DOWNIE GOTTSAGEN SCHITTERT IN ROADMOVIE

★★★★☆

Als Zack Gottsagen mee doet aan een workshop voor mensen met een beperking speelt hij zich in de aandacht van de Amerikaanse filmmakers Tyler Nilson en Michael Schwartz. Het tweetal besluit een scenario te schrijven speciaal voor Gottsagen, een dertiger met het syndroom van Down. Het wordt The Peanut Butter Falcon, een roadmovie.

Het concept van de raodmovie lijkt uitgekauwd. Je laat een klein gezelschap van A naar B reizen en schrijft wat tegengestelde karakters bij elkaar. Een mooi landschap als decor en je hebt een roadmovie. De invulling die Nilsson en Schwartz geven is origineel. Gottsagen (in de film Zak) is een wees en gedumpt in een verzorgingshuis voor ouderen. Hij ontsnapt want wil naar het trainingscentrum van zijn idool, een worstelaar wiens video’s hij eindeloos bekeek.

Zak verstopt zich op het bootje van krabstroper Tyler (Shia LaBeouf). Deze vlucht na brandstichting bij andere krabvangers. Die pikken het vernielen van hun spullen niet en zetten de achtervolging in. Tyler ontsnapt en vindt Zak onder een dekzeil. Noodgedwongen trekken Zak en Tyler met elkaar op. De aanvankelijke onverschilligheid van Tyler maakt plaatst voor een kameraadschappelijke vriendschap tussen de mannen. De genegenheid spat er soms vanaf. Tyler besluit Zak naar het worstelkamp te brengen.

Terwijl de mannen zich op een vlot de rivier af laten zakken worden ze gevonden door Eleanor (Dakota Johnson) die vanuit het verzorgingshuis achter Zak is aangestuurd. Zij voltooit het reisgezelschap. Het erg mooie moeraslandschap in het zuiden van de Verenigde Staten is de achtergrond van hun tocht naar het worstelkamp. Zak vind daar uiteindelijk zijn idool en krijgt zijn gedroomde worstellessen. En zelfs een wedstrijd. Daar moet hij om de tegenstander te imponeren het ergste zeggen wat te zeggen valt. Dat is voor Zak helder: “Je mag niet op mijn verjaardag komen”.

Dit klink allemaal zoetsappig maar het fijne van The Peanut Butter Falcon (de bijnaam van de worstelende Zak) is dat de film aan de goede kant van de streep blijft. Lieflijk, innemend en bij vlagen ontroerend. Gottsagen speelt geweldig. LaBeouf en Johnson ook.

Dit bericht is geplaatst in Film, Opinie met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie