Geografische voorbestemming, dat Hefpark

Nu ik weet (zie mijn vorige post) dat per 1 januari aanstaande het Rotterdamse Hefpark mijn nieuwste werkplek wordt komen, wonderlijk hoe een geheugen werkt, allerlei herinneringen aan de omgeving van het park en de naamgever Hefbrug bovendrijven. Dit zijn er een paar.

Na mijn studie in Amsterdam wil ik verhuizen naar Rotterdam. Er wonen veel vrienden, ik ben er voorzitter van een vereniging die vakantiekampen organiseert voor de lastigste jeugd van de Maasstad (kinderen die elders worden geweigerd wegens te asociaal, te crimineel of te gewelddadig, vaak een combinatie). Dat verhuizen ging niet makkelijk. Ook toen was er weinig aanbod. Ik zat daarover te klagen tegen vrienden in café Nieuw-Feijenoord aan de Oranjeboomstraat, de weg waaraan Het Hefpark ligt. Aan de tafel naast ons draait iemand zich om, hij had meegeluisterd: “Wil jij naar Rotterdam? Vrienden van me willen richting Amsterdam”. Telefoonnummers zijn zo uitgewisseld en een afspraak snel gemaakt. Korte tijd later woon ik na woningruil in het centrum van Rotterdam. Nieuw-Feijenoord kijkt, na de sloop van het spoor en huizen, nu uit op Het Hefpark.

In 1987 start de bouw van de Willemsspoortunnel, de treinverbinding onder Rotterdam die De Hefbrug haar functie ontneemt. Het Hefpark ligt op de plaats waar vroeger de treinen reden. Ik volg de tunnelbouw voor Stads TV Rotterdam. Wanneer in 1991 de caissons zijn afgezonken en enige tijd later met elkaar verbonden, krijg ik een telefoontje van het bouwmanagement: als ik snel kom, kan ik met een cameraman onder de Nieuwe Maas doorlopen. We zijn de eerste niet-bouwers die deze gelegenheid krijgen. Dat lopen wordt deels kruipen: in de kopse kanten van de caissons zijn gaten gemaakt, daar moeten we doorheen. Aan het waterdicht maken wordt nog gewerkt: tussen de caissons krijgen we een Maaswater-douche. Als we weer boven komen staan we voor De Hef. Een wonder: we liepen onder de rivier door! Bij de feestelijke oplevering van de tunnel rijdt er onder het latere Hefpark een speciale trein, met open wagons waarop de partners en familieleden van de bouwers zitten. En schrijver dezes.

Midden jaren negentig begint Cineac Pietje Bell, het eerste tv-station in Nederland dat volledig digitaal is. In over de stad verspreide werkplaatsen maken wijkbewoners televisie over hun wijk, professionals begeleiden hen. In 1999 zit het hoofdkantoor op het Noordereiland, vanachter mijn bureau zie ik De Hefbrug. Een kennis komt langs met in het kielzog een erg leuke mevrouw. De dame is net teruggekeerd na een jarenlang verblijf in Spanje en zoekt werk. Ik kan haar niet helpen maar weet een vacature bij de buren. Ze wordt aangenomen en krijgt een werkplek met hetzelfde uitzicht als ik. We raken bevriend, worden verliefd. Als we -in alle complexiteit van de relatie- zwijmelend naar buiten staren zien we de dan nog kale locatie waar later Het Hefpark komt. Inmiddels heet die Spaanse dame mevrouw Omta.

Dat dit Hefpark nu mijn werkplek wordt, dat is geografische predestinatie.

Dit bericht is geplaatst in Rotterdam, Werk met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie