“Met de leeftijd komt de sentimentaliteit”

Zo. Van de week al een keer op en neer geweest naar Leeuwarden om afscheid te nemen van Erik, een veel te vroeg overleden oud-collega. Gisteren opnieuw de queeste naar het noorden begonnen voor het kerstdiner van mijn moeder (85). In Rotterdam mijn liefste oudste dochter en haar lief opgepikt. Oma Roelie verzorgde in Meppel een uitgebreide Hollandse maaltijd, alles zelf voorbereid en gemaakt. Vanmiddag dochter en lief weer afgeleverd in Rotterdam en daarna door naar Nootdorp, naar schoonmoeder Eva.

Vervolgens opnieuw naar de mooiste stad van Nederland om met mijn liefste jongste dochter te borrelen in Wunderbar, de horecazaak aan de Witte de Withstraat waar ze dienst had. Van daar door de Maasstad slenterend naar Belgisch biercafé Boudewijn, mijn liefste middelste dochter zwaait er de scepter. Met haar en mevrouw Omta een heerlijke stoofpot van wild zwijn gegeten. Grootste verrassing was het weerzien in Boudewijn met twee oude vrienden en hun zoon. Het contact verwaterde bijna twintig jaar geleden na de scheiding van de moeder van mijn drie dochters. Hield het niet droog. “Met de leeftijd komt de sentimentaliteit”, stelde mevrouw Omta droogjes vast. Ik denk dat ze gelijk heeft. Heb het vaker de laatste jaren dat bij heftige of onverwachte emoties tranen vloeien. Eerder ook wel maar nu dus vaker. Vind het wel prettig eigenlijk, omdat het eerlijk weergeeft hoe ik me voel en lucht biedt. Nu weer terug in Oud-Sabbinge. Met een onderweg opgepikte gast: Charley. Omdat er in Oud-Sabbinge minder vuurwerk wordt afgestoken dan in Rotterdam.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie