HAMSTEREN DOEN WE NIET, WANT DEDEN WE AL

Zondagavond 8 maart scooteren mevrouw en meneer Omta voor en na het bioscoopbezoek over de Witte de Withstraat, het uitgaanscentrum van Rotterdam. Het is er akelig rustig. Nieuwsgierig informeer ik via WhatsApp naar ervaringen elders. “Nee, bij mij niets te merken.”, klinkt het uit de toeristensector. “Nog steeds hetzelfde aantal bezoekers”, meldt iemand werkzaam in de horeca.

Maar dan slaat midden in de week de stemming om: “Drie van de vier reserveringen voor morgen belden af”. “De straat is uitgestorven, al heel de avond”, klinkt het vanaf de Witte de With. Donderdag, na de persconferentie van Rutte, gaat het hard. “We hebben alle producties stopgezet”, “Het Rotterdamse Boekenbal waar ik heen zou gaan is ook afgelast”, reageert mevrouw Omta in de familieapp. Vrijdag: “Weer vier afmeldingen van groepen voor overnachtingen”. “Ben aan het hoesten en mag van mijn baas pas terug komen als ik niet meer hoest en snotter”.

Zo hard kan het gaan. In een week komt de mooiste stad van Nederland grotendeels tot stilstand. Mevrouw en meneer Omta hebben zichzelf dan al opgehokt. Bij een bouwmarkt haalden we nog gauw spullen om klussen in huis af te maken. Een enkele keer een vergeten boodschap bij de buurtsuper, hond Mo moet er een paar keer per dag uit. Voor mevrouw Omta is de opgave wat lastiger: zij vermanteltroetelt met broer en zus haar hoogbejaarde, zieke thuiswonende moeder.

Als we buiten zijn geweest belanden we in een eigen schoonmaakprotocol met de standaardzaken maar ook: na een lange blootstelling aan een virulente omgeving alle kleren in de was en zelf onder douche. Voor wat het waard is.

Hamsteren doen we niet, want deden we al. Begin vorige maand begonnen. Aanleidingen waren de nieuwsberichten uit Wuhan en de te geruststellende woorden van de Nederlandse overheid en het RIVM. Samengevat: “Gaat u maar rustig slapen”. Snapte daar niets van, een peuter kon toen al vermoeden dat de intense brandhaarden in China door de globalisering snel de wereld zouden infecteren. Ik hoop dat achter de schermen doortastender is opgetreden dan in het openbaar. Kan me nu goed vinden in de aanbevelingen die gedaan worden maar houd er rekening mee dat het echte ophokken nog moet beginnen, want zie nog op te veel plekken te grote groepen die hun gang blijven gaan. Zoals in tuincentra en, sinds vandaag, in de horecagroothandel. Familie-uitjes in tijden van corona.

Vanavond met de dochters afgesproken. Lockdown-party. Keurig op afstand, in de open lucht. Maar wat met een joint? Toch maar samen opgerookt. Knuffels bij het vertrek. Hoorde in de afgelopen 24 uur twee verhalen over een gediagnosticeerde coronapatiënt in iemands nabije omgeving. Een ligt op de IC aan de beademing. Mijn statistisch theewater zegt dat de pleuris al is uitgebroken. Zorg goed voor je zelf en wees lief voor elkaar.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

THE GENTLEMAN IS KOMISCH EN KEIHARD

★★★★☆

Regisseur Guy Ritchie levert met The Gentleman een hilarisch portret van de Londense drugswereld. Het hele verhaal draait om wietteler-in-het-groot Micky Pearson, een Amerikaan die het ver heeft geschopt maar van de handel af wil. Zijn business (van productie tot distributie) is honderden miljoenen waard, er zijn verschillende gegadigden om de toko over te nemen. De film toont de intriges en het geweld waarmee de betrokkenen elkaar naar het leven staan.

En dat geweld is prominent aanwezig in de film. Op een dode meer of minder wordt niet gekeken. De liquidaties en intimidaties zijn met alle filmische middelen verbeeld. Wat daarbij opvalt is hoe Ritchie verschillende stijlen mengt. De ene keer zie je een redelijk klassiek beeldverhaal, even later kijk je naar een waanzinnig snel en goed gemonteerde gangsterrapvideo. Maar het aardige aan The Gentleman is dat al die stijlen op hun plaats vallen.

De bendes die elkaar beconcurreren om Micky Pearson’s imperium over te nemen zijn tot in details gestyled. Of het nu de Chinezen zijn, de Russische maffia, de clientèle van de lokale boksschool of de upper-class criminelen, het is werkelijk allemaal tot in de puntjes en consequent op het doek gebracht. Inclusief de maniertjes en de onderlinge stereotiepen. Dat daarbij lelijke dingen over elkaar worden gezegd doet natuurlijk aan. Zoals dat gaat in sommige milieus.

De raamvertelling in de film komt van Hugh Grant. En dat is een vondst. Deze keer speelt hij geen mierzoete romanticus maar een geflipte, nichterige privé-detective slash paparazzi die zijn verzamelde kennis over de Londense onderwereld hoopt te verzilveren met een – in zijn ogen – ingenieuze chantage. En hoewel dat verkeerd afloopt bieden zijn verslagen net genoeg rust om de aftiteling te halen in een film die met fantastische plotwendingen geen moment verveelt.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

LES MISÉRABLES, RAUW MET EEN KLEIN SPRANKJE HOOP

★★★★☆

In 1862 schreef Victor Hugo zijn roman Les Misérables, over het uitzichtloze leven van de armen in de Parijse voorstad Montfermeil. Anderhalve eeuw later groeit regisseur Ladj Ly op in datzelfde Montfermeil en gebruikt de voorstad (banlieue, zeggen we tegenwoordig) als decor voor zijn film Les Misérables. En dat is geen toeval want er is in al die jaren weinig veranderd. Armoede, kansloosheid, onrecht en explosieve situaties zijn nog steeds de maat van de dag.

De film volgt drie agenten. De chef is corrupt tot op het bot, de tweede een meeloper en de derde een nieuweling die wordt geïntroduceerd in de mores van de banlieues. Na de optimistische beginbeelden waarin Fransen eensgezind het wereldkampioenschap voetbal vieren, zien we de samenleving snel verbrokkelen. Het politietrio treedt met willekeur op tegen jongeren. De situatie wordt explosief als een van de jongens een leeuwenwelp steelt uit het circus en de agenten hem op het spoor komen. Tijdens de arrestatie schiet een van de agenten hem vanaf korte afstand met een rubber kogel in het gezicht. Met opzet.

Een drone legt dit heterdaadje bij toeval vast. Er volgt een spannende achtervolging als de agenten proberen de videobeelden van hun wangedrag te pakken te krijgen. Uiteindelijk komt er een soort van oplossing maar de haat jegens de politie is geëscaleerd en zoekt een uitweg. De jongeren lokken de drie politiemannen een flatgebouw binnen en daar wordt het trapportaal het decor van een afrekening. Het zijn angstaanjagende beelden.

Les Misérables is een aanklacht. Tegen een overheid die een wijk weinig anders biedt dan politiegeweld en corruptie. Het is ook ook een, spannende, politiefilm. De agenten die worden gevolgd tonen het hele palet aan menselijke reacties. Waarbij de nieuweling het meest humaan blijkt. Dat hij bij het zoeken van oplossingen steun krijgt van sleutelfiguren in de wijk, biedt een sprankje hoop: samen verantwoordelijkheid nemen is een goed alternatief voor uitzichtloos geweld.

Maar de kracht van Les Misérables is vooral het decor van alle scènes: de banlieu Montfermeil. De film laat de kijker een woonomgeving zien die amper voorstelbaar is. En toch is voor miljoenen armen dat onvoorstelbare de dagelijkse realiteit. Zonder vooruitzicht dat het over anderhalve eeuw anders is. Victor Hugo zal zich omdraaien in zijn graf.

Geplaatst in Film | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ROTTERDAMSE ICONEN IN HET AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

BOTER MELK KAAS EIEREN

Ooit zat deze prachtige gevel weggestopt achter saai plaatmateriaal. Vonden we toen mooier. Nu is het, op de Oude Binnenweg, een passend onderkomen voor een kaaswinkel.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IK WIL NIET MEER ZONDER INDOROCK

Indorock? Dat was toch die muziekstroming uit het eind van de jaren vijftig, met veelal Indonesische muzikanten die westerse en oosterse muzikale vaardigheden combineerden tot een nieuwe muziekstijl? Ja. Maar de afgelopen maand is het ook het kookboek dat ik een paar keer per week met ongelooflijk veel plezier gebruik.

Indonesisch koken was voor mij jarenlang de klassieker Het Groot Indonesisch Kookboek van Bep Vuyk en, meer recent, recepten op Internet. Ik dacht dat ik het allemaal wel door had maar aan die illusie maakt Indorock van Vanja van der Leeden een eind. In driehonderd pagina’s introduceert Van der Leeden de Indonesische keuken opnieuw. Het boek is een eerlijk verslag van haar zoektocht naar haar roots en de keuken van Indonesië. De reis- en receptfoto’s van haar man Remco Kraaijeveld maken van het boek oogsnoep.

Het handige van Indorock is dat het de recepten splitst. Indonesisch koken begint met een basis van kruiden, de bumbu. Bij voorkeur bereid in een vijzel maar met een keukenmachine kan het ook. Om de kruiden allemaal te vinden moest ik op zoektocht op de Rotterdamse centrummarkt en de toko in De Markthal. Ben er inmiddels behoorlijk wegwijs. Het maken van een bumbu is – ook door het boodschappen doen – behoorlijk bewerkelijk maar eenmaal klaar kunnen er steeds een paar porties in de vriezer.

Als de kruidenbasis klaar is, kan het echte werk beginnen. Van der Leeden maakt royaal gebruik van verse wortels als gember en laos, limoenen, pepers in soorten, citroengras en kokosmelk. Maar, doceert ze ook, durf te experimenteren met meer of minder van de ingrediënten. Daardoor is Indorock een erg relaxed kookboek: het komt uiteindelijk allemaal goed. De meeste recepten van Indorock vragen een behoorlijke voorbereiding maar die uren van shoppen en in de keuken staan ervaar ik als pure ontspanning, de aanloop naar een smaakfeestje.

Indorock rekent af met het idee dat Indonesisch eten een tafel vol gelijktijdig geserveerde pannen, schalen en kommetjes betekent. De afgelopen weken avondenlang gedineerd. Gang na gang. Eerst met mevrouw Omta, het proefkonijn. Daarna met vrienden en familie. Alle voorgerechten, hoofdgerechten en desserts die ik tot nu maakte blijven op het repertoire. Zo’n boek dus, dat Indorock.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

1917 LAAT NIET MEER LOS

★★★★★

1917 begint idyllisch: twee soldaten liggen aan de rand van een bloemenveld te slapen. Maar dat wordt snel anders. Een van hen kan goed kaart lezen en wordt daarom van hogerhand uitgekozen voor een speciale missie. Hij moet een bataljon waarschuwen dat op het punt staat zich terugtrekkende Duitsers in de pan te hakken. Wat het bataljon niet weet is dat deze Duitse beweging een valstrik is. De communicatielijnen zijn weggevallen en daarom moet korporaal Blake door de linies om de waarschuwing over te brengen. Hij mag een collega-soldaat uitzoeken om mee te gaan, dat wordt de Britse jongeman die net nog naast hem lag te slapen aan de rand van de akker.

De missie krijgt een speciale lading als Blake hoort dat zijn oudere broer bij het bataljon zit dat in de val gelokt dreigt te worden. Voorzien van wat extra proviand gaan de twee uitgekozenen op pad. We zien ze door de linies kruipen, dekking zoeken in bomkraters en over soms al halfvergane lijken kruipen. De camera zit er bovenop en doet dat in enkele lange shots van soms wel 30 minuten. De film wil suggereren dat alles realtime is gefilmd maar de enkele montagemomenten zijn – zonder dat je als kijker afstand kunt nemen – goed zichtbaar.

Het effect van de extreem lange scenes zonder montage is dat de film de kijker dwingt mee te gaan. Dat maakt van 2017 een unieke kijkervaring want je beleeft de waanzin van de oorlog zoals de soldaten die beleven. Het voelt alsof je zelf in de loopgraven zit, zelf door niemandsland en kapotgeschoten boerderijen en dorpjes je weg moet zoeken. Uiteindelijk bereikt de boodschap het bataljon dat net begonnen is de door de Duitsers gehoopte aanval in te zetten. We zien nog even hoe de ambities van bevelvoerders het lijken te winnen van gezond verstand maar ook dat komt goed.

In 1917 zijn de gruwelen van de oorlog vooral te zien in de enscenering. Dat werkt veel beter dan bijvoorbeeld in Saving Private Ryan, waar in het eerste kwart van de film de ledematen en kogels van het scherm spatten. Dat is een soort van aandacht vast houden die mij minder boeit dan de daarbij vergeleken soms bijna serene ervaring van 1917.

1917 is ook een film die tot nadenken stemt. Over het toeval (omdat je naast een kaartlezer wakker wordt beland je in een idioot avontuur). Maar ook over het Europa van een eeuw geleden. Nederland bleef destijds een soort van neutraal maar de rest van Europa stond in vuur en vlam. In de Tweede Wereldoorlog zou dat nogmaals gebeuren. Sindsdien lijkt Europa een manier gevonden te hebben conflicten zonder wapens op te lossen. En dat is prettig maar ook een goede reden Europees te blijven samenwerken. Want zo’n bloedbad als in 1917 wil je niet nog eens.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

DAAR GAAT ZIJ


“Strooi me maar uit bij Klaas”, instrueerde mijn moeder enkele weken voor haar aangekondigde dood (alvleesklierkanker). Dus waren vandaag de twee zoons, hun aanhang en de drie kleindochters op de begraafplaats in Meppel. De dag kozen we bewust: mijn ouders trouwden op vrijdag 13 februari, in Havelte.

Na een kop koffie van de uitvaartorganisatie lopen we over de oude begraafplaats naar het asveld. Hoge bomen, klimop op de grond en hier en daar plukjes bloeiende sneeuwklokjes. Om de beurt schudden we as uit de strooidoos. Na twee ronden is bijna alles verdeeld over de plek waar we ongeveer Klaas vermoeden.

Met het restant van de as gaan we naar Havelte. Daar liggen mijn grootouders. Op beide graven laten we as achter. Mijn dochters leggen tegeltjes uit de grafbedekking van mijn grootvader terug en recht. Ze krijgen er schik in, andere graven met dezelfde tegeltjes (“Was in de jaren dertig blijkbaar de mode”, concludeert mijn liefste middelste dochter) krijgen ook een beurt.

Naast de begraafplaats staat de Protestantse Clemenskerk. Schitterend door haar eenvoud. We boffen als een van de beheersters aan komt fietsen. Zij laat ons binnen en vertelt enthousiast over het Godshuis en de geschiedenis. Aanvankelijk gebouwd in de Romaanse stijl, later met Gotische kenmerken verhoogd. Nog maar een paar jaar geleden is gevierd dat de kerk er 700 jaar staat, destijds opgericht op de plek waar al eerder eeuwenlang een kerk stond. Zolang eert Havelte al de Heer op deze idyllische locatie net buiten het dorp.

Mijn moeder zal er als kind vast geweest zijn. Maar ergens tijdens haar volwassenwording gingen zij en de kerk hun eigen weg. Dat was ook mijn vaders gang met zijn geloof, hij stamt uit een streng gereformeerde familie. Thuis speelde de kerk bij ons dus geen rol. Bij mijn broer inmiddels wel, hij is een jaar of 15 geleden toegetreden tot de Hervormde kerk. Vooral omdat zijn lief, nu zijn vrouw, redelijk gelovig is. Zo gaat dat soms.

Aan het eind van de middag eten we in De Beurs, onze vaste stek in Meppel in tijden van ziekte en dood. Het was een mooie en warme dag.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPRINGTIJ ROND HET NOORDEREILAND

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ERASMUSBRUG IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen