VIA DE HOERENLOPER NAAR ‘PORTRAIT DE LA JEUNE FILLE EN FEU’

“Zullen we eerst een rondje eiland doen?”, stelt mevrouw Omta voor als we aan het begin van de feestelijkheden voor 10 jaar huwelijk op een elektrische deelscooter stappen. Na de toeristische tour aperitieven we sushi in Hotel New York op de kop van de Wilhelminapier. Daarna wandelen we over de brug die de pier met Katendrecht verbindt: De Hoerenloper (laat het geven van bijnamen maar aan Rotterdammers over, De Kaap was het rafelrand-amusement van Rotterdam en probeert dat in een 2.0 versie te blijven). Diner bij Deli Bird. Thais, een feestje. In LantarenVenster bestellen we het dessert en zien we in een kostuumdrama wat een korte liefde kan zijn.

De film is een portret van vier vrouwen in 1760 maar gaat evengoed over portretteren. Daar begint de film mee. Kunstenares Marianne (Noémie Merlant) legt leerlingen uit hoe een gezicht op doek of papier vast te leggen. Regisseuse Céline Sciamma trekt daarna alle registers open.

Marianne laat zich naar een eiland voor de kust van Bretagne roeien. Daar lijdt Heloïse (Adèle Haenel) een idioot bestaan: zij verzet zich tegen uithuwelijking aan een Milanees die de status en het financiële fundament van de familie kan versterken. Maar Milaan wil eerst een portret zien. Heloïse weigert daar aan mee te werken. Marianne gaat een nieuwe poging wagen, wordt voorgesteld als chaperonne en schildert stiekem ‘s nachts een portret. Allemaal mooie plaatjes en ingetogen verhaallijnen over de twee inmiddels smoorverliefde vrouwen.

Als Heloïse’s moeder een paar dagen weg is weten we al hoe intens de vrouwen elkaar observeren. Hun erupte liefde mee te ervaren is een feestje. De brandende rok van Heloïse, hoe duidelijk wil je het hebben, is het ultieme ja-ik-wil in dit portret van een jonge vrouw in vuur. De buitenopnamen zijn zoals verwacht in een film gedraaid aan de Bretonse kust, met een zee in alle denkbare uitersten. Dienstmeisje Sophie is opgewekt aanwezig maar ook hoofdpersoon in een schets van de toenmalige abortuspraktijken. Twee eeuwen geleden waren er meerdere, Sciamma laat rauw de voornaamste varianten zien. Ondertussen worstelen Marianne en Heloïse met het onvermijdelijke, die Italiaanse meneer.

‘Portrait de la jeune fille en feu’ is oogsnoep. Het einde van de film, een minutenlang lang ingezoomd shot van Heloïse, laat me in haar gelaat en tranen het voorafgaande herbeleven. En dat is geen straf. Vier van de vijf sterren.

Geplaatst in Film | Getagged , , | Een reactie plaatsen

10 JAAR MEVROUW & MENEER OMTA

Kijk ons lopen, op de Coolsingel. Net een kwartier getrouwd. Ik twee keer, eigenlijk. De zichtbaar dronken bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand vergat toen-nog-net-niet-mevrouw-Omta tijdens een eerste poging haar instemming te vragen. Gelukkig ging het de tweede keer zoals het hoort. Vandaag tien jaar geleden.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Een reactie plaatsen

HET VEERSE MEER, DE PAP LIJKT GESTORT

Afgelopen voorjaar was Wolphaartsdijk in rep en roer. En eigenlijk niet alleen Wolphaartsdijk maar veel andere Goesenaren ook. En voorstanders van behoedzaam omgaan met natuurgebied Het Veerse Meer. Het Goese gemeentebestuur kwam voor velen onverwacht met een plan voor de recreatiezone, daarmee worden de watersportactiviteiten en campings aan het Veerse Meer bedoeld. En voorzieningen als een manege en midgetgolfbaan. Het plan was gemaakt met drie ondernemers. Eentje wilde appartementencomplexen bouwen, een ander een camperparkeerterrein en de derde droomde van vakantiehuisjes buitendijks, dus aan de Veerse Meer kant van de waterkering.

Opnieuw toog Wolphaartsdijk massaal twee keer naar de sportzaal. Er was bijval voor de plannen maar vooral veel kritiek en veel, heel veel vragen. De meest pijnlijke vraag ging over de inbreng van de bevolking: waarom werd zij pas achteraf geraadpleegd? Het gemeentebestuur had daar geen duidelijk antwoord op. En dat was gek want burgerparticipatie is onderdeel van het gemeentelijke beleid. En die burgerparticipatie begint altijd door samen met alle betrokkenen te inventariseren welke problemen opgelost moeten worden en wat daartoe de mogelijkheden zijn. Maar niet in Wolphaartsdijk. Kreeg het gemeentebestuur eerder met eigenmachtig optreden de sporthal vol door het voornemen dorpshuis De Griffioen te sluiten, nu waren het de ondernemersplannen die de bevolking in de gordijnen kregen.

Gelukkig was de gemeenteraad (ook collegepartijen) wijzer dan het college van B&W. Er waren heel veel twijfels en vragen. Vragen over de inbreng van burgers maar ook over de rol van de provincie. Want die is bezig met een visie op te stellen voor Het Veerse Meer. Waarom daar niet op wachten? Het ondernemersplan werd ingetrokken, er zou een nieuwe start worden gemaakt.

Inmiddels is Het Veerse Meer weer besproken in de raad. Er komen twee routes richting het toekomstige Veerse Meer. Een met de provincie, betrokken gemeenten en het waterschap. Die overheden gaan een visie opstellen. Dat doen ze na gesprekken met een lange lijst betrokkenen. Burgers stonden daar niet bij. Maar dat heeft de raad op initiatief van de PvdA rechtgetrokken. Een andere route is lokaal: gesprekken met allerlei betrokkenen. Hoe de twee routes zich tot elkaar verhouden en wie wat beslist, is onduidelijk. Een voorstel van de PvdA ook hier een burgerparticipatietraject aan te koppelen kreeg helaas geen steun van de meerderheid van de raad.

En zo wordt burgerparticipatie een beetje een snoepwinkel voor het gemeentebestuur. Geen consequent beleid maar afhankelijk van politieke voorkeuren. De ene burger mag wel participeren, de andere niet. Of ik veel vertrouwen heb in al het overleg over de toekomst van Het Veerse Meer? Matig. Als mevrouw Omta naar de film wil en ik een voorkeur heb voor restaurantbezoek, gaan we doorgaans eerst uit eten en daarna naar de bios. Dat is met die gemeenten niet anders: ze zullen elkaar hun bouwprojecten gunnen. Collegepartij CDA was hierover duidelijk. Op een vraag van mij of het CDA er mee zou kunnen leven als de uitkomst van al het overleg is dat 0% van de kust bebouwd mag worden, luidde het antwoord: “Op dit moment zeggen wij daar nee tegen”. En de wethouder (VVD) is ook redelijk zeker van de uitkomst. Ze liet de PZC optekenen dat buitendijkse vakantiehuisjes en appartementen niet van de baan zijn, “Ze lopen wellicht niet eens vertraging op”. De pap lijkt gestort.

Geplaatst in Duurzaamheid, Goes, Opinie, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

VIJF STERREN VOOR JOKER

Het is zo’n publiek dat je vooraf lichte vrees bezorgt: vergallen ze mijn kijkplezier met allerhande gekloot en luidruchtig commentaar? Mevrouw en meneer Omta zijn met afstand de oudsten, de meeste andere filmliefhebbers rond de twintig. Het soort jongvolwassenen dat mijn bioscoopgenot meer dan eens verpestte.

Maar deze keer blijft de goedgevulde zaal stil. En dat is de verdienste van Joaquin Phoenix. Hij speelt een geweldige Joker. Gelijk in de openingsscene pakt Phoenix de kijkers bij de strot om niet meer los te laten. En dat is uiteindelijk de essentie van een goede film.

Het spel van Phoenix wordt ondersteund met soms bijna hypnotiserend camerawerk. Gotham City, eerder in films het stadsdecor van de rivaliteit tussen Batman en Joker, oogt zoals je Gotham City verwacht: ontspoord en al heel lang op zijn retour.

Joker is een portret van geestesstoornissen zonder met de vinger te wijzen. Maar ook een schets van een kwetsbare man die misbruikt, buitengesloten en onbegrepen is. Joaquin Phoenix, wiens gemankeerde lach een dag later nog in mijn hoofd zit, gaan we terug zien bij de Oscars. Vijf van de vijf sterren.

Geplaatst in Film | Getagged , , | Een reactie plaatsen

BRUGHEFSTER

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

THEE VAN ROTTERDAMSE BODEM

Bij de Rotterdamse Munt aan de Rosestraat vullen medewerksters zakken thee. Bedoeld voor verkoop in het winkeltje en tijdens het World Food Festival, komend weekend.

Geplaatst in Heftig, Rotterdam, Video, Werk | Getagged | Een reactie plaatsen

NA RUTTE ABOUTALEB? HOE MOOI ZOU DAT ZIJN

“Wil je gastheer zijn bij het Laurentiusdiner?”, wordt me een paar weken geleden gevraagd. Ik ken het initiatief niet en informeer naar hoe en wat. Het blijkt een stijlvol driegangen-menu in de Laurenskerk voor rafelranders als de regelmatige bezoekers (overdag en ’s nachts) van Het Hefpark waar ik werk. Dresscode voor de gastheren: zwarte broek, wit overhemd en zwarte schoenen. Het hangt allemaal nog in mijn kast, onderdeel van het tenue waarmee ik ooit in Het Rottes Mannenkoor zong.

Het was een geweldige avond. Met collega-gastheer Edmond leg ik acht tafelgenoten in de watten. Ze eten voor zestien, vertellen geanimeerd over van allerlei. Ook over zichzelf. Aan tafel eters die rond moeten komen van alleen hun AOW, en vaste klanten van de Pauluskerk. Onder die laatsten Jan, gehuld in veel lagen kleren. Tuinhandschoenen met ducktape vastgemaakt aan zijn buitenste mouw. Ik volg geamuseerd hoe hij met zijn linker handschoen lepel na lepel vol schuift en geniet. Als Jan er is, dan is ie hij er ook helemaal.

Maar wat me het meest treft is het verhaal waarmee burgemeester Aboutaleb het diner opent. Geen toespraak maar een verhaal. Zoals Aboutaleb dat zo goed kan. Hij verweeft de armoede in zijn jeugd met een recent bezoek aan Colombia. Daar ziet hij de 40 miljoen inwoners anderhalf miljoen verarmde Venezolaanse vluchtelingen opvangen, voeden en hun kinderen onderwijs geven. Dan schakelt de burgemeester door naar een verhaallijn over een Rotterdamse vrouw in psychische problemen. De instituties werken niet zoals zou moeten. Haar man benadert Aboutaleb voor een oplossing. Die komt er. Jaren later ontmoet de burgemeester de echtgenoot, hij blijkt een van de rijkste Rotterdammers. In het verhaal wordt dit voorval de metafoor voor tegenslag die ons allemaal kan overkomen, ongeacht afkomst, bezit of status. Het voelt als een hart onder de riem voor de aanwezigen. Aboutaleb eindigt met de sociaal-democraat Jan Tinbergen die in 1969 de Nobelprijs voor economie ontving. Staand naast het preekgestoelte van de Laurenskerk vat de spreker Tinbergen’s theorie meesterlijk samen: “Vermenigvuldigen is delen”. Na een korte stilte herhaalt Aboutaleb zichzelf: “Vermenigvuldigen is delen”.

Hier staat een burgemeester die de juiste snaar weet te raken. Van mij mag hij zich kandidaat stellen voor het volgend premierschap. Ahmed als opvolger van Mark. Na drie kabinetten Rutte een premier die weet te verbinden en harten kan beroeren. Hoe mooi zou dat zijn.

Geplaatst in Opinie, PvdA, Rotterdam, Werk | Getagged , , | Een reactie plaatsen

PORTO-SUPPORTERS ONDERWEG NAAR KUIP

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , , | Een reactie plaatsen

TOCH NOG IN EEN LOVESEAT

Gisteravond met mevrouw Omta naar de film geweest. We waren de enige bezoekers. Ik stelde voor op de laatste rij een ouderwetse loveseat te maken. Die leuningloze tweezitters had je vroeger (toen er ook nog gerookt mocht worden in de bioscoop). Altijd op de bovenste rij. Mevrouw Omta wilde van geen loveseat weten want op het grote doek zouden we naar Antonio Banderas kijken, haar favoriete Zorro.

Viel ik vorige week in slaap bij Tarentino’s ‘Once upon a Time … in Hollywood’ (met afstand zijn slechtste film), ‘Dolor y Gloria’ (Pijn & Glorie) van regisseur Pedro Almodóvar raakte me vanaf de openingsscene met in een rivier wassende vrouwen en dat bleef tot de aftiteling. Wat een mooie film! Minsten vier van de vijf sterren. Banderas speelt in een van zijn beste rollen Almodóvar. Inderdaad: de regisseur zelf, wiens woning 1-op-1 is nagebouwd op de filmset. De vervlochten verhaallijnen schetsen een leven met fysieke pijn, heroïneverslaving, persoonlijke groei en complexe relaties. De scenes en locaties zijn wonderschoon van kleur en vorm. Banderas werkt met zijn melancholische spel als een magneet. Je komt er niet van los.

De jeugdjaren van Almodóvar komen ook royaal aan bod. De scenes over laaggeletterdheid kunnen in iedere voorlichtingscampagne. Zo treffend. Maar het mooiste is toch wel dat Penélope Cruz de moederrol speelt. Zo zat ik, door een armleuning gescheiden van mevrouw Omta, toch nog een beetje in een loveseat. Want wat Banderas losmaakt bij haar, dat heb ik met Cruz.

Geplaatst in Film, Opinie, Privé | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

DAG TUINPAD VAN MIJN OUDERS

Weer bij de notaris geweest. Nu om het huis van mijn ouders te verkopen. Ze woonden er ruim een halve eeuw. Het was na plaatsing op Funda binnen een dag verkocht.

Het huis waar ik van mijn vijfde tot achttiende woonde. Het huis waar in 2015 mijn vader overleed en afgelopen voorjaar mijn moeder. Het huis dat ik verhuurde aan backpackers als mijn ouders met vakantie waren en de jeugdherberg waar ik werkte volgeboekt was. Het huis in een wijk waar nabuurschap gewoon is. Ik zag mijn ouders straatgenoten helpen als ze hulp of zorg nodig hadden. Buren bekommerden zich op een geweldig betrokken wijze om mijn zieke ouders. Het huis waar ik woonde toen ik mijn eerste vriendinnetje, een buurmeisje, zoende. In de bosjes van de speeltuin. Marja, heette ze.

Ook het huis waar ik afgelopen maanden de levens van mijn ouders, broer en mezelf in mijn handen had. Fotoboeken, krantenknipsels, souvenirs, documenten. Een doosje met foto’s van familieleden (vermoed ik) waarvan ik de namen waarschijnlijk nooit meer achterhaal omdat niemand meer in leven is die ze heeft gekend. Het huis waar iedereen welkom was. En waar mijn dochters graag logeerden. Een zolder die me ruimte bood voor allerlei proefjes met elektriciteit, zelfbouwradio’s en ander geknutsel. Het huis dat mijn ouders voor 14.000 gulden kochten en dat toen nog met 1 salaris gefinancierd kon worden. Kom daar nu eens om.

Vorige week de resterende inboedel naar de kringloop en de stort gebracht. Leerde daarbij een nieuw begrip: “Even op zijn punt zetten”. Eh? Dan laat je een kast zo terecht komen dat ie uit elkaar valt. Omdat planken makkelijker de trap af gaan dan een hele kast.

De afgelopen maanden waren verdrietig maar ook troostend. Al die spulletjes, al die herinneringen. Blij dat ik er de tijd voor kon nemen. Het was goed, zo.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen