LES MISÉRABLES, RAUW MET EEN KLEIN SPRANKJE HOOP

★★★★☆

In 1862 schreef Victor Hugo zijn roman Les Misérables, over het uitzichtloze leven van de armen in de Parijse voorstad Montfermeil. Anderhalve eeuw later groeit regisseur Ladj Ly op in datzelfde Montfermeil en gebruikt de voorstad (banlieue, zeggen we tegenwoordig) als decor voor zijn film Les Misérables. En dat is geen toeval want er is in al die jaren weinig veranderd. Armoede, kansloosheid, onrecht en explosieve situaties zijn nog steeds de maat van de dag.

De film volgt drie agenten. De chef is corrupt tot op het bot, de tweede een meeloper en de derde een nieuweling die wordt geïntroduceerd in de mores van de banlieues. Na de optimistische beginbeelden waarin Fransen eensgezind het wereldkampioenschap voetbal vieren, zien we de samenleving snel verbrokkelen. Het politietrio treedt met willekeur op tegen jongeren. De situatie wordt explosief als een van de jongens een leeuwenwelp steelt uit het circus en de agenten hem op het spoor komen. Tijdens de arrestatie schiet een van de agenten hem vanaf korte afstand met een rubber kogel in het gezicht. Met opzet.

Een drone legt dit heterdaadje bij toeval vast. Er volgt een spannende achtervolging als de agenten proberen de videobeelden van hun wangedrag te pakken te krijgen. Uiteindelijk komt er een soort van oplossing maar de haat jegens de politie is geëscaleerd en zoekt een uitweg. De jongeren lokken de drie politiemannen een flatgebouw binnen en daar wordt het trapportaal het decor van een afrekening. Het zijn angstaanjagende beelden.

Les Misérables is een aanklacht. Tegen een overheid die een wijk weinig anders biedt dan politiegeweld en corruptie. Het is ook ook een, spannende, politiefilm. De agenten die worden gevolgd tonen het hele palet aan menselijke reacties. Waarbij de nieuweling het meest humaan blijkt. Dat hij bij het zoeken van oplossingen steun krijgt van sleutelfiguren in de wijk, biedt een sprankje hoop: samen verantwoordelijkheid nemen is een goed alternatief voor uitzichtloos geweld.

Maar de kracht van Les Misérables is vooral het decor van alle scènes: de banlieu Montfermeil. De film laat de kijker een woonomgeving zien die amper voorstelbaar is. En toch is voor miljoenen armen dat onvoorstelbare de dagelijkse realiteit. Zonder vooruitzicht dat het over anderhalve eeuw anders is. Victor Hugo zal zich omdraaien in zijn graf.

Dit bericht is geplaatst in Film met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie