THE GENTLEMAN IS KOMISCH EN KEIHARD

★★★★☆

Regisseur Guy Ritchie levert met The Gentleman een hilarisch portret van de Londense drugswereld. Het hele verhaal draait om wietteler-in-het-groot Micky Pearson, een Amerikaan die het ver heeft geschopt maar van de handel af wil. Zijn business (van productie tot distributie) is honderden miljoenen waard, er zijn verschillende gegadigden om de toko over te nemen. De film toont de intriges en het geweld waarmee de betrokkenen elkaar naar het leven staan.

En dat geweld is prominent aanwezig in de film. Op een dode meer of minder wordt niet gekeken. De liquidaties en intimidaties zijn met alle filmische middelen verbeeld. Wat daarbij opvalt is hoe Ritchie verschillende stijlen mengt. De ene keer zie je een redelijk klassiek beeldverhaal, even later kijk je naar een waanzinnig snel en goed gemonteerde gangsterrapvideo. Maar het aardige aan The Gentleman is dat al die stijlen op hun plaats vallen.

De bendes die elkaar beconcurreren om Micky Pearson’s imperium over te nemen zijn tot in details gestyled. Of het nu de Chinezen zijn, de Russische maffia, de clientèle van de lokale boksschool of de upper-class criminelen, het is werkelijk allemaal tot in de puntjes en consequent op het doek gebracht. Inclusief de maniertjes en de onderlinge stereotiepen. Dat daarbij lelijke dingen over elkaar worden gezegd doet natuurlijk aan. Zoals dat gaat in sommige milieus.

De raamvertelling in de film komt van Hugh Grant. En dat is een vondst. Deze keer speelt hij geen mierzoete romanticus maar een geflipte, nichterige privé-detective slash paparazzi die zijn verzamelde kennis over de Londense onderwereld hoopt te verzilveren met een – in zijn ogen – ingenieuze chantage. En hoewel dat verkeerd afloopt bieden zijn verslagen net genoeg rust om de aftiteling te halen in een film die met fantastische plotwendingen geen moment verveelt.

Dit bericht is geplaatst in Film met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie