VIJF STERREN VOOR JOKER

Het is zo’n publiek dat je vooraf lichte vrees bezorgt: vergallen ze mijn kijkplezier met allerhande gekloot en luidruchtig commentaar? Mevrouw en meneer Omta zijn met afstand de oudsten, de meeste andere filmliefhebbers rond de twintig. Het soort jongvolwassenen dat mijn bioscoopgenot meer dan eens verpestte.

Maar deze keer blijft de goedgevulde zaal stil. En dat is de verdienste van Joaquin Phoenix. Hij speelt een geweldige Joker. Gelijk in de openingsscene pakt Phoenix de kijkers bij de strot om niet meer los te laten. En dat is uiteindelijk de essentie van een goede film.

Het spel van Phoenix wordt ondersteund met soms bijna hypnotiserend camerawerk. Gotham City, eerder in films het stadsdecor van de rivaliteit tussen Batman en Joker, oogt zoals je Gotham City verwacht: ontspoord en al heel lang op zijn retour.

Joker is een portret van geestesstoornissen zonder met de vinger te wijzen. Maar ook een schets van een kwetsbare man die misbruikt, buitengesloten en onbegrepen is. Joaquin Phoenix, wiens gemankeerde lach een dag later nog in mijn hoofd zit, gaan we terug zien bij de Oscars. Vijf van de vijf sterren.

Dit bericht is geplaatst in Film met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie