Jij wordt blij van wij en het getij

De avond bij het Noordfranse visrestaurant La Marie Galante in Audresselles is er eentje geworden om niet snel te vergeten. De schotel fruits de mer (mevrouw en meneer Omta gaan voor de Plateau Royal) voldoet aan alle verwachtingen. En die zijn door de recensies hoog.

We delen het overdekte en verwarmde terras met enkele gezelschappen, die in het zingen van verjaardagsliederen en andere chansons niet voor elkaar onder willen doen. Mevrouw Omta ontwaart nationalistische invloeden: “Maak maar geen grap over Le Pen”, waarschuwt ze me. Naast ons zoekt een tafel Vlamingen de grenzen van het liederlijke op. Allemaal de verstrekte plastic slab, zo groot als een schort, om de nek geknoopt. Het gebeurt grotendeels achter mijn rug maar mevrouw Omta houdt me gelukkig nauwgezet op de hoogte. Ondertussen genieten we van een variatie aan schelpdieren, garnalen in soorten, langoustines, krab en kreeft.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Mo koopt brood bij Johnny Depp

Voor wie het niet eerder meekreeg: mevrouw en meneer Omta gedijen goed in een autistisch universum. Daarom zijn we vandaag weer neergestreken in ons favoriete Noordfranse vissersdorp Audresselles voor een paar dagen lekker eten, strandwandelingen, lezen en prikkelarm lummelen.

Het dorp heeft een eigen winkeltje van nog geen 25 vierkante meter. De uitbater wordt hier Johnny Depp genoemd en wie hem door de oogharen aankijkt begrijpt de vergelijking met de Pirates of the Caribbean-acteur. De Franse Depp is een paar uur per dag open, ‘s ochtends en laat in de middag. Ik wandel er met hond Mo over het strand heen voor een pak wc-papier. Met mijn middelbare school Frans kan ik me in zo’n situatie aardig redden. Depp, gelijk na het afrekenen: “En nog een stokbrood, 1 euro 40”. Ik zeg alleen het toiletpapier nodig te hebben. Met pretogen zegt de lookalike dat ik toch echt ook een stokbrood moet betalen en kijkt naast me naar de grond. Ik volg zijn blik en zie Mo, een stokbrood overdwars in de bek. Ik reken nogmaals af. Mo drentelt opgewekt naar buiten, haar boodschap tussen de tanden. Het is Mo gegund: ze is zometeen een paar uur alleen in een vreemd huis als mevrouw en meneer Omta in La Marie Galante zitten, het visrestaurant met volgens kenners de beste fruits de mer in de omgeving. We gaan het ontdekken.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-tour (reuzenrad)

Geplaatst in Foto | Getagged | Een reactie plaatsen

Twee huwelijkspogingen maar dan heb je ook wat

Toen we, negen jaar geleden, de kaart verstuurden hadden we nog geen flauw idee dat ons twee pogingen tot een huwelijk stonden te wachten: de ambtenaar van de burgerlijke stand was om 11:45 (!) zo dronken (echt) dat ze vergat mevrouw Omta om instemming met het huwelijk te vragen, de hele ceremonie moest over. Maar dan heb je ook wat: al negen jaar meer dan dik tevreden. De ambtenaar niet, ze werd op staande voet ontslagen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-Tour (Willemsbrug & Hefbrug)

Geplaatst in Foto | Getagged | Een reactie plaatsen

Romijn

Soms verdwijnen oud-collega’s naar de schemerranden van mijn geheugen. Ook als we op sociale media vrienden blijven. Af en toe duikt er nog een herinnering op. Een enkele keer melden ze iets wat mijn aandacht trekt en enigszins beklijft. Bij Floortje is dat anders. We werkten een paar jaar samen bij het Rotterdamse Stads TV. Ze kwam binnen als stagiair en verruilde de lokale nieuwsredactie een paar jaar later voor Hart van Nederland. Ze was niet de enige die naar SBS’s nieuwsprogramma ging. ‘Hart’ leek in veel op Stads TV: ook steeds op zoek naar andere verhalen, dicht bij het onderwerp. Als het nodig is de journalistieke onafhankelijkheid even loslaten en partij kiezen voor de underdog.

Floortje trekt op de sociale media de aandacht met heerlijk oprechte verhalen over de lotgevallen van haar zoon Romijn, een klassieke autist. De verhalen tonen Floortje vaak in alle kwetsbaarheid en met al haar onzekerheden. Omdat een autistisch kind een bijzonder kind is en van ouders alles vraagt. Die kwetsbaarheid is terug te zien in de video-documentaire Romijn. Het inkijkje in het leven van Romijn is gemaakt door Lotte, zus van Romijn. Lotte treedt met de documentaire in de voetsporen van haar ouders: ook haar vader werkt bij de televisie.

Omdat het gezin waarin Romijn opgroeit zich op een erg natuurlijke manier openstelt voor de camera van Lotte biedt Romijn een leerzame blik op hoe het is om autist te zijn en wat het met anderen doet. Van de eerste twijfels (die bij vader Roy al gelijk na Romijn’s geboorte beginnen), de Google-diagnose als Romijn een paar jaar oud is en de bevestiging van Google’s gelijk als een andere aanpak om Romijn zonder gedoe aan tafel te krijgen gelijk werkt, Romijn die volgens vaste patronen naar school gebracht wil worden en daar altijd eerst alle vorige klassen bezoekt voordat hij naar zijn huidige leslokaal gaat. Als je wilt weten wat klassiek autisme is, kijk dan naar Romijn. Het is de 50 minuten van je leven waard. En Lotte: wat een mooi portret van je broertje!

Geplaatst in Opinie, Privé | Een reactie plaatsen

Albert Heijn XL blijkt dode mus

 
Vrijdag 5 oktober j.l. opent wethouder Meeuwisse een bedrijfspand aan de Houtkade. In haar toespraak bespreekt de bestuurster actuele ontwikkelingen in het gebied: “Aan de overkant komt een AH XL”. De wethouder doelt op de bouwactiviteiten op het stukje grond tussen het kanaal en de begraafplaats (de Westerschans). Maar er is een probleem: er komt voor zover de PvdA heeft kunnen reconstrueren helemaal geen AH XL in Goes. Die megasupermarkt bestaat waarschijnlijk alleen in de hoofden van Goese politici. Die conclusie trekken we na een informatief telefoongesprek met Albert Heijn.
 
De wensdroom begint in 2015. Het gemeentebestuur weet als iedereen dat Goes er financieel slecht voor staat. En toch wil het college van CDA, VVD en SGP/CU een ‘robuuste vijftaks turborotonde’ op het Tiendenplein aanleggen. Maar omdat zo’n rotonde een slordige miljoen kost en er op het Stadskantoor ook al wordt gesproken over bezuinigingen moet je met een goed verhaal komen. Een deel van dat verhaal wordt de Albert Heijn XL op de Westerschans. Die trekt extra verkeer en dat kan niet over de bestaande rotonde. Die moet vervangen worden. En dan gaat het spel op de wagen. Omroep Zeeland heeft de primeur. De redactie spreekt in het voorjaar de RWS en de verantwoordelijke wethouder en meldt daarna op 15 mei 2015 op de website: “Zo komt er in elk geval een Albert Heijn XL op de Westerschans”.

Later dat jaar vraagt B&W aan de gemeenteraad budget voor het vervangen van de rotonde op het Tiendenplein: “De vijftaksrotonde wordt in het meest recente verkeersonderzoek aangeduid als toekomstgerichte oplossing. Er is tevens voldoende capaciteit voor de ontwikkeling van de Goese Schans, waaronder ook de ontwikkeling met een vestiging een AH XL”. Dus o.a. voor de verwachtte verkeersstromen richting de AH XL moet een rotonde 1,5 kilometer verderop worden vernieuwd en vergroot. Met dat verhaal hoopt het gemeentebestuur de raad te overtuigen in tijden van financiële tegenslag. En dat lukt: alleen D66 en de PvdA stemmen tegen.

De AH XL is de grootste winkel die Albert Heijn in de aanbieding heeft. In Vlissingen staat er een. Een AH XL heeft een oppervlakte van minimaal 3.000 vierkante meter en parkeergelegenheid voor honderden auto’s. Op de Westerschans verbazen we ons over de beperkte omvang van het terrein: slechts een fractie van de ruimte bij de AH XL’s die we kennen. Reden om zelf maar eens met Albert Heijn te bellen. Het antwoord is duidelijk: “Een AH XL, daar hebben wij nooit over gesproken. Ook in het verleden niet. Wij hebben nooit de intentie gehad een XL te vestigen op die locatie”.

En nu hebben we een gek verhaal: AH zegt van geen XL te weten, RWS en college vertellen drie jaar lang o.a. tegen Omroep Zeeland, de gemeenteraad en de aanwezigen bij een bedrijfsfeestje dat er een AH XL komt. Tijd voor vragen aan het gemeentebestuur:

1. Kan het college de raad de stukken tonen waaruit klip en klaar (en zonder voorbehoud) valt op te maken dat Albert Heijn een AH XL gaat vestigen op de Westerschans?
2. Wanneer wordt de AH XL op de Westerschans geopend?
3. Is het college met ons van mening dat de gemeenteraad altijd moet kunnen vertrouwen op de informatie die aan de raad wordt verstrekt?

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Een reactie plaatsen

Ha, een nieuw record!

Danny en ik maken samen Goestig. Iedere dag een reportage. Meestal zijn we solo op pad, heel soms samen. Bijvoorbeeld wanneer een van ons gaat presenteren. Maar doorgaans dus alleen. En dat gaat prima. Maar het komt ook voor dat we geen tijd hebben of een onderwerp ons op het laatste moment uit de vingers glipt. Daarvoor hebben we doorgaans wel wat achter de hand. Meestal iets met muziek.

Vandaag heb ik goede zaken gedaan. Tijdens Veste Muziek treden artiesten op in tuinen en woningen rondom de mooie Goese Veste. In twee uur nam ik 23 reserve-video’s op. Een koor, pop, Zeeuwse luisterliedjes en twee blues spelende mannen. We kunnen even vooruit! Mijn oude record stond op 11 reportages op 1 dag. En dat allemaal met de standaard iPad die belichting en geluid volautomatisch regelt. De heren in de video spelen Wallflower, van Bob Dylan.

Geplaatst in Goes, Werk | Een reactie plaatsen

On the Beach-gevoel

Mijn antwoord op “Hoe gaat het?” is vaak al even standaard als de vraag: “Goed”. Daar is niets aan gelogen, het gaat doorgaans uitstekend met me. Ik merk wel dat zonnige dagen een extra positieve invloed op mijn humeur hebben. Als ik ’s ochtends de slaapkamer verlaat en door de glazen, twee verdiepingen hoge achterpui een zonnige lucht zie, kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.

Maar met de ouwe wijven zomer van nu (zo heet het als oktober veel warmer is dan normaal) begint er toch iets te wringen. Want ik lees ook de berichten dat we wel heel warme jaren hebben. En hoe uitzonderlijk dat is. De laatste dagen komt een boek dat ik lang geleden las terug in mijn herinneringen: On the Beach, van Nevil Shute. De roman (vertaald als ‘Het laatste strand’) beschrijft de lotgevallen van bewoners van Zuid-Australië. Het noordelijk halfrond is verwoest in een atoomoorlog, dodelijke wolken drijven richting het zuiden. De uitkomst is duidelijk: iedereen gaat de pijp uit.

Voor sommigen is het aanleiding eindelijk die gevaarlijke sport te gaan doen waar lang van werd gedroomd, zoals autoracen. Een ander plant in zijn ontkenningsfase nog een fruitboom. Het is allemaal beangstigend beschreven, tegen de achtergrond van wat onvermijdelijk gaat komen. De hete zomer en de warme nazomer geven mij wat ik maar even mijn ‘On the Beach-gevoel’ noem. Ik geniet met volle teugen maar weet ook dat het niet echt normaal is. En zorgen waarschijnlijk op hun plaats zijn.

 

Geplaatst in Duurzaamheid, Opinie, Privé | Een reactie plaatsen

The never ending Rotterdam-tour (Hefpark)

Geplaatst in Foto | Getagged | Een reactie plaatsen