VEERSE MEER IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk, Zeeland | Getagged | Een reactie plaatsen

LICHTPUNTJES IN TIJDEN VAN CORONA

Vooropgesteld, Facebook brengt me veel. Sinds het prille begin van Internet hark ik een groot deel van mijn omzet digitaal binnen. Ook op Facebook. Daarbij geniet ik van alle persoonlijke observaties, verslagen, foto’s en video’s. Facebook als permanente reünie. Voor realtime reünies is Facebook overigens de dood in de pot: het gesprek gaat dan niet meer over de jaren zonder veel contact maar is een vervolg op de laatste Facebook-post geworden.

Maar sinds Corona in da house is, scroll ik vaak verveeld door de tijdlijn. Eerst de rage met jeugdfoto’s. Snel volgden foto’s met de favoriete fiets. En lievelings paarden trokken ook al voorbij. Daarna werden we bezig gehouden met overzichten van bezochte landen en lijstjes beroepen, waarbij ik moet raden welke nooit is uitgeoefend. Favoriete platenhoezen en boekomslagen waren al een terreur maar onderhand wordt het een digitale hel, al die geknipt-en-geplakte tijdlijnvulling. Alsjeblieft mensen, jullie zijn me allemaal lief maar laat vooral iets van jezelf zien. Hoe het gaat, wat je doet, hoe je leeft met een gevaar dat overal om de hoek ligt.

Is het allemaal verschrikkelijk? Gelukkig niet. Neem Peter de Jonge. Bijna dagelijks verrast hij met een pareltje over zijn twijfels en angsten nu het onzichtbare virus ons leven verstoort. Of Theo Rietveld. Hij schrijft verslagen over wat hij achter zijn raam waarneemt of op zijn korte tochten door een verstilde buitenwereld. Gelukkig heb ik ook muzikanten in mijn digitale vriendenkring. Peter Bolderman bezorgt me faalangst als ik niet kan raden welk nummer hij op zijn gitaar begeleidt. Barre Verkerke improviseert iedere dag op de toetsen. En natuurlijk Floortje. Floortje van der Vlist. Met haar Lockdown TV. Allemaal lichtpuntjes in tijden van Corona.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

“VOOR DE RAMPTOERISTEN: #WUHAN”

Ik ben ongetwijfeld een bovengemiddelde nieuwsjunk. Het is mijn beroep en ben er genetisch mee opgescheept: mijn ouders keken standaard om de 30 minuten naar Teletekst, ze wilden niets missen. Mijn dochters hebben het ook. Ik werd daarom nieuwsgierig wanneer we het in de familie-app voor het eerst over het Corona-virus hadden. Dat was al op 24 januari: “Voor de ramptoeristen: #Wuhan”. Sindsdien hielden we elkaar met regelmaat op de hoogte van het Chinese virusdrama. Ik begon Engelstalige bronnen over China te volgen op Twitter. Al begin februari werden de grapjes over hamsteren omgezet in daden.

Ik zocht ook naar de eerste melding over het virus in de familie-app omdat ik het idee heb dat er twee informatiewerelden zijn. Die op de sociale media en de mainstream nieuwsvoorziening. Mijn conclusie is dat wie op de sociale media de juiste bronnen vindt, vele weken voorsprong heeft op wie dat niet doet. Het drama dat zich nu wereldwijd afspeelt was in de tweede helft van januari al te voorzien. Het was de tijd waarin het RIVM, regering en politici nog volop in de ontkenningsfase zaten. Het RIVM eind januari: “De kans dat de ziekte zich hier in Nederland verspreidt is klein”. In de eerste week van februari vroeg ik in een regulier overleg met de andere politieke partijen aandacht voor de totale ontwrichting die ook de Goese samenleving in april-mei zou treffen. Ik had liever geen gelijk gekregen maar het is nu niet anders: ook Goes ligt plat.

Het idee dat er twee informatiewerelden zijn, bekruipt me de laatste dagen weer. In een talkshow hoorde ik werkgeversvoorman Hans de Boer pleiten voor de economie: de Corona-maatregelen mochten niet erger zijn dan de kwaal. Het is een variant op de wereldvreemde wensdroom van Trump dat met Pasen de kerken weer vol zitten. Gisteren nog gooide omnideskundige Jort Kelder een knuppel in het hoenderhok: “We zijn 80-plussers die te dik zijn en gerookt hebben aan het redden. Dat is statistisch dus wel wat er gaande is. Hoeveel economische schade is ons het redden van mensen die waarschijnlijk daarna binnen twee jaar waren doodgegaan waard?”

Ik wil de stemming niet verpesten maar raak er steeds meer van overtuigd dat we ons met de ‘intellectuele lockdown’ tot 28 april zand in de ogen strooien. Mijn Twitter-onderbuik zegt dat de totale ontwrichting van de samenleving nog wel 1 of 1,5 jaar duurt. Pas dan zijn er vaccins en kunnen we stapje na stapje zetten in een nieuwe wereld. De capaciteit van de zorg gaat tot dan bepalen hoe we onze samenlevingen inrichten. Tot ver in 2021 blijft het overleven. Nu maar hopen dat ik ongelijk heb.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

KIKKE FRESHE PATTA’S

Nood breekt voornemen: voor het eerst van mijn leven online kleding besteld. Zojuist afgeleverd. Een nieuw paar klompen van Klompenmakerij Traas

PS Jaap, ze zitten goed!

Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

HAMSTEREN DOEN WE NIET, WANT DEDEN WE AL

Zondagavond 8 maart scooteren mevrouw en meneer Omta voor en na het bioscoopbezoek over de Witte de Withstraat, het uitgaanscentrum van Rotterdam. Het is er akelig rustig. Nieuwsgierig informeer ik via WhatsApp naar ervaringen elders. “Nee, bij mij niets te merken.”, klinkt het uit de toeristensector. “Nog steeds hetzelfde aantal bezoekers”, meldt iemand werkzaam in de horeca.

Maar dan slaat midden in de week de stemming om: “Drie van de vier reserveringen voor morgen belden af”. “De straat is uitgestorven, al heel de avond”, klinkt het vanaf de Witte de With. Donderdag, na de persconferentie van Rutte, gaat het hard. “We hebben alle producties stopgezet”, “Het Rotterdamse Boekenbal waar ik heen zou gaan is ook afgelast”, reageert mevrouw Omta in de familieapp. Vrijdag: “Weer vier afmeldingen van groepen voor overnachtingen”. “Ben aan het hoesten en mag van mijn baas pas terug komen als ik niet meer hoest en snotter”.

Zo hard kan het gaan. In een week komt de mooiste stad van Nederland grotendeels tot stilstand. Mevrouw en meneer Omta hebben zichzelf dan al opgehokt. Bij een bouwmarkt haalden we nog gauw spullen om klussen in huis af te maken. Een enkele keer een vergeten boodschap bij de buurtsuper, hond Mo moet er een paar keer per dag uit. Voor mevrouw Omta is de opgave wat lastiger: zij vermanteltroetelt met broer en zus haar hoogbejaarde, zieke thuiswonende moeder.

Als we buiten zijn geweest belanden we in een eigen schoonmaakprotocol met de standaardzaken maar ook: na een lange blootstelling aan een virulente omgeving alle kleren in de was en zelf onder douche. Voor wat het waard is.

Hamsteren doen we niet, want deden we al. Begin vorige maand begonnen. Aanleidingen waren de nieuwsberichten uit Wuhan en de te geruststellende woorden van de Nederlandse overheid en het RIVM. Samengevat: “Gaat u maar rustig slapen”. Snapte daar niets van, een peuter kon toen al vermoeden dat de intense brandhaarden in China door de globalisering snel de wereld zouden infecteren. Ik hoop dat achter de schermen doortastender is opgetreden dan in het openbaar. Kan me nu goed vinden in de aanbevelingen die gedaan worden maar houd er rekening mee dat het echte ophokken nog moet beginnen, want zie nog op te veel plekken te grote groepen die hun gang blijven gaan. Zoals in tuincentra en, sinds vandaag, in de horecagroothandel. Familie-uitjes in tijden van corona.

Vanavond met de dochters afgesproken. Lockdown-party. Keurig op afstand, in de open lucht. Maar wat met een joint? Toch maar samen opgerookt. Knuffels bij het vertrek. Hoorde in de afgelopen 24 uur twee verhalen over een gediagnosticeerde coronapatiënt in iemands nabije omgeving. Een ligt op de IC aan de beademing. Mijn statistisch theewater zegt dat de pleuris al is uitgebroken. Zorg goed voor je zelf en wees lief voor elkaar.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

THE GENTLEMAN IS KOMISCH EN KEIHARD

★★★★☆

Regisseur Guy Ritchie levert met The Gentleman een hilarisch portret van de Londense drugswereld. Het hele verhaal draait om wietteler-in-het-groot Micky Pearson, een Amerikaan die het ver heeft geschopt maar van de handel af wil. Zijn business (van productie tot distributie) is honderden miljoenen waard, er zijn verschillende gegadigden om de toko over te nemen. De film toont de intriges en het geweld waarmee de betrokkenen elkaar naar het leven staan.

En dat geweld is prominent aanwezig in de film. Op een dode meer of minder wordt niet gekeken. De liquidaties en intimidaties zijn met alle filmische middelen verbeeld. Wat daarbij opvalt is hoe Ritchie verschillende stijlen mengt. De ene keer zie je een redelijk klassiek beeldverhaal, even later kijk je naar een waanzinnig snel en goed gemonteerde gangsterrapvideo. Maar het aardige aan The Gentleman is dat al die stijlen op hun plaats vallen.

De bendes die elkaar beconcurreren om Micky Pearson’s imperium over te nemen zijn tot in details gestyled. Of het nu de Chinezen zijn, de Russische maffia, de clientèle van de lokale boksschool of de upper-class criminelen, het is werkelijk allemaal tot in de puntjes en consequent op het doek gebracht. Inclusief de maniertjes en de onderlinge stereotiepen. Dat daarbij lelijke dingen over elkaar worden gezegd doet natuurlijk aan. Zoals dat gaat in sommige milieus.

De raamvertelling in de film komt van Hugh Grant. En dat is een vondst. Deze keer speelt hij geen mierzoete romanticus maar een geflipte, nichterige privé-detective slash paparazzi die zijn verzamelde kennis over de Londense onderwereld hoopt te verzilveren met een – in zijn ogen – ingenieuze chantage. En hoewel dat verkeerd afloopt bieden zijn verslagen net genoeg rust om de aftiteling te halen in een film die met fantastische plotwendingen geen moment verveelt.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

LES MISÉRABLES, RAUW MET EEN KLEIN SPRANKJE HOOP

★★★★☆

In 1862 schreef Victor Hugo zijn roman Les Misérables, over het uitzichtloze leven van de armen in de Parijse voorstad Montfermeil. Anderhalve eeuw later groeit regisseur Ladj Ly op in datzelfde Montfermeil en gebruikt de voorstad (banlieue, zeggen we tegenwoordig) als decor voor zijn film Les Misérables. En dat is geen toeval want er is in al die jaren weinig veranderd. Armoede, kansloosheid, onrecht en explosieve situaties zijn nog steeds de maat van de dag.

De film volgt drie agenten. De chef is corrupt tot op het bot, de tweede een meeloper en de derde een nieuweling die wordt geïntroduceerd in de mores van de banlieues. Na de optimistische beginbeelden waarin Fransen eensgezind het wereldkampioenschap voetbal vieren, zien we de samenleving snel verbrokkelen. Het politietrio treedt met willekeur op tegen jongeren. De situatie wordt explosief als een van de jongens een leeuwenwelp steelt uit het circus en de agenten hem op het spoor komen. Tijdens de arrestatie schiet een van de agenten hem vanaf korte afstand met een rubber kogel in het gezicht. Met opzet.

Een drone legt dit heterdaadje bij toeval vast. Er volgt een spannende achtervolging als de agenten proberen de videobeelden van hun wangedrag te pakken te krijgen. Uiteindelijk komt er een soort van oplossing maar de haat jegens de politie is geëscaleerd en zoekt een uitweg. De jongeren lokken de drie politiemannen een flatgebouw binnen en daar wordt het trapportaal het decor van een afrekening. Het zijn angstaanjagende beelden.

Les Misérables is een aanklacht. Tegen een overheid die een wijk weinig anders biedt dan politiegeweld en corruptie. Het is ook ook een, spannende, politiefilm. De agenten die worden gevolgd tonen het hele palet aan menselijke reacties. Waarbij de nieuweling het meest humaan blijkt. Dat hij bij het zoeken van oplossingen steun krijgt van sleutelfiguren in de wijk, biedt een sprankje hoop: samen verantwoordelijkheid nemen is een goed alternatief voor uitzichtloos geweld.

Maar de kracht van Les Misérables is vooral het decor van alle scènes: de banlieu Montfermeil. De film laat de kijker een woonomgeving zien die amper voorstelbaar is. En toch is voor miljoenen armen dat onvoorstelbare de dagelijkse realiteit. Zonder vooruitzicht dat het over anderhalve eeuw anders is. Victor Hugo zal zich omdraaien in zijn graf.

Geplaatst in Film | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ROTTERDAMSE ICONEN IN HET AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

BOTER MELK KAAS EIEREN

Ooit zat deze prachtige gevel weggestopt achter saai plaatmateriaal. Vonden we toen mooier. Nu is het, op de Oude Binnenweg, een passend onderkomen voor een kaaswinkel.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IK WIL NIET MEER ZONDER INDOROCK

Indorock? Dat was toch die muziekstroming uit het eind van de jaren vijftig, met veelal Indonesische muzikanten die westerse en oosterse muzikale vaardigheden combineerden tot een nieuwe muziekstijl? Ja. Maar de afgelopen maand is het ook het kookboek dat ik een paar keer per week met ongelooflijk veel plezier gebruik.

Indonesisch koken was voor mij jarenlang de klassieker Het Groot Indonesisch Kookboek van Bep Vuyk en, meer recent, recepten op Internet. Ik dacht dat ik het allemaal wel door had maar aan die illusie maakt Indorock van Vanja van der Leeden een eind. In driehonderd pagina’s introduceert Van der Leeden de Indonesische keuken opnieuw. Het boek is een eerlijk verslag van haar zoektocht naar haar roots en de keuken van Indonesië. De reis- en receptfoto’s van haar man Remco Kraaijeveld maken van het boek oogsnoep.

Het handige van Indorock is dat het de recepten splitst. Indonesisch koken begint met een basis van kruiden, de bumbu. Bij voorkeur bereid in een vijzel maar met een keukenmachine kan het ook. Om de kruiden allemaal te vinden moest ik op zoektocht op de Rotterdamse centrummarkt en de toko in De Markthal. Ben er inmiddels behoorlijk wegwijs. Het maken van een bumbu is – ook door het boodschappen doen – behoorlijk bewerkelijk maar eenmaal klaar kunnen er steeds een paar porties in de vriezer.

Als de kruidenbasis klaar is, kan het echte werk beginnen. Van der Leeden maakt royaal gebruik van verse wortels als gember en laos, limoenen, pepers in soorten, citroengras en kokosmelk. Maar, doceert ze ook, durf te experimenteren met meer of minder van de ingrediënten. Daardoor is Indorock een erg relaxed kookboek: het komt uiteindelijk allemaal goed. De meeste recepten van Indorock vragen een behoorlijke voorbereiding maar die uren van shoppen en in de keuken staan ervaar ik als pure ontspanning, de aanloop naar een smaakfeestje.

Indorock rekent af met het idee dat Indonesisch eten een tafel vol gelijktijdig geserveerde pannen, schalen en kommetjes betekent. De afgelopen weken avondenlang gedineerd. Gang na gang. Eerst met mevrouw Omta, het proefkonijn. Daarna met vrienden en familie. Alle voorgerechten, hoofdgerechten en desserts die ik tot nu maakte blijven op het repertoire. Zo’n boek dus, dat Indorock.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen