Valencianen zijn leuk

Er zullen ongetwijfeld ook klootzakken tussen zitten maar over het algemeen maken de Valencianen een ontspannen, zachtaardige indruk. Ze gaan relaxed met elkaar om, ook met ons toeristen. Ze lijken snel lol te hebben. Mevrouw Omta, die hier jaren in de buurt woonde en werkte, spreekt in mijn oren een aardig woordje Spaans. Het is leuk haar in een winkel te horen lachen met het Spaanse personeel.

Vanaf ons balkonnetje zie ik in het smalle straatje van ons appartement een vrouw op een fiets een wandelende Spaanse meneer aanrijden. Niet hard maar ze schrikken beide. Van wat daarna -met veel gebaren- gebeurt geniet ik enorm: hij verontschuldigt zich dat hij afsloeg zonder op te letten, zij verontschuldigt zich omdat ze hem aan de andere kant had moet passeren. Na alle excuses kloppen ze op elkaars schouders en gaan lachend hun weegs. Ik denk dat het in Nederland makkelijk in een scheldpartij was geëindigd.

Met voetgangerslichten hebben Valencianen de zelfde relatie als in de grote Hollandse steden: als je denkt dat het veilig is of nog net kan, steek je over. Een man met steekwagen waagt als eerste de gok. Ik zie een politieagent aan komen rennen. Nu gaat het gebeuren, verwacht ik. Mis. De mannen vliegen elkaar in de armen en blijven pratend en met de armen over elkaars schouders midden op de weg staan. Het licht is nog steeds rood. Heerlijk, zo’n land. Het is de tweede keer dat ik er met mevrouw Omta ben. Ik snap haar liefde voor dit volk en hun land steeds beter. Maar oh, wat is het hier bloedverziekend heet. We besloten ons de rest van week als pantoffeldiertjes te gedragen.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie