagd vanaf 1 januari dit allemaal een beetje soepel te laten samenwerken en met de gebruikers de toekomst van Het Hefpark veilig te stellen. Het is al een feestje om ook weer in Rotterdam aan de slag te gaan, wat het helemaal top maakt is de combinatie van werkzaamheden: groen, vrijwilligers, rafelrandburgers, verrassende combinaties van activiteiten & een plek met veel grootstedelijke dynamiek (wat te doen met de dakloze die af en toe in een kippenhok slaapt?). Een klus die een samenspel wordt van opbouwwerk, welzijnswerk, afstemming met vergelijkbare projecten in de Maasstad, maatschappelijk werk, coördineren, draagvlak creëren, faciliteren en ontwikkelen. Heerlijk, om daar een paar jaar ongediplomeerd aan de slag te gaan. Moest wel 1 ding beloven: dat ik er ook ga filmen. Geen probleem: de iPad-televisie gaat mee naar de Randstad. Coming soon: Hefpark TV.

Geplaatst in Foto, Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen