TOCH NOG IN EEN LOVESEAT

Gisteravond met mevrouw Omta naar de film geweest. We waren de enige bezoekers. Ik stelde voor op de laatste rij een ouderwetse loveseat te maken. Die leuningloze tweezitters had je vroeger (toen er ook nog gerookt mocht worden in de bioscoop). Altijd op de bovenste rij. Mevrouw Omta wilde van geen loveseat weten want op het grote doek zouden we naar Antonio Banderas kijken, haar favoriete Zorro.

Viel ik vorige week in slaap bij Tarentino’s ‘Once upon a Time … in Hollywood’ (met afstand zijn slechtste film), ‘Dolor y Gloria’ (Pijn & Glorie) van regisseur Pedro Almodóvar raakte me vanaf de openingsscene met in een rivier wassende vrouwen en dat bleef tot de aftiteling. Wat een mooie film! Minsten vier van de vijf sterren. Banderas speelt in een van zijn beste rollen Almodóvar. Inderdaad: de regisseur zelf, wiens woning 1-op-1 is nagebouwd op de filmset. De vervlochten verhaallijnen schetsen een leven met fysieke pijn, heroïneverslaving, persoonlijke groei en complexe relaties. De scenes en locaties zijn wonderschoon van kleur en vorm. Banderas werkt met zijn melancholische spel als een magneet. Je komt er niet van los.

De jeugdjaren van Almodóvar komen ook royaal aan bod. De scenes over laaggeletterdheid kunnen in iedere voorlichtingscampagne. Zo treffend. Maar het mooiste is toch wel dat Penélope Cruz de moederrol speelt. Zo zat ik, door een armleuning gescheiden van mevrouw Omta, toch nog een beetje in een loveseat. Want wat Banderas losmaakt bij haar, dat heb ik met Cruz.

Dit bericht is geplaatst in Opinie, Privé met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie