Romijn

Soms verdwijnen oud-collega’s naar de schemerranden van mijn geheugen. Ook als we op sociale media vrienden blijven. Af en toe duikt er nog een herinnering op. Een enkele keer melden ze iets wat mijn aandacht trekt en enigszins beklijft. Bij Floortje is dat anders. We werkten een paar jaar samen bij het Rotterdamse Stads TV. Ze kwam binnen als stagiair en verruilde de lokale nieuwsredactie een paar jaar later voor Hart van Nederland. Ze was niet de enige die naar SBS’s nieuwsprogramma ging. ‘Hart’ leek in veel op Stads TV: ook steeds op zoek naar andere verhalen, dicht bij het onderwerp. Als het nodig is de journalistieke onafhankelijkheid even loslaten en partij kiezen voor de underdog.

Floortje trekt op de sociale media de aandacht met heerlijk oprechte verhalen over de lotgevallen van haar zoon Romijn, een klassieke autist. De verhalen tonen Floortje vaak in alle kwetsbaarheid en met al haar onzekerheden. Omdat een autistisch kind een bijzonder kind is en van ouders alles vraagt. Die kwetsbaarheid is terug te zien in de video-documentaire Romijn. Het inkijkje in het leven van Romijn is gemaakt door Lotte, zus van Romijn. Lotte treedt met de documentaire in de voetsporen van haar ouders: ook haar vader werkt bij de televisie.

Omdat het gezin waarin Romijn opgroeit zich op een erg natuurlijke manier openstelt voor de camera van Lotte biedt Romijn een leerzame blik op hoe het is om autist te zijn en wat het met anderen doet. Van de eerste twijfels (die bij vader Roy al gelijk na Romijn’s geboorte beginnen), de Google-diagnose als Romijn een paar jaar oud is en de bevestiging van Google’s gelijk als een andere aanpak om Romijn zonder gedoe aan tafel te krijgen gelijk werkt, Romijn die volgens vaste patronen naar school gebracht wil worden en daar altijd eerst alle vorige klassen bezoekt voordat hij naar zijn huidige leslokaal gaat. Als je wilt weten wat klassiek autisme is, kijk dan naar Romijn. Het is de 50 minuten van je leven waard. En Lotte: wat een mooi portret van je broertje!

Dit bericht is geplaatst in Opinie, Privé. Bookmark de permalink.

Geef een reactie