BRUNO BEDENKT WEL IETS

★★★★☆

In Frankrijk faalt de zorg aan ernstig autistische landgenoten: protocollen en voorzichtigheid hebben het gewonnen van menselijkheid en improvisatie. Veel patiënten zitten daarom noodgedwongen thuis en ontregelen daar het gezinsleven. Maar gelukkig is er Bruno (Vincent Cassel), een Joodse man die op heel eigen wijze opvang biedt aan extreem autistische burgers. Bruno heeft er de papieren niet voor, evenmin als het geld. De ondergelegen falafelzaak biedt dikwijls uitkomst, zodat er in elk geval eten is. De inspectie zit Bruno’s zorgbedrijf op de huid.

Bruno trekt op met zijn vriend Malik (Reda Kateb), een moslim die jongeren uit de achterbuurten oppikt en kansen biedt in de zorg. Precies, bij Bruno. De noodzakelijke 1-op-1 begeleiding die de reguliere zorg niet kan bieden, krijgen Bruno en Malik wel voor elkaar. Met vallen en opstaan maar altijd met veel liefde en aandacht voor kleine stapjes. Medicatie wordt juist afgebouwd in plaats van opgevoerd (de reflex in de reguliere zorg).

De regisseurs van Hors Normes (Olivier Nakache en Éric Toledano, zij maakten eerder het feelgood succes Intouchables) probeerden gelukkig geen echte verhaallijn in de film aan te brengen. Er zijn wel rode draden. De inspecteurs keren met regelmaat terug, hetzelfde geldt voor Joseph met zijn obsessie voor noodknoppen. Verder rijgt Hors Normes – als in een documentaire – vooral scenes aan elkaar. We zien Malik en Bruno koordansen in de zorg en van incident naar incident gaan. “Ik bedenk wel iets”, is een gevleugelde uitspraak van Bruno. En dat lukt hem meestal. Soms maar net, zoals bij de spannende zoektocht in nachtelijk Parijs naar een weggelopen deelnemer.

Hors Normes (‘Buiten de kaders’) is evenals Intouchables gebaseerd op een bestaand project. In de aftiteling zien we daarvan beelden. Veel acteurs zijn zelf bovengemiddeld autist. Dat maakt de film extra krachtig. Tot het eind blijft spannend wat de inspecteurs beslissen. Maar dat loopt goed af want ook zij zien in dat zonder initiatieven als van Bruno en Malik, de doelgroep terug moet naar zorginstellingen die er geen raad mee (willen) weten. Wat ook erg prettig is aan de film: de multiculturele samenleving is vanzelfsprekend. Dat kan ook niet anders in een grote stad. Maar het is erg verfrissend dat het geen thema meer is.

Dit bericht is geplaatst in Film met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie