On the Beach-gevoel

Mijn antwoord op “Hoe gaat het?” is vaak al even standaard als de vraag: “Goed”. Daar is niets aan gelogen, het gaat doorgaans uitstekend met me. Ik merk wel dat zonnige dagen een extra positieve invloed op mijn humeur hebben. Als ik ’s ochtends de slaapkamer verlaat en door de glazen, twee verdiepingen hoge achterpui een zonnige lucht zie, kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.

Maar met de ouwe wijven zomer van nu (zo heet het als oktober veel warmer is dan normaal) begint er toch iets te wringen. Want ik lees ook de berichten dat we wel heel warme jaren hebben. En hoe uitzonderlijk dat is. De laatste dagen komt een boek dat ik lang geleden las terug in mijn herinneringen: On the Beach, van Nevil Shute. De roman (vertaald als ‘Het laatste strand’) beschrijft de lotgevallen van bewoners van Zuid-Australië. Het noordelijk halfrond is verwoest in een atoomoorlog, dodelijke wolken drijven richting het zuiden. De uitkomst is duidelijk: iedereen gaat de pijp uit.

Voor sommigen is het aanleiding eindelijk die gevaarlijke sport te gaan doen waar lang van werd gedroomd, zoals autoracen. Een ander plant in zijn ontkenningsfase nog een fruitboom. Het is allemaal beangstigend beschreven, tegen de achtergrond van wat onvermijdelijk gaat komen. De hete zomer en de warme nazomer geven mij wat ik maar even mijn ‘On the Beach-gevoel’ noem. Ik geniet met volle teugen maar weet ook dat het niet echt normaal is. En zorgen waarschijnlijk op hun plaats zijn.

 

Dit bericht is geplaatst in Duurzaamheid, Opinie, Privé. Bookmark de permalink.

Geef een reactie