NAAR MEPPEL BELLEN HOEFT NIET MEER

Rouw is ook dat allerlei gewoonten verdwijnen. Jarenlang belde ik eerst mijn ouders en later mijn moeder na een autoreis vanuit Meppel richting thuis. “Bel je als je aangekomen bent?”. “Ja Ma”. De vraag werd alleen gesteld als ik met de auto was. Nooit wanneer ik de trein nam. Tenzij naar het buitenland, dan diende iedere aankomst gemeld. Altijd, ongeacht het vervoermiddel.

Het schiet me allemaal door het hoofd als ik mevrouw Omta zaterdagmiddag haar moeder hoor bellen met een verslag van de reis en een recensie van het huis dat we deze week huren in Audresselles. Audresselles? Ja, dat vissersdorp aan de Noordfranse kust waar we met regelmaat verblijven als we toe zijn aan een prikkelarme vakantie, tijd met elkaar, fijne strandwandelingen en lekker eten.

Het zijn de eerste vrije dagen in een druk half jaar dat in het teken stond van het vermanteltroetelen en afscheid nemen van mijn moeder, het leeghalen van haar huis, pendelen tussen opdrachten in Rotterdam en Zeeland en het zoeken van een woning in de Maasstad. En de eerste vakantie waarin ik na aankomst niet naar Meppel bel.

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie