Raven maken bommetjes


Twintig jaar waren raven mijn buren. Ik woonde en recreëerde op een Veluws landgoed waar ook gejaagd werd. Uitgestrekte bossen en jachtafval: de ideale omgeving voor de raaf, de grootste van de kraaiachtigen. Die zes raven bij mijn huis waren bijzonder want in 1928 is de soort uitgeroeid in Nederland. De ‘lijkenpikkers’ hadden een slechte naam en moesten er destijds daarom aan geloven. Eind vorige eeuw kwamen de eerste broedparen terug, toevallig in het bos waar ik woonde.

Het zijn schitterende vogels. Wat me het meest bijbleef is hun gedrag op warme, rustige dagen. Het groepje vloog naar grote hoogte, trok daar de vleugels tegen het lichaam en liet zich tot vlak boven de bomen vallen. Ondertussen een geluid makend dat zich het beste als gelach laat omschrijven. Ze hadden hoorbaar lol. Fijn te lezen dat ze met 125 broedparen weer goed vertegenwoordigd zijn in Nederland. Zo goed dat ik er al twee keer eentje bij Oud-Sabbinge tegenkwam. Dat ze nog maar veel bommetjes mogen maken.

Over raven en mensen (Vogelbescherming Nederland)

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie