Kan het nog steeds niet zien zonder natte ogen

In 2000 volg ik voor Cineac Pietje Bell met stagiaire Myriem Depdere een hongerstaking van Koerden op de Rotterdamse Coolsingel. Zij protesteren tegen de behandeling van politieke gevangen door Turkije. Ook toen al. Alles verandert als op een zaterdagavond op het Schouwburgplein de 22-jarige Cafer Dereli met een messteek in zijn hart wordt doodgestoken tijdens een aanval door extreem rechtse Turkse Grijze Wolven. Voor zover ik weet is deze politieke moord nooit opgelost.

Een dag na de aanslag bezoekt de moeder van Cafer de plek waar haar zoon stierf en steekt er een kaars aan. Ik kwam de beelden vandaag toevallig weer tegen. De emoties zijn hetzelfde: toen huilde ik achter de camera, nu huil ik achter mijn iMac. Verschrikkelijk om als moeder je kind zo te verliezen. De opname begint met ‘Snelle Jelle’, de wijkagent van Rotterdam-Centrum.

Het kan dat het geluid wegvalt: dat’s een auteursrechtelijke kwestie tussen Zuckerberg en Omta.

Dit bericht is geplaatst in Geschiedenis, Werk met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie