SPAANSE ERWTENSOEP, SOORT VAN

Tradities zijn snel geboren. Wanneer mevrouw Omta zaterdagmiddag in Rotterdam terugkeert na het vermanteltroetelen van haar moeder, spreken we af bij de centrummarkt op de Binnenrotte. Het gaat ons vooral om de viskramen met hun ongekend brede assortiment. Vandaag scoren we er gamba’s, inktvissen, krabbenpoten, kabeljauw, een flinke zak schelpen en bij de groentestallen tomaten, uien, venkel en knoflook. Een bloemenkraam levert bossen dahlia’s en zonnebloemen, ter decoratie.

We gaan voor zarzuela, de Spaanse visrestverwerking. Maar dan vers, zoals we in Nederland erwtensoep maken. Ook ooit bedoeld als restverwerking maar nu doorgaans gemaakt met verse ingrediënten. Het was weer heerlijk. Van het maaltijdafval (krab- en schelprestanten, garnalenpantsers, groenten) trek ik nu een bisque, ingekookte zeevruchtenbouillon. Voor morgen, vooraf aan de tweede ronde zarzuela.

Geplaatst in Foto, Privé, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

PAKJESDAGEN

Ongemakkelijk aan verhuizen, ervoer ik de afgelopen dagen weer, zijn de keuzes die je wilt maken: wat gaat mee, waar neem je afscheid van? Soms is het gemakkelijk: mijn bedrijfsadministratie ben ik verplicht zeven jaar te bewaren, wat ouder is kan weg. Maar tegelijkertijd zie ik een heel leven voorbij komen, soms uit dozen die sinds de vorige verhuizing niet meer open waren.

Foto’s zijn simpel, die bewaar ik allemaal. Maar correspondenties? Sommige wel, andere niet. Jaargangen van tijdschriften? Die kunnen wel weg, hebben we internet voor. Behalve de bijna volledige collectie kleurenbijlagen van Vrij Nederland. Die zeul ik al sinds de jaren tachtig mee. Omdat het stuk voor stuk journalistieke pareltjes zijn. Ik kan er vast nog eens iemand plezier mee doen, hoop ik tot klein verdriet van mevrouw Omta. Betsy, mijn tenorsaxofoon, ga ik er hier op spelen of zal ik haar verkopen? Dat laatste voelt ongemakkelijk want kreeg haar van een geliefde.

Ik heb een paar dagen lastige afwegingen zitten maken en wist toch nog zo’n 10-15 vuilniszakken met overbodige of nog weinig dierbare zaken te lozen. Ingewikkelder werd het met wat ik onlangs uit het huis van mijn moeder haalde. Het leven van mijn ouders in mapjes, briefjes, spulletjes, documenten en van allerlei. Tranen bij foto’s. Binnenpret bij brieven van mijn vader, die daar goed in was en prachtige zinnen maakte (hij verdiende zijn brood als correspondent). Hun mooie bestek is uit de bewaardoos gehaald en ligt nu in een Rotterdamse la, we eten van de borden die bij mijn moeder tijdens kerst op tafel kwamen. De devaluatie van een uitzet.

Het leeghalen van het huis van mijn ouders leerde me dat er behalve persoonlijke spullen aan het einde van een mensenleven vooral alledaagsheid rest. Een stofzuiger, koelkast, magnetron, tuingereedschap, meubels, beddengoed. Dat soort werk. Het maakt dat ik relativerender tegenover mijn eigen spulletjes sta.

Maar voorlopig hebben de Omta’s pakjesdagen. En zitten we van allerlei te proberen met ons oogsnoep: waar hangen we die foto, welke plaats krijgt dit schilderij? Heerlijk getut om je een nieuw huis eigen te maken. Blij met het moois waarmee we ons ook in Rotterdam gaan omringen.

Geplaatst in Oud-Sabbinge, Privé, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

HEB IK WEER

Vandaag waren de Omta-tjes bij de notaris. We tekenden het definitieve koopcontract voor een huis op het Rotterdamse Noordereiland, kregen de sleutels en plaatsten onze handtekeningen onder een schuldbekentenis bij de bank. De komende weken hebben we een schildervakantie met uitstapjes naar het Zeeuwse en eind deze maand gaan we latten. Mevrouw Omta in Rotterdam en ik blijf in Oud-Sabbinge zolang ons huis daar niet is verkocht. Komt allemaal goed.

Zojuist hond Mo uitgelaten in Het Hefpark, mijn Rotterdamse opdrachtgever. Het park ligt naast Het Noordereiland, 5 minuten lopen van het nieuwe onderkomen. Ik ga mijn uren over meer dagen spreiden en kan ook makkelijker tussendoor het een en ander doen. Zag net een buitenkraan lekken. Morgen even naar de bouwmarkt voor een nieuwe. Dat soort onderhoudsdingetjes in het leukste park van Rotterdam worden wat overzichtelijker en eenvoudiger.

Moet binnenkort nog wel een keer naar een vorige woonplaats, Amsterdam. Een deurmat kopen. “Heb ik weer … ”, dacht de Ajacied toen hij de mat van de nieuwe buren zag.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

BROODZAKKEN UIT FULDA

The New York Times brengt deze week een blijkbaar typisch Nederlandse gewoonte onder aandacht van de wereld: het droppen van kinderen. Ze vinden het -samengevat- in de Verenigde Staten maar een onverantwoordelijke bezigheid, eigenlijk. Ik was talloze malen onverantwoordelijk bezig.

In Rotterdam organiseerden we jarenlang zomerkampen voor kinderen die bij andere organisaties werden geweigerd. Wegens te crimineel, te asociaal of te agressief. Doorgaans een combinatie van deze drie. We vonden dat ze desondanks een fijne vakantie verdienden. Iedere zomer gingen 6-8 kampen op pad met kinderen van zo’n 10 tot 18 jaar. En dan niet 1 week, zoals bij de reguliere vakantiekampen, maar drie. Dan was het de moeite. Maar ook: lekker puh. De financiering regelden we zelf. De dropping was een vast onderdeel in het repertoire. De eerste avond maakten we na het donker worden een boswandeling. De begeleiders lieten zich afzakken en uiteindelijk liep de groep van 20-25 kinderen alleen in een donker en onbekend bos. Mobieltjes waren er nog niet. Gedurende de nacht maar vaak ook pas de volgende ochtend kwamen ze altijd als een vrolijke groep terug. Nu zou je dat teambuilding noemen. Dat er af en toe politiebegeleiding bij zat namen we op de koop toe. Want ook dat beeld was altijd hetzelfde: voorop een politiewagen, daarachter de groep uitgelaten en zingende kinderen. Missie geslaagd.

Drie weken met dit slag kinderen op pad is slopend. Maar ook daar hadden we een oplossing voor: de omgekeerde dropping. Halverwege het kamp, we kenden dan onze pappenheimers, maakten we groepjes van 4-5 kinderen. Om 12 uur ’s middags kregen ze de opdracht 24 uur op pad te gaan en zo ver mogelijk te komen. Pas een dag later na 12:00 waren ze weer welkom. Dan konden wij bijkomen voor de tweede helft van het kamp. Ieder groepje kreeg leefgeld mee. Bij terugkomst moesten ze een bewijs hebben van waar ze waren geweest. Het record staat op het clubje dat broodzakken meebracht van een bakker uit Fulda, een stad in het oosten van Duitsland. De kinderen vonden het geweldig. Het ging nooit fout. En dat is achteraf gezien misschien best bijzonder. Zoals het altijd wel drie bijzondere weken waren.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

“DILDO’S KOPEN?”

Tot de vaste gebruikers van Het Hefpark horen daklozen (ze slapen er met regelmaat) en drugs- & alcoholverslaafden. Een van hen sprak me gisteren aan.

“Dildo’s kopen?”
“Nee, dank je. Geen belangstelling.”
“Ik heb er tien, jij krijgt ze voor de prijs van vijf!”

Mijn reactie (“Wat moet ik met tien dildo’s?”) beantwoordt de handelaar met een heerlijk Rotterdams inkoppertje:

”Gewoon, lekker in je hol douwen.”

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Een reactie plaatsen

“HEFPARK IS EEN OPENLUCHT BUURTHUIS”

Vandaag in De Telegraaf aandacht voor mijn recentste opdrachtgever, het Rotterdamse Hefpark. Het burgerinitiatief ziet startsubsidies aflopen, een structurele financiering is er nog niet. En die is nodig. Zoals ieder park geld kost. Ongeveer een kwart van wat er jaarlijks omgaat verdient het park zelf, voor het overige zal ‘De Coolsingel’ over de brug moeten komen.

Het artikel in de grootste krant van Nederland is een van de manieren om ’de politiek’ duidelijk te maken dat zelfbeheer geld kost. Het probleem speelt bij alle zelfbeheerparken in Rotterdam. De penibele financiering was voor mij een van de uitdagingen toen ik in januari begon. We gaan het zien. ‘Openlucht buurthuis’ geeft aardig weer wat Het Hefpark is.

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

DOE-HET-ZELF TIPS VOOR EEN ASPIRANT-KIPPENHOUDER

Mevrouw Omta viert niet zo heel vaak op grootse wijze haar verjaardag. In 2002, het jaar dat we onze woning in Oud-Sabbinge kochten, en afgelopen vrijdag, drie weken voor de sleuteluitreiking van ons onderkomen op het Rotterdamse Noordereiland. De verschillen zijn groot.

Schoonvader Jaap en Roelie & Klaas, mijn ouders, waren er niet meer bij. Definitief verhinderd. Naast de oorspronkelijke vriendenclub was er dit keer ook een eveneens erg gewaardeerde Zeeuwse vertegenwoordiging. Mevrouw Omta stond weer twee dagen in de keuken om een gecombineerde Spaans-Zeeuwse maaltijd te bereiden. Spaans omdat ze lang in dat land woonde en werkte. Zeeuws omdat mosselen altijd lekker zijn. Er bleek na afloop nog een verschil met 17 jaar geleden. Mevrouw Omta: “Als je 34 wordt en je verjaardag viert is de drank op en blijft er eten staan. Op je 51-ste is het eten op en blijft er drank over”. We kunnen dus nog even voort.

Het was een erg aangenaam samenzijn. Zoals je hoopt dat het gaat. Jeugdvrienden en Zeeuwse connecties konden het goed met elkaar vinden. Schoonmoeder Eva was er, meegenomen door haar zoon en schoondochter. De gesprekken gingen soms diep. Dan weer waren ze heerlijk luchtig. Eerder op de dag hoorden we dat mijn broer (in het Nijmeegse Radboud UMC herstellend van een zware aorta-vervangoperatie) na een week in coma de eerste serieuze tekenen van leven vertoonde. Dat droeg ook bij aan de stemming. Want die was door de onzekerheid over zijn herstel afgelopen week in Huize Omta best bedrukt.

Een van de gasten, vader in een jong gezin, vertelde dat zijn kinderen graag kippen willen en informeerde naar het hoe en wat van de kippenhouderij. Hij ging met nuttige kennis en praktische adviezen huiswaarts.

Kippen zijn nauw verwand aan de dinosaurussen en als soort dus aardig weerbarstig en opvallend simpel in het onderhoud. Je stopt er eten in en krijgt er eieren voor terug. En, als je wilt, vlees. Als klein jochie zag ik mijn grootvader vaak kippen slachten. De kleinzoons kregen de poten. Door aan de spiertjes te trekken kon je de tenen samentrekken. Dat vonden we toen erg geinig. Opa’s kleindochters waren minder enthousiast want werden er mee achterna gezeten.

Kippen zijn ook praktisch. Al het keukenafval dat je kippen voert verdwijnt. Ze vreten het op of stampen het onder. Namen hebben ze doorgaans niet en dat maakt de relatie praktisch. Als een kip ziek wordt en niet herstelt draai je ‘m relatief eenvoudig de nek om. Het kostte mij geen moeite een tijdje terug weer een zieke kip uit haar lijden te verlossen en bij soortgenoten onder de zwarte bessen te begraven. Om de struiken zo langdurig van voedsel te voorzien.

Neem een ras dat elkaar met rust laat. Konden we de aspirant-kippenhouder adviseren. Sommige soorten zijn sterker in het handhaven van de pikorde dan andere. En zo’n pikorde is nooit leuk want 1 kip is de Sjaak. Dat’s niet fijn. Voor de betreffende kip niet maar ook niet om te zien. Andere adviezen hadden een groot doe-het-zelf karakter. Als ze broeds worden, dat doen ze met regelmaat en dan leggen ze geen eieren, hou ze een paar minuten in een emmer met koud water. Dan daalt de temperatuur en gaan ze weer leggen. Het zelfde effect krijg je door een broedse kip op een natte dweil te zetten en daar een half uur een emmer overheen te plaatsen. Dan herstart de eierproductie ook.

Een kip bij een bestaand gezelschap plaatsen wil nog wel eens problematisch zijn. Het nieuwe hoen komt uit een vreemd hok en ruikt anders. De oplossing? Een emmer water met een flinke scheut azijn. Alle kippen haal je een voor een door het water. Dan ruiken ze allemaal hetzelfde en voelen ze zich vertrouwd met elkaar. Een ei dat blijft steken? De uitgang insmeren met olie. En dan is er nog de kip die was gebeten door een hond en daar een lelijke wond aan overhield. Telefonisch overleg met de dierenarts leert dat een behandeling mogelijk is. Om een toelichting gevraagd vertelt de dierenarts dat hij de wond gaat dichtschroeien. Met een soldeerbout. Die ligt bij de kippenhouder in de schuur dus ook deze behandeling wordt op het eigen erf uitgevoerd. Scheelt toch mooi een vette rekening.

Geplaatst in Oud-Sabbinge, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

EEN ACHTELOOS WEGGESTOPTE RUBENS

Dat een landsgrens ook maar een landsgrens is ervaren we in Saint Omer. Wanneer mijn aan de middelbare school overgehouden Franse woordenschat de afkomst verraadt, schakelen gesprekspartners over op een Franse variant van het Vlaams. Soms wat aarzelend uitgesproken maar goed te volgen. Saint Omer heet dan ook wel Sint-Omaars.

Letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van het stadje is de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, gebouwd tussen de dertiende en zestiende eeuw. Minstens zo imposant als de Parijse Notre-Dame van voor de brand. Achterstallig onderhoud aan binnen- en buitenzijde laat zien dat de parochie te klein is geworden voor het bouwwerk. Al kan er nog een flink gat in de onderhoudsbegroting gedicht worden met het doek waarop Rubens de kruisafneming schilderde. Het werk hangt bijna achteloos in een hoek, schuin onder het orgel.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

MO IS SPEKKOPER

Hoe gaat dat in een relatie? Een beetje proefondervindelijk kom je er achter wat het prettigste werkt. Dat geldt ook voor het uitlaten van hond Mo. Mevrouw Omta doet thuis de ochtendwandeling. Dat’s beter voor mijn humeur. En dat van mevrouw Omta. Daardoor.

Maar hier, in het Noordfranse Audresselles, ben ik het die na het ontbijt op bed bijna staat te trappelen om naar buiten te gaan. Zeker wanneer het, zoals deze week, afgaand tij is. Rotsen vallen droog, er blijven poelen met wieren, anemonen, visjes en krabben. Meeuwen, aalscholvers en strandlopers vliegen op. Heerlijke geuren. Ik ben zo een uur zoet. Er zijn hier dagen dat Mo er vijf of zes keer uitgaat.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

NAAR MEPPEL BELLEN HOEFT NIET MEER

Rouw is ook dat allerlei gewoonten verdwijnen. Jarenlang belde ik eerst mijn ouders en later mijn moeder na een autoreis vanuit Meppel richting thuis. “Bel je als je aangekomen bent?”. “Ja Ma”. De vraag werd alleen gesteld als ik met de auto was. Nooit wanneer ik de trein nam. Tenzij naar het buitenland, dan diende iedere aankomst gemeld. Altijd, ongeacht het vervoermiddel.

Het schiet me allemaal door het hoofd als ik mevrouw Omta zaterdagmiddag haar moeder hoor bellen met een verslag van de reis en een recensie van het huis dat we deze week huren in Audresselles. Audresselles? Ja, dat vissersdorp aan de Noordfranse kust waar we met regelmaat verblijven als we toe zijn aan een prikkelarme vakantie, tijd met elkaar, fijne strandwandelingen en lekker eten.

Het zijn de eerste vrije dagen in een druk half jaar dat in het teken stond van het vermanteltroetelen en afscheid nemen van mijn moeder, het leeghalen van haar huis, pendelen tussen opdrachten in Rotterdam en Zeeland en het zoeken van een woning in de Maasstad. En de eerste vakantie waarin ik na aankomst niet naar Meppel bel.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen