Op campagne

Foto: Danny Nije

Geplaatst in Foto, Goes, PvdA | Een reactie plaatsen

Amanda gaat de gemeenteraad inclusief maken. Eindelijk

Amanda staat bij ons op de vierde plaats. Alle partijgenoten op onze lijst zijn me even lief. Maar twee net iets liever: mevrouw Omta (staat op 7) en Amanda. Amanda gaat de Goese raad veranderen. Geloof me. Want of Amanda wordt rechtstreeks gekozen of ze wordt beëdigd fractievolger (dan mag je wel meepraten in commissies, maar niet stemmen in de gemeenteraad). Amanda gaat dus deelnemen aan het raadswerk. Maar Amanda is autist. Zelf zegt ze daarover: “Daardoor kan ik geen oogcontact maken”.

Dat Amanda op plaats vier staat is de uitkomst van vier jaar met veel plezier zoeken naar een ander soort politiek. Een politiek die niemand uitsluit maar juist uitnodigt om mee te doen. Dat is geen eenvoudig proces geweest. Politieke besluitvorming is meestal een hiërarchisch proces met aan de top de fractievoorzitter (plus eventueel wethouder) en raadsleden, op afstand gevolgd door de fractievolgers en daaronder nog eens de leden en daarna de belangstellenden. Politiek is ook, zag ik van nabij, het stiekem zagen aan stoelpoten, het hebben van dubbele agenda’s, fractiediscipline, coalitiedwang en powerplay. Alle cliché’s kloppen. Maar dat is allemaal oude politiek.

Toen we in 2014 met een nieuwe raadsfractie begonnen moest het wat mij betreft een fractie van de vereniging PvdA Goes en de Goesenaren worden. En iedereen moet mee kunnen doen. Ook niet-leden. En ook als je een beperking hebt. Er is daarom consequent gekozen voor een breed gedragen besluitvorming: geen achterkamers, geen onderonsjes, geen politieke rotgeintjes, geen verschillen in positie, de vergaderingen zo transparant als maar mogelijk. Soms met geduld, waar politiek vaak snelle besluitvorming vraagt. Dat was wennen. Voor een enkeling bleek een partij waar iedereen mee kan doen een stap te ver (letterlijk: “Ik ga niet vergaderen met mensen onder mijn niveau”). Maar het werkte wonderwel. De fractiegroep groeide, bijna iedereen die aanschoof bleef komen. Ongeveer een kwart van de deelnemers heeft een rugzakje. Waaronder Amanda, dus.

En nu gaat Amanda de gemeentepolitiek in. Dat wordt wennen voor de Goese politici. Niet alleen doordat ze geen oogcontact kan maken maar Amanda plaatst soms opmerkingen bij dossiers die niemand maakt. Omdat ze andere verbanden ziet. Tot nu was inclusie voor de gemeenteraad een theoretisch concept: de raad sprak er over zonder zelf inclusief te zijn. Binnenkort heeft Goes door Amanda wel een inclusieve gemeenteraad. Inclusie betekent ook: heel, heel veel rekening houden met elkaar. En dat’s helaas geen vanzelfsprekendheid. Nergens niet. Ook niet in de politiek. Maar dat gaat Amanda veranderen.

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Een reactie plaatsen

Eind goed, al goed voor De Griffioen

Twee keer spraken de inwoners van Oud-Sabbinge en Wolphaartsdijk over de toekomst van dorpshuis De Griffioen. De eerste keer waren ze laaiend. Ze voelden zich overvallen door de plannen van het gemeentebestuur het rijksmonument te verkopen. Het was voor CDA, VVD en SGP/CU de snelste manier om van het slecht onderhouden pand af te komen. Een bezuiniging op Goese wijze. Tegenover een zaal vol boze burgers, en met de gemeenteraadsverkiezingen in zicht, trok het gemeentebestuur het plan in. De inwoners van beide dorpen mochten een alternatief ontwikkelen.

Hun plan voorziet in een combinatie van dorpsactiviteiten en commerciële exploitatie (een restaurant en een Bed&Breakfast). De gemeente steekt 3 ton in het achterstallig onderhoud en betaalt mee aan toekomstig onderhoud. De Griffioen wordt voor voor 1 euro overgedragen aan beide dorpen. Opnieuw een volle sportzaal bespreekt de plannen en gaat akkoord.

Vraag blijft waarom het niet anders is gegaan. Dit was er een als de kabaalpaal (Vlasmarkt) en het ijzeren hek (Goes Noord): burgers werden ook daar overvallen door de aanpak van het gemeentebestuur. De uiteindelijke oplossing voor De Griffioen mag dan burgerparticipatie heten, die burgerparticipatie begint eerder. Waarom niet het probleem Griffioen met een volle sportzaal bespreken? Deden we in Wolphaartsdijk en Oud-Sabbinge ook met de dorpsplannen (waarin De Griffioen een grote rol speelt). Dus we kunnen het best. Het verhaal van de gemeente had dan kunnen zijn: “De Griffioen verkeert in zwaar weer: wij hebben het onderhoud ernstig verwaarloosd, het gebruik kan beter. Hoe denken jullie dat het verder moet?”. Daarna komen de verhalen en varianten. De voor- en nadelen. Verzin daar strategieën bij en bespreek die. Dan neem je burgers serieus. En zo moeilijk is het niet.

Ik wil graag terug naar de essentie van het besturen van een gemeente. En dat is dat het altijd in dienst van de burgers gebeurt. Die dienst begint met het verzamelen van informatie bij de inwoners. Daarna komen de wederzijdse argumenten en volgt overleg om samen oplossingen te zoeken. Burgerparticipatie betekent ook een heel andere rol voor de bestuurders. Uit de raad kwam het verzoek om inzage in door de bewoners besproken Griffioen-varianten. Het is goed dat het gemeentebestuur niet op de vraag van de Partij voor Goes inging. Effectieve burgerparticipatie kan alleen als de politiek durft los te laten. Dat’s misschien nog wel het moeilijkste deel van de veranderingen die komen. Aan de burgers ligt het niet, die participeren zich al lang een slag in de rondte. En doen dat goed.

 

Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk | Een reactie plaatsen

Bij de dood van een lieve zorgmijder

Anderhalf jaar geleden viel hij ook al. Toen van de trap. Het kostte hem 24 uur om van de hal naar de telefoon in de woonkamer te kruipen. De gebroken heup herstelde maar hij werd niet meer de oude. We zagen elkaar een paar jaar wekelijks, om boodschappen te doen. Altijd bij de Agrimarkt, bijna iedere keer dezelfde etenswaar in de kar. Voor zijn val kookte hij nog vaak zelf. Mosselen, stamppotten, zalm met zeekraal. De laatste tijd kochten we 4-5 kant-en-klaar maaltijden. De andere dagen belde hij het Goese snackwezen. Of at brood: al belegde sandwiches. Wel net zo makkelijk, als je blind bent.

Ons vrijdagse treffen begon met elkaars week door te nemen. Daarna kwamen de politiek, het Nederlands elftal (of een willekeurige andere sport die in het nieuws was) en, ook vaak, muziek. Een passie van ons beiden. Hij vertelde enthousiast over de gitaar die hij bespeelde. Over auto’s ook, want voordat hij blind werd was ie monteur. En we hebben ontzettend veel gelachen. Ook over zijn blind zijn. We zouden nog een keer naar een porceleinwinkel. Hij met stok. “Mannenhumor”, concludeerde de vrouw die ons samenbracht. Het wekelijkse bijpraten leek veel op dat met een andere vriend. Die ontmoette ik in een koor. Als de dirigent andere partijen onder handen nam konden we zacht fluisterend de laatste weeknieuwtjes uitwisselen. Ook over van allerlei maar vooral ons leven. Geloof me, je leert elkaar door die korte wekelijkse ontmoetingen beter kennen dan menig familielid of andere vriend. En het wordt een vertrouwd deel van je leven. Iedere donderdag tegen zes uur het telefoontje: “Hoe laat kom je morgen?”. Ik noem een tijd. “Tot morgen”. Als mevrouw Omta opneemt duren de gesprekken langer.

De laatste tijd ging het niet goed. Lichamelijk en tussen de oren kost het leven hem steeds meer moeite. Eenvoudige handelingen worden uitdagingen. We schuifelen iedere week langzamer door de supermarkt, een rits ritsen lukt niet meer, instappen in de auto wordt een dingetje. Evenals het vinden en op slot doen van een deur. Hij weet het telefoonnummer van zijn achtervang niet meer. Zijn wereld is nog maar heel klein. Enkele familieleden, zorgzame buren. En de thuiszorg.

Vorige week nog uitgebreid met zijn familie de zorgen gedeeld. Veel herkenning in de verhalen en observaties. Afgesproken over de hele linie te blijven aandringen op een bezoek aan huisarts of internist. Maar in de wetenschap dat dit een lastig verhaal zou blijven. Want hij wilde geen zorg. En al helemaal niet buiten de deur of richting medische stand. Het waren zinloze gesprekken. Het zou allemaal goed komen en was helemaal niet nodig. Echt niet. Niets aan de hand. Als mantelvertroetelaar sta je dan met lege handen. Mevrouw Omta, ze kent het universum van zorg en welzijn goed: “Al stuur je de wijkagent op hem af. Als hij aan de deur zegt dat het prima gaat, kan die ook niets doen”. Gisteren is hij weer gevallen. Nu voorgoed. Nooit meer bij de kassa: “Tot ziens, heej!”

Geplaatst in Foto, Goes | Een reactie plaatsen

Topsport voor Koppejan

Het FNV-lijsttrekkersdebat in de goed gevulde grote zaal van De Spinne is woensdagavond verlopen zoals de meeste raadsvergaderingen gaan. Politiek verslaggever Koppejan van Omroep Zeeland deed vooraf nog een vlammende oproep de tegenstellingen zichtbaar te maken. Maar zo zit de Goese raad niet in elkaar.

We zijn bezig met Goes besturen. En dat doen we samen. Inzichten, ervaringen en uitingen verschillen. Maar het draait om de Goesenaren. Je kunt het ook zo zeggen: er zijn geen sociaaldemocratische of liberale rotondes, ze moeten voor iedereen veilig zijn. Punt. We kennen elkaars standpunten en alle partijen proberen de hunne te behartigen. Daarbij is luisteren en willen begrijpen een veel belangrijkere drijfveer dan het zoeken van verschillen. Koppejan had er een zware aan om ze boven tafel te krijgen.

De aandachtige aanwezige zag desondanks een paar keer aarzeling bij collegepartijen om beleid te verantwoorden. Want dat in het gemeentelijke (!) beschutte werk voor mensen met een arbeidsbeperking een payroll constructie wordt gebruikt zonder CAO of pensioenregeling, is gewoon niet uit te leggen als je tegelijk zegt dat iedereen gelijkwaardig mee moet kunnen doen. Het is een punt waarop we al een tijd wijzen. Terecht kreeg het vanavond weer aandacht. Want het is gewoon krankjorum dat we geen fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden regelen voor het beschut werk. Iedereen heeft recht op fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden.

Geplaatst in Foto, Goes, PvdA | Een reactie plaatsen

Een prettige foto

Deze foto is wat gemeentepolitiek prettig maakt. Het is onze fractievergadering van dinsdagavond. Bijna iedereen is er, weer een nieuwe geïnteresseerde en gasten over de verkeersoverlast in de Buys Ballotstraat en de onzekerheid over de huisvesting van ’t Westlicht.

De bewoners van de Buysballotstraat zeggen geholpen te zijn met een verbod voor vrachtwagens en handhaving van de 30 kilometer zone. Zou toch moeten kunnen. Het spirituele centrum wil vooral duidelijkheid over de vraag of ze in de voormalige pastorie naast Slot Oostende kunnen blijven totdat er iets definitief is. Lijkt me ook niet zo moeilijk.

Voor de gemeenteraad bereiden we vergaderingen voor over het parkeren, de plannen met dorpshuis de Griffioen in Wolphaartsdijk, het klimaatbeleid, de jeugdzorg, een nieuw industrieterrein naast het Poelbos en de verhuizing van de bibliotheek. De diversiteit aan onderwerpen op zo’n avond is een attractie op zich. Heerlijk.

Het grote aantal aanwezigen is het gevolg van vier jaar praktiseren dat iedereen mee kan doen. Lid of geen lid, ervaren of een volledig groentje, gek van politiek of anderszins: je kunt gelijk aanschuiven en meepraten. Iedereen brengt haar eigen energie of zijn eigen opgewektheid mee. Wat is praten met burgers over hun stad prettig.

Geplaatst in Foto, PvdA | Een reactie plaatsen

Trouw zijn aan de PZC kost 1,06 euro per maand

Mijn hele volwassen leven lees ik de NRC. In Amsterdam en Rotterdam kocht ik ‘m halverwege de middag los in de stad: de bezorging was pas rond 18:00 uur, daar wilde ik niet op wachten. Hier in Oud-Sabbinge was ik in het begin afhankelijk van die bezorging maar de laatste jaren staat het digitale abonnement om 12:30 uur op mijn iPad. De halfjaarlijkse factuur van 180 euro werd keurig voldaan en in mijn bedrijfsadministratie gestopt. Tot ik vorige week een aanbieding zag voor nieuwe abonnees: drie jaar lang dagelijks de digitale NRC en daarbij op zaterdag de papieren versie in de bus voor 12,50 euro. De NRC gebeld en het abonnement probleemloos laten omzetten. Tel uit je winst: 17,50 euro per maand.

Zonet gekeken hoe het bij de PZC zit. Daar betaal ik als trouw abonnee 18,99 per maand voor de digitale krant. Nieuwe abonnees krijgen een aanbieding van 13,75 euro. Wat bij de NRC werkte, lukte me bij de PZC niet: “Die 13,75 euro is alleen voor helemaal nieuwe abonnees”. Mijn suggestie mijn abonnement te beëindigen en mevrouw Omta abonnee te maken werd “creatief” genoemd en zou werken. Maar daar doe ik mevrouw Omta geen plezier mee. De PZC kon me wel een korting van 19% aanbieden als de automatische incasso voortaan per kwartaal kan in plaats van per maand. Tandenknarsend ingestemd. Deze trouwe abonnee betaalt voortaan 14,81 euro. Trouw zijn aan een krant kost je bij de PZC 1,06 euro per maand. Rare manier van klantenbinding.

Geplaatst in Foto, Zeeland | Een reactie plaatsen

Mevrouw Omta maakt tiramisu

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

Lente

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

Stroopwafels

Mijn buurmeisje heeft, zo jong als ze is, het verkopen in haar bloed zitten. Gisteren stond ze weer op de stoep. Met een vriendinnetje.

– Buurman, wilt u stroopwafels kopen?
– Wie help ik deze keer?
– Een dorp in Pakistan, daar hebben ze geen water. En de kinderen kunnen dan ook weer naar school.
– Doe maar een zakje.

Geplaatst in Foto | Een reactie plaatsen