HAMSTEREN DOEN WE NIET, WANT DEDEN WE AL

Zondagavond 8 maart scooteren mevrouw en meneer Omta voor en na het bioscoopbezoek over de Witte de Withstraat, het uitgaanscentrum van Rotterdam. Het is er akelig rustig. Nieuwsgierig informeer ik via WhatsApp naar ervaringen elders. “Nee, bij mij niets te merken.”, klinkt het uit de toeristensector. “Nog steeds hetzelfde aantal bezoekers”, meldt iemand werkzaam in de horeca.

Maar dan slaat midden in de week de stemming om: “Drie van de vier reserveringen voor morgen belden af”. “De straat is uitgestorven, al heel de avond”, klinkt het vanaf de Witte de With. Donderdag, na de persconferentie van Rutte, gaat het hard. “We hebben alle producties stopgezet”, “Het Rotterdamse Boekenbal waar ik heen zou gaan is ook afgelast”, reageert mevrouw Omta in de familieapp. Vrijdag: “Weer vier afmeldingen van groepen voor overnachtingen”. “Ben aan het hoesten en mag van mijn baas pas terug komen als ik niet meer hoest en snotter”.

Zo hard kan het gaan. In een week komt de mooiste stad van Nederland grotendeels tot stilstand. Mevrouw en meneer Omta hebben zichzelf dan al opgehokt. Bij een bouwmarkt haalden we nog gauw spullen om klussen in huis af te maken. Een enkele keer een vergeten boodschap bij de buurtsuper, hond Mo moet er een paar keer per dag uit. Voor mevrouw Omta is de opgave wat lastiger: zij vermanteltroetelt met broer en zus haar hoogbejaarde, zieke thuiswonende moeder.

Als we buiten zijn geweest belanden we in een eigen schoonmaakprotocol met de standaardzaken maar ook: na een lange blootstelling aan een virulente omgeving alle kleren in de was en zelf onder douche. Voor wat het waard is.

Hamsteren doen we niet, want deden we al. Begin vorige maand begonnen. Aanleidingen waren de nieuwsberichten uit Wuhan en de te geruststellende woorden van de Nederlandse overheid en het RIVM. Samengevat: “Gaat u maar rustig slapen”. Snapte daar niets van, een peuter kon toen al vermoeden dat de intense brandhaarden in China door de globalisering snel de wereld zouden infecteren. Ik hoop dat achter de schermen doortastender is opgetreden dan in het openbaar. Kan me nu goed vinden in de aanbevelingen die gedaan worden maar houd er rekening mee dat het echte ophokken nog moet beginnen, want zie nog op te veel plekken te grote groepen die hun gang blijven gaan. Zoals in tuincentra en, sinds vandaag, in de horecagroothandel. Familie-uitjes in tijden van corona.

Vanavond met de dochters afgesproken. Lockdown-party. Keurig op afstand, in de open lucht. Maar wat met een joint? Toch maar samen opgerookt. Knuffels bij het vertrek. Hoorde in de afgelopen 24 uur twee verhalen over een gediagnosticeerde coronapatiënt in iemands nabije omgeving. Een ligt op de IC aan de beademing. Mijn statistisch theewater zegt dat de pleuris al is uitgebroken. Zorg goed voor je zelf en wees lief voor elkaar.

Dit bericht is geplaatst in Privé, Rotterdam met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie