IK WIL NIET MEER ZONDER INDOROCK

Indorock? Dat was toch die muziekstroming uit het eind van de jaren vijftig, met veelal Indonesische muzikanten die westerse en oosterse muzikale vaardigheden combineerden tot een nieuwe muziekstijl? Ja. Maar de afgelopen maand is het ook het kookboek dat ik een paar keer per week met ongelooflijk veel plezier gebruik.

Indonesisch koken was voor mij jarenlang de klassieker Het Groot Indonesisch Kookboek van Bep Vuyk en, meer recent, recepten op Internet. Ik dacht dat ik het allemaal wel door had maar aan die illusie maakt Indorock van Vanja van der Leeden een eind. In driehonderd pagina’s introduceert Van der Leeden de Indonesische keuken opnieuw. Het boek is een eerlijk verslag van haar zoektocht naar haar roots en de keuken van Indonesië. De reis- en receptfoto’s van haar man Remco Kraaijeveld maken van het boek oogsnoep.

Het handige van Indorock is dat het de recepten splitst. Indonesisch koken begint met een basis van kruiden, de bumbu. Bij voorkeur bereid in een vijzel maar met een keukenmachine kan het ook. Om de kruiden allemaal te vinden moest ik op zoektocht op de Rotterdamse centrummarkt en de toko in De Markthal. Ben er inmiddels behoorlijk wegwijs. Het maken van een bumbu is – ook door het boodschappen doen – behoorlijk bewerkelijk maar eenmaal klaar kunnen er steeds een paar porties in de vriezer.

Als de kruidenbasis klaar is, kan het echte werk beginnen. Van der Leeden maakt royaal gebruik van verse wortels als gember en laos, limoenen, pepers in soorten, citroengras en kokosmelk. Maar, doceert ze ook, durf te experimenteren met meer of minder van de ingrediënten. Daardoor is Indorock een erg relaxed kookboek: het komt uiteindelijk allemaal goed. De meeste recepten van Indorock vragen een behoorlijke voorbereiding maar die uren van shoppen en in de keuken staan ervaar ik als pure ontspanning, de aanloop naar een smaakfeestje.

Indorock rekent af met het idee dat Indonesisch eten een tafel vol gelijktijdig geserveerde pannen, schalen en kommetjes betekent. De afgelopen weken avondenlang gedineerd. Gang na gang. Eerst met mevrouw Omta, het proefkonijn. Daarna met vrienden en familie. Alle voorgerechten, hoofdgerechten en desserts die ik tot nu maakte blijven op het repertoire. Zo’n boek dus, dat Indorock.

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie