Zeeuwse onderwijseuro’s rollen in Schotland

Vandaag staakt het onderwijs. Terecht, de omstandigheden waaronder het uitvoerend personeel moet werken worden steeds beroerder. Maar ik voel ook ongemak. Er zijn de afgelopen maanden veel berichten geweest over scholen en onderwijskoepels die vette reserve’s hebben. Vaak te vette reserve’s. Dit speelt ook in Zeeland, zie dit bericht in de PZC van een tijdje terug: https://www.pzc.nl/…/zeeuwse-scholen-hebben-tientallen-mil…/

Minstens 174.000.000 euro hebben de Zeeuwse scholen opgepot. “We herkennen wel een deel van het probleem”, reageert een onderwijsbons alsof hij zelf niet aan de knoppen zat. Maar gelukkig, ook de onderwijstop kampt met groeiend inzicht: “Daarom gaan we de komende jaren de reserve afbouwen tot een niveau waarvan we denken dat het goed uit te leggen is.”

Inmiddels weten we waar die reserve’s afgebouwd worden: in het Schotse Edinburgh. Echt waar. In de week waarin het voetvolk staakt fêteert de top van het Bevelandse openbaar onderwijs zichzelf op een feestreisje naar een ver buitenland (https://www.facebook.com/alberoscholen/posts/747988402280752). Want het geld moet immers op. Het zal allemaal wel gebeuren onder het motto dat wat van verre komt beter is. Maar publicitair is het niet handig om juist in deze week de Zeeuwse onderwijseuro’s in Schotland te laten rollen. Dan ben je als groep directeuren en andere bonzen losgezongen van je werkomgeving. Het draagvlak dat het voetvolk verdient wordt verpest door de leiding. Zoals wel vaker.

Geplaatst in Opinie, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

Over de klant die niet meer altijd koning is

Ik loop lang genoeg mee om te weten dat het een soort wetmatigheid is: als het goed gaat met de economie verslonst bij veel bedrijven de aandacht voor de klant. Tenzij het een pas begonnen onderneming betreft, dan is de klant nog koning. Een paar voorbeelden, ter illustratie.

Mevrouw en meneer Omta hebben eind vorig jaar de binnenkant van het oudste deel van hun woning laten opknappen. Nieuwe voorzetwanden inclusief plinten, modern sanitair, tegels vervangen. Dat soort werk. Nadat de aannemer vertrok zijn we zelf gaan schilderen. Tot slot kon er een nieuwe laminaatvloer gelegd en een oude vloer geschuurd en opnieuw in de olie gezet. Offerte gevraagd bij een Goese parketboer. De prijs leek me aan de hoge kant voor de beperkte oppervlakte die gelegd dan wel gerenoveerd moest worden. De drie geoffreerde dagen waren echt nodig om een goede kwaliteit te leveren, was de reactie. Okay, daar vertrouwden we dan maar op. Maar toen we anderhalve dag na aanvang van de werkzaamheden thuis kwamen was de parketboer gevlogen. Afgesproken hoekprofielen waren niet aangebracht of lieten al weer los, nieuwe plinten waren over vele meters beschadigd (de schuurmachine was als een frees de plinten ingegaan). Per mail om opheldering gevraagd en de beschadigingen gemeld (met foto van de geruïneerde plint). Dat de geoffreerde uren er bijna 50% naast zaten was in het voordeel van de parketboer. Begreep ik. Dat voordeel zou niet gedeeld worden. De profielen zouden ze alsnog leggen c.q. repareren. Geen woord over de beschadiging.

Nu maak ik, evenals de parketboer, ook al 35 jaar offertes. En als je er bij een standaardklus bijna 50% naast gaat zitten dan ben je de klant aan het bedonderen. Dat heb ik hem laten weten. De klacht over de beschadigde plint opnieuw geuit nadat hij er helemaal niet op reageerde. De reactie was idioot: de parketboer suggereerde dat de aannemer beschadigde, oude plinten had gebruikt. Ik kom er zo op terug.

Voor in de keuken hebben we een messenmagneet nodig. We zagen een mooi exemplaar (houten uitvoering) bij een Goese speciaalzaak. De lengte die we willen is niet voorradig maar kan besteld worden. “Doet u dat maar”, reageren we vol vertrouwen. Dat was drie weken geleden. Gisteren gebeld of de magneetstrip al is gearriveerd. Dat is ie nog niet. Ik had niet de indruk dat de bestelling veel prioriteit heeft. Ik kan het accessoire op webshops bestellen en krijg het dan gegarandeerd binnen 24 uur geleverd. En ondertussen maar onderzoek na publicatie voorbij zien komen over waarom consumenten stadscentra links laten liggen en online bestellen.

Na al deze ellende is het fijn ook te ervaren dat het anders kan. Dat overkwam me met de startup Gobike. Ze exploiteren elektrische deelfietsen in Rotterdam. Ik vind het een geweldig aanbod. Tot een half uur van te voren kan ik een fiets reserveren van openbaar vervoer naar werk of andersom. En voor ritten door de stad. De bruggen over de Nieuwe Maas neem ik met de spreekwoordelijke twee vingers in de neus. Een makkie dus. Vorige week begaf een fiets het halverwege de rit, de ondersteuning viel weg. Ik belde met de helpdesk. Ze gaven onmiddellijk aan dat het vervelend was voor mij. We bespraken de opties. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik weinig kon doen. Het zou fijn zijn als ik de fiets naar een oplaadpunt bracht maar ik mocht ‘m ook ter plekke achterlaten, ze zouden ‘m met de ingebouwde GPS terug vinden. De kosten van de rit werden geschrapt en ik kreeg twee uur gratis gebruik om de overlast te compenseren. Er werd me een prettig vervolg van de reis gewenst. Toon en inhoud van de reactie waren zoals je het wilt. En zoals ik het zelf zou doen.

De parketboer daarentegen irriteert tot vandaag. Heeft noch voor het niet uitvoeren van alle afgesproken werkzaamheden, noch voor het gebrekkig aangebrachte hoekprofiel, noch voor het beschadigen van de plinten verontschuldigingen aangeboden. Dat de (afgeraffelde) klus in de helft van de begrootte tijd is uitgevoerd kwam helemaal de vloerenlegger ten goede. Vond hij. Dacht hij.

Omdat de beste man in eerste instantie niet reageert op onze klachten en wij verder willen met ons leven, hebben we de meubels terug geplaatst. De plinten gaan we t.z.t. vervangen als de meubels weer van hun plaats gaan. Ik schat, heb ik de parketboer laten weten, dat ik daar zo’n anderhalve dag over doe. Inderdaad: in uren de lengte van de poot die hij ons uittrok. Die anderhalve dag breng ik in mindering op de nog te betalen factuur. Als het sneller gaat, delen we t.z.t. het voordeel. Als het al sneller gaat. Want ik ben niet zo handig.

Geplaatst in Algemeen, Goes, Rotterdam | Een reactie plaatsen

Schilders op De Hefbrug (1932)

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-tour (Nieuwe Binnenweg)

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Een reactie plaatsen

Tijdens de bouw van De Hefbrug (1926)

Geplaatst in Foto, Geschiedenis, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

Het begon met Beperkt Houdbaar

Vandaag besteedt het Filmfestival Rotterdam aandacht aan de pioniers die ruim 30 jaar geleden aan de slag gingen met een nieuw medium: video. Tot de jaren tachtig was bewegend beeld nog film: grote apparaten met een spoel waarop hooguit een paar minuten beeld paste. Een duur en bewerkelijk proces. Video (met banden die hergebruikt konden worden) maakte het proces een stuk eenvoudiger. En wat goedkoper.

Beperkt Houdbaar verzamelde een aantal van de Rotterdamse videopioniers. Met een maandelijks videojournaal over vooral sociale onderwerpen begonnen we Rotterdammers met bewegend beeld te informeren over hun stad. Er was ook ruimte voor satire (de rubriek Brandmerk).

De financiering regelden we creatief. We hadden (een beperkt aantal) abonnees: bejaardenhuizen, jongerencentra en een enkele electronicawinkel die het in de etalage vertoonde. Bejaarden maakten zo kennis met punkmuziek. En haakten daarna snel af, trouwens. De abonnees fietsten we maandelijks af: band ophalen, nieuwe uitzending er op kopiëren, band bezorgen. Na zes uitzendingen van 30 minuten had de abonnee een eigen archiefband. De rubriek Kassa! boodt een goedkoop alternatief voor reclame met bewegend beeld. We schreven ons als collectief in op videocursussen waar gebruik van apparatuur tot het cursuspakket behoorde. Na afloop van de cursus begonnen we een volgende. Apparatuur die we huurden met de subsidie voor een documentaire over een rakettengordel rond de Rotterdamse haven, gebruikten we ook voor nieuwsreportages. En zo rotzooiden we ons door de facilitaire lasten.

Maar het was vooral het enthousiasme dat ons overeind hield en dat me is bijgebleven. Terrein verkennen dat nog bijna niemand bezocht. Vallen en opstaan. Een vak ontwikkelen en leren. Tot op de dag van vandaag zijn makers van Beperkt Houdbaar werkzaam in de media of videoproductie. Ik dus ook. Leuk dat het Rotterdamse filmfestival Beperkt Houdbaar en soortgelijke initiatieven uit die jaren aandacht schenkt. En terecht. Want alle verandering begint met pionieren.

Het Rotterdamse gemeentearchief bewaart de uitzendingen van Beperkt Houdbaar en digitaliseerde ze. Het Maasstedelijke online magazine Vers Beton doet een eerste poging tot duiding.

Geplaatst in Geschiedenis, Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

“E.T. home phone”

De 12 maanden die ik begin jaren tachtig na dienstweigering in de Bijlmerbajes woonde brachten me veel absurdistische ervaringen. Waaronder regelmatige maar volstrekt illegale filmpremières. Een van de gedetineerden was veroordeeld voor het maken van kopieën van speelfilms. Via zijn oude netwerk bleven de kopieën gemaakt en gedistribueerd worden. Ook richting Bijlmerbajes: het penitentiaire welzijnswerk organiseerde met regelmaat een clandestiene vertoning. Echt.

En zo zaten we in 1982 met tientallen gedetineerden ook naar de premiere van E.T. te kijken, nog voor de film in Amsterdamse bioscopen te zien was. De film raakte ons als alle andere kijkers. Maar ronduit emotioneel werd het toen Spielberg’s ruimtewezentje de befaamde woorden “E.T. home phone” sprak. Niemand hield het droog: voor het eerst hoorde ik een zaal gedetineerden snikken. Ik snikte mee. Wie wil dat nou niet, naar huis bellen? Eens kijken of ik het vanmiddag droog houd (16:30 op Net 5).

Geplaatst in Privé | Een reactie plaatsen

Ja, ik stop met Goestig

Na de kerstvakantie begin ik aan een nieuwe klus. Ik ga een paar dagen in de week bewoners van de Rotterdamse wijken Feijenoord, Kop van Zuid en Noordereiland helpen met het draaiende houden en verder ontwikkelen van Het Hefpark. Voor mij een droomklus omdat veel van wat mij boeit er samenkomt: een bewonersinitiatief, groen, evenementen, rafelrandburgers, televisie maken, vanzelfsprekende multiculti, pionieren, een toplocatie (onderaan de Hefbrug), de mooiste stad van Nederland & veel mensen een plezier doen.

Maar ik moet ook kiezen. Want zo’n mooie klus in Rotterdam is niet te combineren met de dagelijkse verantwoordelijkheid voor een lokaal videostation. Goestig pakt daarom vandaag uit met ‘groot nieuws’: mijn vertrek bij de Goese iPad-televisie. Een afscheidsinterview over vier jaar experimenteren met de iPad, het Hefpark, lessen trekken en uitdagingen.

Geplaatst in Goes, Rotterdam, Werk | Een reactie plaatsen

Hij komt, niet de Sint maar de aannemer

In 2002 kopen mevrouw en meneer Omta het oudste deel van hun huidige woning. Een arbeiderskotje, gebouwd eind 1800. Klein huis, grote tuin. Omstreeks de jaren zeventig is de woning voor het laatst onder handen genomen. In 2004 laten we het casco herstellen: muren restaureren en voegen, nieuwe kozijnen en ramen met dubbel glas, het dak is geïsoleerd en de schoorsteen nieuw opgemetseld.

In 2010 komt de volgende stap: een aanbouw groter dan het bestaande huisje en zonnepanelen om in het eigen gebruik te voorzien. Volgende week maken we het huis af. De aannemer komt de binnenkant van het oude arbeidershuisje aanpakken: voorzetwanden, sanitair vervangen en nieuwe tegels, vloeren uitvlakken, elektrische bedrading opnieuw trekken. Dan is het huis dat we in 2002 kochten klaar. Zometeen weer naar de stort met een lading overbodige meubels en troep. Want voorheen-het-kotje moet helemaal leeg. Mevrouw Omta vindt bij het opruimen een nuttig advies.

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Privé | Een reactie plaatsen

Een erg prettige kennismaking

Een paar keer per jaar organiseert het Rotterdamse Hefpark een samenwerkdag. Vandaag zijn de vele handen gebruikt om een extra waterleiding naar de moestuintjes te leggen: geul graven, slang er in en de geul weer dichtgooien. Mannen van de aanpalende verslavingszorg bereiden ondertussen een geweldige barbecue.

Na het werken heerlijk gegeten en afscheid genomen van Rene, de coördinator. Hij is vanaf het begin (2012) betrokken bij wat iemand vandaag als “de wildste plek van Rotterdam” betitelt. “Waarom de wildste?”, informeer ik. “Omdat hier nog alles kan”, is het antwoord.

Het is al met al een erg prettige kennismaking met mijn nieuwste opdrachtgevers: bewoners van de Rotterdamse wijken Feijenoord en Noordereiland. De komende weken is de overdracht en het inwerken, vanaf 1 januari ga ik aan de slag als de nieuwe coördinator van Het Hefpark: veertig moestuintjes, een BMX-school, een BMX-baan, dagbesteding voor de verslavingszorg en psychiatrie, volleybalveld, twee werkruimtes, kippen- en duivenhouders, wijkparkje, ontmoetingsplek en festivallocatie. Zin an.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen