ONS LAATSTE AVONDMAAL

We waren vandaag in Arras. Een onopvallend provinciestadje met twee mooie, verantwoord gereconstrueerde pleinen. Dat laatste was nodig na de Eerste Wereldoorlog. Historisch is die reconstructie zo goed gedaan dat – als je dit niet weet – amper opvalt dat het relatieve nieuwbouw is. Het doet denken aan de Oude Stad in het Poolse Gdansk, ook zo’n staaltje overtuigende na-oorlogse wederopbouw. Of de Abdij in Middelburg.

Het grootste plein in Arras was een verschrikking: helemaal in gebruik als kerstmarkt, de decemberplaag van dit millennium. Rondom obstakels tegen terroristische aanvallen. Houten optrekjes en een reuzenrad verpesten de mogelijkheid La Grand Place te beleven. Het kleinere Place des Héros weerstaat de kerstcommercie beter en ligt er redelijk intact bij.

Fijner is het bezoek aan het Musée des Beaux-Arts. Kunst vanaf de vroege middeleeuwen. De verzameling grafstenen is de moeite. Even verderop hangen Bruegel en Jordaens. Maar het meest plezieren de schilderijen van rond 1900. Realistisch, bijna foto’s.

Terug in Audresselles halen we de twee gereserveerde kreeften op. Uit zee gevist door mannen die met een bootje de golven trotseren om hun manden te legen.

De begeleidende risotto is gegaard in de kreeftenbouillon. Citroenmayonaise om te dippen. We vieren ons laatste avondmaal alhier.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

IN DE KROCHTEN VAN DE MAFFIA

★★★★★

Als we ooit plezier hebben gehad van onze maandelijkse bijdrage aan Netflix, dan was dat met het kijken naar The Irishman. In maar liefst 3,5 uur neemt Martin Scorsese – zonder een moment te vervelen – de kijker mee in het maffialeven van Frank Sheeran, gespeeld door Robert De Niro. De betaalzender had maar liefst 135 miljoen euro over voor de productie.

The Irishman, de bijnaam van Frank Sheeran, toont hoe ondermijning werkt, hoe onder- en bovenwereld verweven raken en de maatschappij in een houdgreep nemen. De film schetst dat met het waargebeurde verhaal van The Teamsters, een Amerikaanse vakbond voor vrachtwagenchauffeurs. Voorzitter is maffiabons Jimmy Hoffa (Al Pacino).

Sheeran’s maffiacarrière start met toevalligheden. Tijdens autopech ontmoet hij godfather Bufalino (Joe Pesci). Even zo toevallig wordt Sheeran vleesleverancier voor maffiosi. Maar vanaf dan gaat het hard. Sheeran doet zijn eerste smerige klusjes en wordt door Bufalino geïntroduceerd bij Hoffa als lijfwacht en manusje voor alles. Kleine klusjes worden grote klussen: Sheeran ‘schildert huizen’, een verwijzing naar de bloedspetters die op de muur achterblijven.

Toch is dit geweld, in tegenstelling tot veel maffiafilms, nauwelijks meer dan voetnoten in het verhaal. Dat gaat vooral over hoe de onderwereld zich tot zichzelf verhoudt, hoe de hiërarchische lijnen lopen en families daarin hun plek zoeken. Mooi is de rol van Sheeran’s dochter Peggy, zij doorziet haar vader. Ook wanneer Sheeran uiteindelijk zijn eigen vakbond ‘krijgt’, daar jubileert en behalve Hoffa ook de burgemeester en de officier van justitie op het podium zitten.

Als Hoffa bij de vakbond is uitgespeeld, volgt de afrekening. Iemand moet het doen. Dat wordt zijn vertrouweling Sheeran. De Niro kijkt zoals alleen hij dat kan wanneer de reikwijdte van de opdracht doordringt, bijna appelig. Maar hij accepteert de klus en liquideert Hoffa, zijn leermeester en idool.

Al deze facetten van zijn levensloop leren we als Sheeran in een verzorgingshuis terugkijkt op zijn leven. Vervreemd van dochter Peggy, nog steeds gesloten als een oester en onhandig in de weer met een priester die hem probeert bij te staan. We eindigen allen gelijk: nutteloos en kwetsbaar, lijkt Scorsese te willen zeggen.

Een groot deel van het filmbudget ging op aan het digitaal verjongen van De Niro, Pacino en Pesci. Dat pakt goed uit. Scorsese heeft zichzelf hiermee vernieuwd als regisseur en de filmwereld de weg gewezen hoe digitaal om te gaan met vertellingen waarin oudere acteurs hun jongere zelf spelen. Scorsese legt de lat hoog.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

AUDRESSELLES

Geplaatst in Foto | Getagged , | Een reactie plaatsen

MARRIAGE STORY, EEN HUWELIJK IN VERVAL

★★★★★

Het intense spel van Scarlett Johansson en Adam Driver maakt van Marriage Story een film die lang beklijft. Regisseur Noah Baumbach geeft de hoofdrolspelers in het echtscheidingsdrama alle ruimte te excelleren en die kans grijpen Johansson en Driver: hun acteren is een feestje.

De film begint nog redelijk mild. Dat het tweetal gaat scheiden is duidelijk maar ze denken er – in het belang van hun zoontje – op een verstandige manier mee te kunnen dealen. Van een mediator moeten ze een brief schrijven waarin de bijna voormalige partner wordt beschreven. Het zijn mooie, liefdevolle woorden.

Maar dan begint de eerste escalatie. Johansson weigert tijdens een gezamenlijke sessie haar brief voor te lezen. Partner en mediator worden voor rotte vis uitgemaakt en ze vertrekt. Niet alleen uit de therapeutische omgeving maar ook uit New York, waar het stel bij een theatergezelschap speelt. Zij als actrice, hij als regisseur.

Zij gaat met zoontje naar haar familie in Los Angeles. Hij blijft vooralsnog in New York, waar zijn carrière een spurt beleeft. Dure advocaten maken hun entree en introduceren de getructe en smerige kanten van een echtscheiding. Maar hun karakters zijn zo over de top dat het scheidingsdrama soms een komedie wordt. En dat maakt het kijken naar het verval van wat ooit een gelukkige relatie was draaglijk. Hoogtepunt in dit deel van de film is de dame die vader en zoon thuis komt observeren. Het ongemak spat er vanaf.

Bijzonder aan Marriage Story is dat beide kanten zowel bijval als afkeuring kunnen krijgen van de kijker. Nergens hoeft gekozen te worden. Alle ingevingen en handelingen zijn navoelbaar. Ook als ze volledig ongerijmd of onsympathiek zijn. Een mooiere illustratie dat bij een scheiding beiden verantwoordelijk zijn is nauwelijks denkbaar.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

DAAR ZIJN WE WEER!

Afbeelding kan het volgende bevatten: lucht, oceaan, wolk, huis, buiten en natuur

Audresselles is onze favoriete bestemming voor een prikkelarm verblijf: wat je er krijgt, is wat je verwacht. Mooie kust, glooiende binnenlanden, heerlijk eten en desgewenst totale ledigheid. Telkens als mevrouw en meneer Omta in het Noord-Franse vissersdorp zijn kijken we verlekkerd naar L’Opale, een natuurstenen vakantiewoning met zicht op zee.

Deze week voelen we ons bofkonten. L’Opale was nog te huur en zeven dagen er tussenuit paste in ons beider agenda’s. Het interieur voldoet aan de verwachtingen, over de afwerking is goed nagedacht. We koken in een walking kitchen, zo groot.

Het is rustig op het strand want ook hier buiten het seizoen. Vandaag een stormachtige wind. Hond Mo, onze notoire wegloper, leeft zich uit op de strandjes en tussen de rotsen.

Poes is ook mee, zo hoogbejaard als ze is. Soms maakt ze een behoorlijk demente indruk maar ze had als eerste de zegeningen van de vloerverwarming door. Thuis trekt ze zich terug op de bovenverdieping, hier ligt ze op schoot of achter de bank.

Gisteren bij een visboer voor een paar dagen coquilles gekocht en gamba’s in verschillende maten (de grootsten zijn bijna van het formaat kreeft, zag ze niet eerder).

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, menigte, lucht en buiten

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

PARASITE WERVELT DOOR DE PLOTWENDINGEN

★★★★★

Parasite van de Zuid-Koreaanse regisseur en scenarioschrijver Bong Joon-ho begint in de armoedige kelderwoning van Kim Ki-tae, zijn vrouw en zijn volwassen zoon en dochter. Door het bovenlicht zien zij voorbijgangers tegen het raam plassen. Het gezin heeft al de nodige klappen gehad (werkloos, afgewezen voor universiteiten) als het ook nog eens afgesloten raakt van de buitenwereld: de bovenbuurvrouw wijzigt haar Wifi-wachtwoord. Na wat aandoenlijk geklungel om toch nog een signaal op te pikken, zien we hun schamele hoofdinkomsten: pizzadozen vouwen.

De toon is gezet: niet iedereen kan meekomen in een samenleving die op ongelijkheid is gebouwd. En letterlijk onderaan de heuvel wonen de armsten, in een vochtige kelder. Maar dan heeft de zoon een mazzeltje: een vriend gaat voor enkele maanden naar het buitenland en vraagt de privélessen Engels aan de tienerdochter van de welgestelde familie Park over te nemen.

De Parks wonen bovenaan de heuvel in een fantastische, onder architectuur ontworpen villa maar zijn feitelijk net zo geïsoleerd als het gezin van Kim: een grote muur schermt ze af van de buitenwereld. De familie heeft geld, veel geld. Kim’s zoon observeert het overige huispersoneel, werkt hen slinks naar buiten en laat ze vervangen door zijn ouders en zus. De familieband verzwijgen ze. Terwijl zijn vrouw en kinderen zwelgen in hun nieuwe welvaart, rijpen bij vader Kim Ti-tae de twijfels. Wat voor leven hebben de Parks eigenlijk? Hun huishoudelijk personeel is makkelijk uitwisselbaar, als ze al wat opvalt zijn het de lichaamsgeuren van de nieuwe medewerkers. Dit kwetst Kim Ti-tae en zaait wraaklust.

Tot dan lijkt Parasite een waanzinnig mooi gefilmd portret van list & bedrog, arm parasiteert op rijk en eigenlijk snap je dat als kijker wel: je gunt de souterrain-bewoners wat. Voorzichtig begin ik in mijn hoofd scenario’s te ontwikkelen voor de afloop van de film. En dat had ik beter niet kunnen doen want Bong Joon-ho komt met een aantal weergaloze plotwendingen waardoor de wereld van de Parks en hun parasieten volledig op zijn kop gaat. Vader Kim Ki-tae overziet de verlakkerij niet meer en antwoordt zijn zoon, die vraagt naar een plan, dat zo’n plan er even niet is. Maar dat is volgens vader niet ernstig: “Als je geen plan hebt, kan er ook niets fout gaan”. Alle levens van de hoofdrolspelers in Parasite (een fantastische combinatie van komedie, horror, satire en thriller) moeten dan nog volledig in de vernieling.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ZIEN WAT HET KAPITAAL MET MENSEN DOET?

★★★★☆

Een film van Ken Loach kijk je niet voor de lol. De kroniekschrijver van de Britse arbeidersbeweging legt ook in ‘Sorry we missed you’ vingers op pijnlijke plekken. Daarvoor volgt de regisseur het waarschijnlijk ooit warme gezin van Ricky en Abbie (overtuigend gespeeld door Kris Hitchen en Debbie Honeywood).

Zij sappelt als verpleegster aan huis, Ricky wordt schijnzelfstandige en bezorgt pakketjes. De scanner is de levenslijn met zijn onbehouwen baas. Alles wordt gevolgd en van minuut tot minuut gepland en gecheckt. Diensten van 14 uur, zes dagen in de week. Geen rechten. In een met geleend geld gekochte bus en een streng strafsysteem voor alles dat fout gaat of de baas niet bevalt. Informatietechnologie zou ons vrijheid brengen. Loach laat zien dat het tegendeel ook gebeurt.

Sorry we missed You toont de moderne armoede. Net niet dakloos maar wel constant de dreiging daarvan. Zoveel van huis dat de twee kinderen het zelf moeten uitzoeken. Abbie maakt indruk als we haar, tussen twee verpleegadressen door, de kinderen telefonisch instructies zien geven. En dan heb je al lang het idee dat je naar een realtime gezinsdrama kijkt. Want drama wordt het. In de laatste scène rijdt Ricky gewond naar het distributiepunt. Alles dat fout kan gaan ging fout, maar er moet verdiend worden. Ook als de economische basis onder het gezin aan barrels ligt. Ricky kan niet anders.

Naar Sorry we missed You kijken kan niet zonder te denken aan de acties van de vakbonden voor een eerlijker betaling van de Nederlandse schijnzelfstandigen bij bezorgdiensten als Picnic of andere thuisbezorgers. Als we buiten staan oppert mevrouw Omta: “Zullen we maar weer zelf naar de Jumbo gaan?”

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

HIJ IS ER WEER, DE SINT!

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , | Een reactie plaatsen

BRAND VERWOEST OEVERSTRAAT EN VERRE OMGEVING

J.F. Koonings heeft op 3 november 1902 net zijn meisje thuisgebracht. Ze woont op de hoek van de Havenstraat en de Westzeedijk. De verliefde jongeman neemt de laatste paardentram terug naar Hillesluis. Op de Westzeedijk ziet hij “dat het hele park verlicht was onder een bloedrode lucht”. Koonings denkt eerst dat de sociëteit in Het Park in brand staat. Maar de enorme gloed komt van Het Noordereiland.

Daar ligt tussen de Oeverstraat, Burgemeester Hoffmanstraat en Sleephellingstraat de uitgestrekte stoomkuiperij en stoomkistenfabriek van de firma W. Van der Lugt en Zoon. Aan de Prins Hendrikkade is drie jaar eerder een nieuw gebouw van zeven verdiepingen hoog in gebruik genomen, de opslagplaats voor planken, duigen en vaten. Het kantoor van de firma zit er ook. Het is een indrukwekkend pand, een ontwerp van architect Stok (ontwerper van onder andere het Hulstkamp-gebouw, de Maassilo aan de Brielselaan en Station Rotterdam-Hofplein).

Kwart over acht ontdekken passanten rookwolken op de eerste verdieping van de opslag aan de Oeverstraat. “Bij het openen van de luiken zag men binnen reeds vlammen in het zaagsel.” Over de oorzaak verschillen de meningen. “Vermoedelijk door broeiing”, anderen houden de machines verantwoordelijk: “De stoommachine was onklaar geraakt. De machine was op hol geslagen, waardoor het drijfwerk warm liep.”

Hoe dan ook, daarna gaat het hard. “De brandbare inhoud, ledige olie- en margarinevaten, zaagsel en planken, gaf zozeer voedsel, dat het fraaie pakhuispand een prooi der vlammen zou worden”. Langzaam maar zeker breidt de brand zich uit. Tegen 22:00 uur slaan de vlammen door de luiken. “Ontzettend was toen het schouwspel en niet minder de hitte”. De aangrenzende straten worden ontruimd, de brandweer houdt de woningen nat, “doch het water verdampte door de hitte”.

Om half elf storten de eerste muren in. “Kanongebulder gelijk begon nu het instorten van stukken muur en zolderingen. Dreunend vielen grote brokstukken op de straten.” Een half uur later slaat de brand over de Oeverstraat naar de stoomkuiperij en -kistenmakerij. In vijf minuten staat het complex (drie verdiepingen hoog en 100 meter lang) in lichter laaie. De brandweer is inmiddels aanwezig met 30 handbrandspuiten, 7 stoomspuiten en vijf drijvende stoomspuiten. Om half twaalf brandt ook een opslagplaats van kaas. “De brandweer heeft thans de gebouwen der firma v.d. Lugt prijsgegeven en concentreert al hare krachten op de boterfabriek van Laming & Sons, die, vijf verdiepingen hoog, over een geheele zijde in brand staat”.

Het vuur vreet zich voort. “Alles wat is begrensd door Prins Hendrikkade, Sleephellingstraat, Burgemeester Hoffmanstraat en Thorbeckestraat brandt. De gloeiende hitte doet de mensen met zakdoeken voor het gelaat en over het hoofd lopen. Het is bijna niet meer uit te houden. Het donderend gerommel van invallende gevels is nu niet meer van de lucht. Reeds is de geheele Burgemeester Hoffmanstraat door de brandweer ontruimd.”

Een enorm gebied gaat in vlammen op. J.F Koonings: “Ja, dat was nog eens een fikkie.” Duizenden volgen met hem de alles vernietigende vuurzee. “In de Boompjes, op de Willemsbrug, langs de Wilhelmina- en Stieltjeskade zag het zwart van toeschouwers, ongeacht degenen die zich aan boord van stoombootjes ingescheept hadden en daarmee vanuit de Koningshaven het schrikkelijk schouwspel genoten.” Op de Maaskade klimt A. De Roos in een boom om alles goed te kunnen zien. H. Ekstein volgt als achtjarig ventje de brand vanaf de Leuvehaven: “Ik heb met mijn broer van dertien jaar tot middernacht staan kijken. Nog voel ik het pak op mijn broek dat vader me gaf omdat ik zo laat in de nacht thuis kwam.” Bewoners van de Laurierstraat vluchten op dat moment uit hun woningen. “De muren worden heet en thans is de brandweer onverminderd bezig om die nat te houden. Meer en meer vullen zich de straten met brokstukken van muren, die nog af en toe met groot geplof neerstorten.”

Het nablussen duurt veertien dagen.


Geplaatst in Geschiedenis, Heftig, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

THE REPORT: EEN MEESTERLIJKE SCHETS VAN MORELE DILEMMA’S EN POLITIEK GEKONKEL

★★★★☆

Is er een spannende film te maken over een slinkend groepje ambtenaren dat in een kelder onderzoek doet? Ja. Dat laat The Report zien, de film van regisseur Scott Z. Burns. De aanleiding voor het onderzoek ligt in de nasleep van 9/11. De CIA introduceert in haar jacht op terroristen grensoverschrijdende verhoormethoden. Waterboarding is de meest bekende: gevangenen krijgen tijdens de ondervraging over hun gezicht een doek, waarop water wordt gegoten. De actie simuleert verdrinking. De film brengt de martelpraktijken indringend, ruw en uit de hand gefilmd in beeld.

Aan het martelen kleven twee problemen: het mag niet en het werkt niet. Als de Amerikaanse Senaat lucht krijgt van de foltertechnieken start een onderzoek. De ambitieuze senaatsmedewerker Daniel Jones (een prachtige rol van Adam Driver) krijgt de leiding. In een kelder van een CIA-gebouw begint zijn team miljoenen documenten door te nemen en legt stap na stap de illegale martelpraktijken bloot.

De film reconstrueert in dit waargebeurde verhaal meesterlijk hoe het proces tussen de verdeelde politiek, de CIA en de FBI verloopt. Wat mag gepubliceerd, wat verdwijnt onder het vloerkleed? Het is fascinerend te zien hoe de CIA alles uit de kast haalt om openbaarmaking te voorkomen, inclusief het dreigen met een aangifte tegen Jones. Uiteindelijk wordt een 400 pagina’s tellende samenvatting van het onderzoek gepubliceerd. Dan hebben we al gezien hoe Daniel Jones zijn eigen escalatieladder heeft en steeds verbetener vecht voor de uitkomsten van zijn jarenlange research.

The Report brengt dilemma’s haarscherp in beeld. Bijvoorbeeld de vraag of een gevangene die gewaterboard is nog wel berecht kan worden. Want als de marteling bekend wordt, is een veroordeling onmogelijk. “Wie zegt dat er een rechtszaak komt?”, reageert een CIA-er laconiek. Uiteindelijk zijn ruim 200 Al Qaida gevangenen gemarteld. Van een kwart van hen staat vast dat ze ten onrechte zijn aangehouden en met de andere gedetineerden naar geheime gevangenissen vervoerd.

Rode draad in de hele affaire: mag je martelen om een volgende aanslag te voorkomen of dien je vast te houden aan de burgerrechten waar je als staat je handtekening onder zette? De CIA probeert dit dilemma te ontlopen door het fake-nieuws te verspreiden dat Al Qaida-leider Osama bin Laden is gevonden dankzij marteling van zijn kompanen. Ook die ballon prikt Daniel Jones door. Wrang bij het kijken naar The Report is het besef dat het allemaal echt is gebeurd.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , | Een reactie plaatsen