Het persoonlijke verhaal

Vanavond namens de gemeente Goes gesproken bij de Dodenherdenking in Wolphaartsdijk. Een herdenking waar het elk jaar drukker lijkt te worden. Ik schat dat er zo’n 250 mensen waren. Thema van mijn tekst was ‘De kracht van het persoonlijke verhaal’. Na alle officiële studies over de Tweede Wereldoorlog worden we de laatste jaren overspoeld met persoonlijke herinneringen. Dat gaat van de musical Soldaat van Oranje (die al langer draait dan de oorlog duurde) tot in eigen beheer uitgegeven boekjes met familieverhalen over de oorlogstijd.

Omdat die verhalen ook in mijn familie een rol spelen heb ik een aantal er van in de aangereikte tekst opgenomen. Zoals over mijn moeder. Die 8 was toen de oorlog begon. Haar stiefvader was NSB-er. Dat maakte haar een NSB-kind. En dat was geen pretje. Vijf jaar lang is ze gepest. En dat laat sporen na. Mijn moeder praat nog steeds moeilijk over gisteren. Want wat begint bij gisteren, gaat al snel over vorige week, vorig jaar en voordat je het doorhebt gaat het over haar kinderjaren. En daar wil ze niet over praten. Of het moet over hele veilige onderwerpen gaan.

Ik heb ook het verhaal van mijn vader een plek gegeven in de tekst. Hij moest in 1944 als 18-jarige werken voor de Duitsers. Maar verdomde dat. In plaats van naar Duitsland te gaan groef hij achter een boerderij in Ruinerwold een gat in de grond en woonde daar tot de oorlog was afgelopen. Ik heb het gat ooit gezien, het was toen nog zo’n anderhalve vierkante meter in het vierkant. Hij was nauwelijks in staat te beschrijven hoe dat jaar was, welke angsten hij beleefde. Stukje bij beetje deelde hij zijn herinneringen met ons.

Mijn voordracht eindigde met een dichtregel van Leo Vroman: ‘Kom vanavond met verhalen’. Dat is niet alleen een hartekreet maar ook een opdracht. Zonder gedeelde geschiedenis geen gedeelde toekomst. We moeten de verhalen blijven vertellen, blijven delen. Tot alle getallen weer zijn veranderd in namen. Dat is de waarde van gedenken. Tot slot memoreerde ik vijf in oorlogen gesneuvelde dorpsgenoten: J. Goetheer, J. Zegers, I. van Boven, A. van de Kreeke & J. Remijnse.

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Wolphaartsdijk | Getagged , | Een reactie plaatsen

De tuin is winterklaar

Mijn beste plek om te reflecteren is de tuin. En dat kwam goed uit. Het onderhoud was behoorlijk achterstallig. Na een week snoeien, spitten, opruimen, compost omzetten en over de bedden verspreiden en kalk en koemest strooien, kan het plantseizoen beginnen. De tuinbonen zitten al in de grond.

Na de verhuizing uit Rotterdam in 2002 bleek al snel dat het in Oud-Sabbinge tuinieren op deels zware kleigrond zou worden. Compost was het antwoord. Al die jaren vulden we de composthoop. Het levert ieder jaar een halve kuub op. Alle bedden hebben nu goede, vruchtbare aarde waarin het moeiteloos tuinieren is. Het is even volhouden maar dan heb je ook wat.

Over dat volhouden gingen ook mijn reflecties. Want wat hebben we met de PvdA een ongenadig pak op ons donder gehad. Ook al zag ik het vier jaar aankomen (we schommelden telkens in de buurt van tien zetels), vorige week woensdag zat ik als het spreekwoordelijke konijn in de koplampen van de exitpolls te staren. De komende maanden zal het enerzijds business as usual zijn: volgend jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die vergen allerlei voorbereidingen (programma, kandidatenlijst). Het is verleidelijk je daar aan over te geven. Het biedt in zekere zin veiligheid en structuur.

Maar van partijen die ons voor gingen in zo’n dal heb ik ook geleerd dat het eerst maanden duurt voordat iedereen beseft hoe ernstig de situatie is (gaan we verder met de PvdA en zo ja: hoe?) en het daarna jaren duurt om programmatisch, organisatorisch en communicatief het wiel opnieuw uit te vinden. En dat laatste is hard nodig.

Ik werd lid kort na de verkiezingen van 2009. Ook toen verloor de PvdA. En won de PVV. Dat laatste gaf veel onrust in het multiculturele bedrijf waar ik werkte. Collega’s waren bang: hoe moesten ze de PVV duiden? Tegenover het PVV-geluid pasten (en passen) sterke, democratisch georganiseerde partijen. Na mijn keus niet langer aan de kant te staan werd het de PvdA (GroenLinks en SP overwoog ik ook).

De noodzaak is gelet op de blijvende opkomst van PVV-geluiden (ook bij VVD en CDA) nog steeds even groot. Daarom blijf ik -besloot ik al spittend- me inzetten voor de sociaal-democratie. Hoe die er over een paar jaar uitziet weet ik nog niet. Weet nog niemand. Maar  met de grote groep jongeren die we in Goes hebben kunnen binden zit er ergens muziek in. We durven in Goes kritisch naar ons eigen functioneren te kijken, zijn programmatisch al enkele jaren in beweging. En hebben, erg belangrijk, veel lol. Als we dat laatste vasthouden komen we er wel weer bovenop. Maar eenvoudig zal het niet zijn.

Geplaatst in PvdA | Een reactie plaatsen

Met dank aan Pietje Jacobs

Pietje Jacobs is vandaag mijn grote heldin. Na haar huwelijk met Eise Eisinga gaat het echtpaar in Franeker wonen. Daar ontstaat in 1774 onrust als Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en de maan dicht bij elkaar aan de hemel staan. Er is angst dat de hemellichamen botsen en daarbij de aarde vernietigen.

Eise Eisinga weet beter en broedt op een manier om zijn verontruste stadsgenoten vertrouwen in een goede afloop te geven. Hij bouwt in zeven jaar tijd in het plafond van zijn woon/slaapkamer het oudste, nog werkende planetarium ter wereld. Het instrument geeft nog steeds iedere dag de juiste stand van de zon, planeten, de maan en nog veel meer. De opstelling maakt duidelijk dat voor een ongeluk niet gevreesd hoeft te worden.

De slinger die nodig is om het planetarium in beweging te houden hangt aanvankelijk tot in de bedstee. Dat is het enige moment dat Pietje ingrijpt. Eisinga past zijn opstelling aan. Pietje tolereert al het andere geknutsel in haar woon/slaapkamer en staat ook toe dat heel Franeker en verre omgeving over de vloer komt om te kijken. Dat bezoekt houdt nog steeds aan. Vanmiddag luisterde ik met een grote groep kinderen en volwassenen naar een leerzame uitleg over het planetarium. Het is een hele ervaring onder het meesterwerk van Eise Eisinga te staan en even later het mechaniek te zien. Met dank aan Pietje Jacobs.

 

Geplaatst in Foto, Geschiedenis | Een reactie plaatsen

“Ik ga liever naar het museum”

Wat de aanleiding was, weet ik niet meer. Maar ergens halverwege de basisschool haalde mijn liefste middelste dochter het Jeugdjournaal met een parmantig uitgesproken “Ik ga liever met mijn vader naar het museum, dan naar de disco”. Of ze al wist wat een disco is, betwijfel ik. Dat ze graag naar het museum ging was logisch want elk bezoek sloten we af met fris en gebak. Je moet wat om kinderen cultuur snuiven leuk te laten vinden.

Twintig jaar (en vele disco’s en festivals) later informeerde ze onlangs naar werk van Rubens. Een van de mooiste collecties hangt in het Museum voor Schone Kunsten in zijn woonplaats Antwerpen. Maar dat is enkele jaren gesloten voor een verbouwing. Gelukkig heeft Antwerpen ook nog het Rubenshuis, het stadspaleis waar de schilder woonde. Daar hangen mooie, kleinere werken. Voor het het echte spektakel moesten we naar de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Ik ben regelmatig in Antwerpen maar bezocht nog nooit het prachtige Godshuis (in 1521 na twee eeuwen bouwen opgeleverd) dat de skyline van het centrum nog steeds domineert. Het was de moeite. Meer dan, zelfs. Evenals de geschilderde nalatenschap van Peter Paul Rubens.

 

Geplaatst in Foto | Getagged | Een reactie plaatsen

De toegevoegde waarde van een drone voor de lokale journalistiek

SPOREN VAN TOEN: HET WAS AL SLIKTot de aanleg van het Veerse Meer had de Egbert Petruspolder een eigen haventje. Vanaf de Muidenweg langs het Veerse Meer zijn de restanten nog te zien. Arjaan Nijsse (1918-2010) schildert er twee bietenboten.Like onze pagina en ontvang ook dagelijks een video over Goes.

Geplaatst door Goestig op dinsdag 17 januari 2017

Geplaatst in Werk | Een reactie plaatsen

Mail van de partij

samsom7Het is de dag die ik wist dat zou komen: de uitnodiging van de PvdA is binnen om te kiezen tussen Samsom en Asscher. Als ik om mij heen luister hebben veel partijgenoten hun keuze al gemaakt. Zij kiezen voor Asscher. Omdat hij het beter doet bij de kiezers, omdat ze hem ideologisch gedrevener vinden, omdat Samsom het contact met de kiezers zou zijn verloren, omdat ze vinden dat de PvdA aan wat nieuws toe is. Weer aan wat nieuws toe is, want het wordt onderhand een versleten trucje om telkens met een nieuwe lijsttrekker in de gunst van de kiezers te komen.

Ik ga voor Samsom. Niet omdat hij zo schaamteloos eerlijk was toe te geven zijn personeel (de fractie) te hebben verwaarloosd. En ook niet omdat ik Asscher vooral goedkope aanvallen zie plegen in zijn debatten met Samsom. Die manier van politiek bedrijven is in Amsterdam misschien gebruikelijk, het is de mijne niet. En ik ga ook niet voor Samsom wegens het geheugenverlies bij Asscher, die wel erg makkelijk wegpoetst dat hij mede aan de wieg van het kabinet Rutte-Asscher stond. Ik hou niet van politici die in het debat zo flexibel met de waarheid om gaan.

Wat ik in Samsom waardeer zijn drie dingen. Hij staat voor een manier van politiek bedrijven waarin het vinden van een compromis uitgangspunt is. Het zoeken naar consensus zie ik liever dan het heilloos benadrukken van tegenstellingen. Ik vind het ook erg prettig dat we eindelijk weer eens een kabinet hebben dat de rit gaat uitzitten. Die rust had Nederland nodig na een reeks kabinetten die soms al waren vertrokken voordat ik de namen van alle ministers wist. Ik geef Samsom ook graag het krediet voor de ranglijstjes waarin Nederland in de bovenste regionen staat. We zijn verworden tot een volk van klagers en vergeten daardoor te makkelijk dat of het nu gaat om gezondheidszorg, onderwijs, de economie, de infrastructuur of het ervaren geluk, Nederland het telkens meer dan prima doet. En daarvoor nam de PvdA regeringsverantwoordelijkheid. Samsom dus.

Geplaatst in Foto, Opinie, PvdA | Een reactie plaatsen

“Inwoners Goes treft geen blaam voor ontstane tekorten”

pzc (bezuinigingen) 2016-11-04

Geplaatst in Foto, Goes, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

Veranderende woonwensen

Schermafbeelding 2016-10-26 om 14.31.19

Links op de foto ons huis. De opname is van voor 30 september 1911, de dag waarop een zware storm over Zeeland trok en ook Oud-Sabbinge trof. De kap waaide daarbij van de woning. Het huisje van amper 4 bij 4 meter is na die ramp aan de achterzijde met een paar meter uitgebreid en kreeg een nieuwe kap, nu met een punt aan de voorkant en de goten langszij.

Het huis was daarmee geschikt voor dubbele bewoning: er woonden lange tijd twee gezinnen met kinderen. Wij kochten het in 2002. Na de restauratie van het casco is er in 2009 nog eens 8 meter aangebouwd. Omdat we de ruimte waar ooit twee gezinnen woonden te klein vonden. Zo gaat dat met woonwensen.

Oud-Sabbinge was aan het begin van de vorige eeuw een verarmd gehucht. ‘Klompendorp’ heette het daarom in de omgeving, naar het schoeisel dat de bewoners zich nog net konden veroorloven. Iedereen die dat kon had er een handeltje bij. Een toenmalige bewoner kweekte achter het hek jaarlijks koolplantjes en andere groente. Om wat bij te verdienen. Het hek diende ooit om te voorkomen dat voorbijtrekkende koeien hun kop door het open raam naar binnen staken. De huidige Prins Bernhardstraat heette destijds nog ’t Slop, wat zoiets als ‘armoedig straatje’ betekent.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

Antwerpen

Schermafbeelding 2016-10-26 om 09.01.26

Geplaatst in Foto | Getagged , | Een reactie plaatsen

Rotterdam (Feyenoord-Ajax)

Geplaatst in Foto | Getagged , | Een reactie plaatsen