PARASITE WERVELT DOOR DE PLOTWENDINGEN

★★★★★

Parasite van de Zuid-Koreaanse regisseur en scenarioschrijver Bong Joon-ho begint in de armoedige kelderwoning van Kim Ki-tae, zijn vrouw en zijn volwassen zoon en dochter. Door het bovenlicht zien zij voorbijgangers tegen het raam plassen. Het gezin heeft al de nodige klappen gehad (werkloos, afgewezen voor universiteiten) als het ook nog eens afgesloten raakt van de buitenwereld: de bovenbuurvrouw wijzigt haar Wifi-wachtwoord. Na wat aandoenlijk geklungel om toch nog een signaal op te pikken, zien we hun schamele hoofdinkomsten: pizzadozen vouwen.

De toon is gezet: niet iedereen kan meekomen in een samenleving die op ongelijkheid is gebouwd. En letterlijk onderaan de heuvel wonen de armsten, in een vochtige kelder. Maar dan heeft de zoon een mazzeltje: een vriend gaat voor enkele maanden naar het buitenland en vraagt de privélessen Engels aan de tienerdochter van de welgestelde familie Park over te nemen.

De Parks wonen bovenaan de heuvel in een fantastische, onder architectuur ontworpen villa maar zijn feitelijk net zo geïsoleerd als het gezin van Kim: een grote muur schermt ze af van de buitenwereld. De familie heeft geld, veel geld. Kim’s zoon observeert het overige huispersoneel, werkt hen slinks naar buiten en laat ze vervangen door zijn ouders en zus. De familieband verzwijgen ze. Terwijl zijn vrouw en kinderen zwelgen in hun nieuwe welvaart, rijpen bij vader Kim Ti-tae de twijfels. Wat voor leven hebben de Parks eigenlijk? Hun huishoudelijk personeel is makkelijk uitwisselbaar, als ze al wat opvalt zijn het de lichaamsgeuren van de nieuwe medewerkers. Dit kwetst Kim Ti-tae en zaait wraaklust.

Tot dan lijkt Parasite een waanzinnig mooi gefilmd portret van list & bedrog, arm parasiteert op rijk en eigenlijk snap je dat als kijker wel: je gunt de souterrain-bewoners wat. Voorzichtig begin ik in mijn hoofd scenario’s te ontwikkelen voor de afloop van de film. En dat had ik beter niet kunnen doen want Bong Joon-ho komt met een aantal weergaloze plotwendingen waardoor de wereld van de Parks en hun parasieten volledig op zijn kop gaat. Vader Kim Ki-tae overziet de verlakkerij niet meer en antwoordt zijn zoon, die vraagt naar een plan, dat zo’n plan er even niet is. Maar dat is volgens vader niet ernstig: “Als je geen plan hebt, kan er ook niets fout gaan”. Alle levens van de hoofdrolspelers in Parasite (een fantastische combinatie van komedie, horror, satire en thriller) moeten dan nog volledig in de vernieling.

Dit bericht is geplaatst in Film, Opinie met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie