NOSTALGIE ALS ULTIEME BELEVING

★★★★★

Het leven van cartoonist Victor (Daniel Auteuil) zit op een dood spoor. Zijn vrouw Marianne (Fanny Ardant) hekelt het gebrek aan passie en sneert over zijn andere tekortkomingen (het zijn fenomenale ruzies), hij heeft geen werk meer, aan moderne zaken als internet onttrekt hij zich en rookmelders vergallen zijn plezier in sigaretten. Wanneer Marianne haar echtgenoot zat is en zich wil uitleven met haar minnaar (zijn ex-baas), zet ze Victor op straat.

Omdat Victor niets om handen heeft besluit hij gebruik te maken van een cadeaubon die hij krijgt. Met die tegoedbon kan Victor een reis in de tijd maken bij De Tijdreizigers, het bedrijf van een vriend van zijn zoon. De ingenieuze commerciële uitbating van nostalgie loopt daar als een tierelier: in een enorm studiocomplex zorgen natuurgetrouwe decors en honderden acteurs voor iedere denkbare beleving. Wil je Hitler ontmoeten? Dat kan. Een gewelddadige overval ervaren? Kan ook. Feesten met Marie-Antoinette? Geen probleem. Als je maar (veel) betaalt. De belevingen worden dan tot in de details uitgewerkt.

Victor kiest een specifiek moment uit zijn privé-leven: de ontmoeting met Marianne in 1974 in café La Belle Époque. Tekeningen die hij daarvan maakte helpen bij het reconstrueren van het café en de gebeurtenissen op die dag. Margot (Doria Tillier) speelt de jonge Marianne. En dat doet ze met een overrompelende verschijning. Victor verkoopt familiebezit om nog een paar dagen bij te boeken.

De film van regisseur Nicolas Bedos speelt met heden en verleden, schakelt makkelijk tussen personages en rollen en suggereert een meer dan professionele relatie tussen Victor en de ingehuurde Marianne. En eigenlijk gun je hem dat wel na alle getoonde ellende met zijn real life echtgenote.

Uiteindelijk gaat de echte Marianne mee naar La Belle Époque. Ze herbeleeft met Victor de dag in 1974, dumpt haar snurkende minnaar en de twee pakken de draad weer op. Maar wat voor een film was het? Een romantische komedie? Jazeker, en dan eentje die ontzettend verrassend en gelaagd in elkaar zit. Verveelt geen moment. Maar La Belle Époque lijkt ook een uitnodiging af en toe te reflecteren en ruimte te houden voor de conclusie dat het allemaal misschien wel meevalt met hoe je in het leven staat en wat anderen je daarbij bieden. Een troostrijke boodschap.

Dit bericht is geplaatst in Film, Opinie met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie