DAG TUINPAD VAN MIJN OUDERS

Weer bij de notaris geweest. Nu om het huis van mijn ouders te verkopen. Ze woonden er ruim een halve eeuw. Het was na plaatsing op Funda binnen een dag verkocht.

Het huis waar ik van mijn vijfde tot achttiende woonde. Het huis waar in 2015 mijn vader overleed en afgelopen voorjaar mijn moeder. Het huis dat ik verhuurde aan backpackers als mijn ouders met vakantie waren en de jeugdherberg waar ik werkte volgeboekt was. Het huis in een wijk waar nabuurschap gewoon is. Ik zag mijn ouders straatgenoten helpen als ze hulp of zorg nodig hadden. Buren bekommerden zich op een geweldig betrokken wijze om mijn zieke ouders. Het huis waar ik woonde toen ik mijn eerste vriendinnetje, een buurmeisje, zoende. In de bosjes van de speeltuin. Marja, heette ze.

Ook het huis waar ik afgelopen maanden de levens van mijn ouders, broer en mezelf in mijn handen had. Fotoboeken, krantenknipsels, souvenirs, documenten. Een doosje met foto’s van familieleden (vermoed ik) waarvan ik de namen waarschijnlijk nooit meer achterhaal omdat niemand meer in leven is die ze heeft gekend. Het huis waar iedereen welkom was. En waar mijn dochters graag logeerden. Een zolder die me ruimte bood voor allerlei proefjes met elektriciteit, zelfbouwradio’s en ander geknutsel. Het huis dat mijn ouders voor 14.000 gulden kochten en dat toen nog met 1 salaris gefinancierd kon worden. Kom daar nu eens om.

Vorige week de resterende inboedel naar de kringloop en de stort gebracht. Leerde daarbij een nieuw begrip: “Even op zijn punt zetten”. Eh? Dan laat je een kast zo terecht komen dat ie uit elkaar valt. Omdat planken makkelijker de trap af gaan dan een hele kast.

De afgelopen maanden waren verdrietig maar ook troostend. Al die spulletjes, al die herinneringen. Blij dat ik er de tijd voor kon nemen. Het was goed, zo.

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie