DEELVERVOER OP DE STOEP

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ALS ROEL POT HET ZEGT, DAN IS HET ZO

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

MAAK KENNIS MET PISPOT 3.0

Mannen kunnen zich opmaken voor een next level plaservaring: urinoirs met wisselende reclames op een ingebouwd LCD-scherm. Deze troffen we bij Asian Glories.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

BOMBSHELL TOONT DE DYNAMIEK VAN SEKSUEEL MISBRUIK

★★★★☆

Bombshell is een film op het randje. Het onderwerp is loodzwaar (seksueel misbruik en machtsongelijkheid op de werkvloer), de toon vaak luchtig (soms bijna die van een komedie). En toch beklijft de film van regisseur Jay Roach, misschien wel juist door deze spagaat in het script.

Het grotendeels waargebeurde verhaal gaat over Fox News, de Noord-Amerikaanse nieuwszender: rechtser dan rechts, razend populair, dikke vrienden met Trump. Hoogste baas Roger Ailes (John Lithgow) leidt de nieuworganisatie met straffe hand en denkt te weten wat zijn kijkers willen zien: vrouwenbenen. Dus zijn de presentatietafels transparant, de rokken kort en de hakken hoog. Alle presentatrices hebben hetzelfde Barbie-kapsel.

In een bijna terloopse scene zien we die presentatrices zich in nauw sluitende en vooral spaarzame kleding persen. En daarmee is een deel van het verhaal van Bombshell verteld: iedereen zwicht uiteindelijk voor de seksuele wensdromerij van de hoogste baas. Een ongemakkelijke conclusie omdat inmiddels een andere verhaallijn over een MeToo-affaire gaat.

De op een zijspoor gezette presentatrice Gretchen Carlson (Nicole Kidman) brengt Ailes uiteindelijk ten val. Een actie die ze goed voorbereidde. Ze nam, bijvoorbeeld, een jaar al hun gesprekken op. Lang lijkt Carlson alleen te staan. Ondertussen zien we collega’s worstelen. Ook zij moesten tijdens hun auditie bij Ailes hun ‘loyaliteit bewijzen’, een synoniem voor strippen en sexuele handelingen.

De van ambities overlopende christen-millennial Kayla (Margot Robbie) is geen bestaand personage maar staat voor alle vrouwen bij Fox News die zijn misbruikt. In een tergend pijnlijke scene zien we hoe ze de rok steeds hoger moet houden, totdat haar slipje zichtbaar is. Ailes’ assistente aan de andere kant van deur weet precies wat er in het kantoor gebeurt, ze werft actief ‘vers vlees’ en is daardoor behoorlijk discutabel. Bombshell haalt het misbruik daarmee uit de man-vrouw tegenstelling, iedereen kan slachtoffer of mede-verantwoordelijk zijn.

Sterpresentatrice Megyn Kelly (Charlize Theron) is de verbindende schakel in de film. Na een flitsende introductie van wat Fox News is, welke afdeling waar in het gebouw zit en hoe de machtsverhoudingen zijn, zien we hoe Kelly twijfelt. Wat betekent het voor haar redactie als ze ook een klacht indient, welke carrière zet ze op het spel? Waar betalen we onze hypotheek van, houdt ze haar man voor. Op de werkvloer wordt dan openlijk actie gevoerd voor Aisles, de druk om daar aan mee te doen is groot.

Uiteindelijk blijkt Kelly een van de twintigtal vrouwen die een klacht indient. Als de affaire publiek wordt is Aisles in een paar weken exit. Fox schikt de zaak voor tientallen miljoenen.

Bombshell is de moeite. Veel facetten van de dynamiek rond misbruik en macht op de werkvloer krijgen aandacht. Kidman, Lithgow, Theron en Robbie acteren overtuigend. De laatste twee verdienen hun Oscar-nominatie.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

IS DE OVERLAST VAN LACHGASGEBRUIKERS VOORBIJ?

Iedere 500-ste volger van mijn Facebookpagina Heftig krijgt een Pizza TV. Dan mag je ons op pad sturen voor een videoreportage over iets in Rotterdam. Bestel-televisie, zeg maar.

Rinus van Oosten is onze 2500-ste volger en had een duidelijke opdracht: “Een reportage over de lachgasgebruikers die ’s avonds de kades van Het Noordereiland onveilig maken”.

Dat lachgas is op het eiland nogal een dingetje. Het gebruik gaat vaak gepaard met overlast, groepjes jongeren zijn soms vervelend aanwezig aan de waterkant en ze laten als dank de lachgaspatronen achter, evenals de ballonnen waarmee ze het gas inhaleren. Niet echt tof. Afgelopen jaren haalde het Noordereiland er regelmatig het nieuws mee, want de bewoners waren het zat.

Er is wel wat ondernomen. Betonblokken sluiten nu een deel van Maaskade af, zodat er geen auto’s kunnen komen. In december besluit de gemeenteraad dat er in Rotterdam een verbod komt op het gebruik van lachgas op straat, als daarbij overlast ontstaat. Het verbod is op 1 januari ingegaan.

Afgelopen weekend ben ik drie avonden op zoek geweest naar lachgasgebruikers. Ik deed dat na 23:00, de eindtijd van het betaald parkeren. Geen ballon gezien, laat staan gebruikers. Daarom geen Pizza TV maar een Pizza Story.

Wel zag ik alle avonden een tiental (hooguit) auto’s met jongeren die blowen, chillen of gewoon lekker van het uitzicht op de bruggen genieten. Er worden selfies gemaakt of foto’s van elkaar. Gelijk hebben ze want het uitzicht is ook ‘s avonds wonderschoon. In een enkele auto klinkt muziek, niet hard. Een clubje staat zaterdagavond naast de auto relaxed bier te drinken. Er is geen enkele overlast.

Tijdens de ochtendronde passeer ik de paar gaspatronen die al een tijdje naast het bruggenhoofd van de oude Willemsbrug liggen, achter en onder een bouwhek. Er zijn daar en elders rond het eiland geen nieuwe bijgekomen. Althans, ik heb ze niet gezien. Valt het dus mee? Nu wel, wat er gebeurt als de dagen langer en weer warmer worden zullen we zien.

Maar misschien hebben de voortdurende aandacht, de betonnen versperringen, extra controles en het verbod op overlast gewerkt. Zou mooi zijn. En dat jongeren naar het eiland komen om met ons mee te genieten, dat’s toch eigenlijk alleen maar mooi en logisch? Een toffere plek om te chillen is er in Rotterdam niet. Zeg nou zelf.

Geplaatst in Heftig, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

DE BUSSEN STAAN IN LAGE ZWALUWE, DE REIZIGERS IN DORDRECHT

Met de trein reizen is voor mij normaal. Het rijbewijs haalde ik pas in 2006, na de definitieve verhuizing naar Zeeland. In Rotterdam had ik het niet nodig. Met het treinreizen ontstaat een vanzelfsprekende berusting als er een trein uitvalt, kan gebeuren. Zoals je als automobilist went aan files.

Vandaag gebeurde het weer. Moest om 20:00 in Goes zijn, vertrok om 17:54 van Rotterdam Blaak. Verwachte aankomsttijd 19:01. Het liep iets anders.

Vlak voor Dordrecht wordt omgeroepen dat de trein daar stopt. Er is een bovenleiding kapot tussen Dordrecht en Roosendaal. Iedereen moet er in Dordrecht uit. Daar staat vervangend busvervoer klaar naar Roosendaal, aldus de dienstmededeling van de conducteur. Na anderhalf uur was er nog geen bus. Wel een nieuwe calamiteit: een aanrijding tussen Roosendaal en Bergen op Zoom. Ter plekke gaf de NS geen enkele informatie, sterker er was niemand van de NS. NS-online wist het op Twitter ook niet.

Rondom beginnen reizigers geïrriteerd taxi’s te bellen om toch maar verder te kunnen. Ik besluit terug te gaan naar Rotterdam. Er was geen enkele informatie over het vervangend busvervoer, omrijden via Breda bood weinig soelaas want eenmaal in Roosendaal wachtte de aanrijding richting Bergen op Zoom. In de trein terug naar Rotterdam lees ik de reactie van Liselotte op mijn tweet met een vraag aan NS-online: “Het probleem met de bussen is dat de vervangende bussen rijden vanaf Lage Zwaluwe en de intercity richting Goes (Vlissingen) eindigt op Dordrecht. Wie dat verzonnen heeft?”.

Blij dat ik terug gegaan ben. De passagiers staan in Dordrecht, de bussen 22 kilometer verderop.

Geplaatst in Rotterdam, Zeeland | Getagged , , | Een reactie plaatsen

NOSTALGIE ALS ULTIEME BELEVING

★★★★★

Het leven van cartoonist Victor (Daniel Auteuil) zit op een dood spoor. Zijn vrouw Marianne (Fanny Ardant) hekelt het gebrek aan passie en sneert over zijn andere tekortkomingen (het zijn fenomenale ruzies), hij heeft geen werk meer, aan moderne zaken als internet onttrekt hij zich en rookmelders vergallen zijn plezier in sigaretten. Wanneer Marianne haar echtgenoot zat is en zich wil uitleven met haar minnaar (zijn ex-baas), zet ze Victor op straat.

Omdat Victor niets om handen heeft besluit hij gebruik te maken van een cadeaubon die hij krijgt. Met die tegoedbon kan Victor een reis in de tijd maken bij De Tijdreizigers, het bedrijf van een vriend van zijn zoon. De ingenieuze commerciële uitbating van nostalgie loopt daar als een tierelier: in een enorm studiocomplex zorgen natuurgetrouwe decors en honderden acteurs voor iedere denkbare beleving. Wil je Hitler ontmoeten? Dat kan. Een gewelddadige overval ervaren? Kan ook. Feesten met Marie-Antoinette? Geen probleem. Als je maar (veel) betaalt. De belevingen worden dan tot in de details uitgewerkt.

Victor kiest een specifiek moment uit zijn privé-leven: de ontmoeting met Marianne in 1974 in café La Belle Époque. Tekeningen die hij daarvan maakte helpen bij het reconstrueren van het café en de gebeurtenissen op die dag. Margot (Doria Tillier) speelt de jonge Marianne. En dat doet ze met een overrompelende verschijning. Victor verkoopt familiebezit om nog een paar dagen bij te boeken.

De film van regisseur Nicolas Bedos speelt met heden en verleden, schakelt makkelijk tussen personages en rollen en suggereert een meer dan professionele relatie tussen Victor en de ingehuurde Marianne. En eigenlijk gun je hem dat wel na alle getoonde ellende met zijn real life echtgenote.

Uiteindelijk gaat de echte Marianne mee naar La Belle Époque. Ze herbeleeft met Victor de dag in 1974, dumpt haar snurkende minnaar en de twee pakken de draad weer op. Maar wat voor een film was het? Een romantische komedie? Jazeker, en dan eentje die ontzettend verrassend en gelaagd in elkaar zit. Verveelt geen moment. Maar La Belle Époque lijkt ook een uitnodiging af en toe te reflecteren en ruimte te houden voor de conclusie dat het allemaal misschien wel meevalt met hoe je in het leven staat en wat anderen je daarbij bieden. Een troostrijke boodschap.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

DE SPIN-OFF VAN KERST

Afbeelding kan het volgende bevatten: eten en water

In 1973 verschijnt Het Groot Indonesisch Kookboek van Beb Vuyk. Een zes centimeter dikke pil met recepten die toegang bieden tot de keuken van Indonesië. 1973 is ook het jaar waarin ik Meppel verlaat om in Amsterdam te studeren, en dus het jaar waarin ik zelf verantwoordelijk wordt voor mijn maaltijden.

Beb Vuyk’s standaardwerk is een van de eerste kookboeken die ik gebruik. In het begin nog aarzelend, maar met koken is het eigenlijk als met sex: oefening baart kunst. Rijsttafels maken wordt steeds leuker. En vrijer, door mijn variaties op de recepten van Bep.

Overmoedig suggereer ik eind 2019 met Kerst de maaltijden te verzorgen. Het wordt door mevrouw Omta in dank aanvaard. Dus stond ik twee dagen in de keuken en aten we vier dagen Aziatisch.

Nieuw waren de Thaise mosselen. Gebakken in uien, knoflook, vers geraspte gember, citroensap, vissaus, rode pepers, citroengras en koriandersteeltjes. Overgoten met kokosmelk. Bij het opdienen de korianderblaadjes er over. Een blijvertje, zo lekker.

Gelukkig is een van de prettigheden op de Rotterdamse centrummarkt de kraam met Zeeuwse zeevruchten. Dus gingen we vandaag in de herhaling: met gegrilde oesters en die Thaise mosselen, de spin-off van de kerstmaaltijden.

En die stralende dame, dat is mevrouw Omta. Tijdens het nationaal vuurwerk, om de hoek. De vakantie zit er bijna op.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, vuurwerk en nacht

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ERG LEUK, EEN NIEUW HUIS DAT OP EEN EILAND NAAST DE ERASMUSBRUG WOONT …

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

DOWNIE GOTTSAGEN SCHITTERT IN ROADMOVIE

★★★★☆

Als Zack Gottsagen mee doet aan een workshop voor mensen met een beperking speelt hij zich in de aandacht van de Amerikaanse filmmakers Tyler Nilson en Michael Schwartz. Het tweetal besluit een scenario te schrijven speciaal voor Gottsagen, een dertiger met het syndroom van Down. Het wordt The Peanut Butter Falcon, een roadmovie.

Het concept van de raodmovie lijkt uitgekauwd. Je laat een klein gezelschap van A naar B reizen en schrijft wat tegengestelde karakters bij elkaar. Een mooi landschap als decor en je hebt een roadmovie. De invulling die Nilsson en Schwartz geven is origineel. Gottsagen (in de film Zak) is een wees en gedumpt in een verzorgingshuis voor ouderen. Hij ontsnapt want wil naar het trainingscentrum van zijn idool, een worstelaar wiens video’s hij eindeloos bekeek.

Zak verstopt zich op het bootje van krabstroper Tyler (Shia LaBeouf). Deze vlucht na brandstichting bij andere krabvangers. Die pikken het vernielen van hun spullen niet en zetten de achtervolging in. Tyler ontsnapt en vindt Zak onder een dekzeil. Noodgedwongen trekken Zak en Tyler met elkaar op. De aanvankelijke onverschilligheid van Tyler maakt plaatst voor een kameraadschappelijke vriendschap tussen de mannen. De genegenheid spat er soms vanaf. Tyler besluit Zak naar het worstelkamp te brengen.

Terwijl de mannen zich op een vlot de rivier af laten zakken worden ze gevonden door Eleanor (Dakota Johnson) die vanuit het verzorgingshuis achter Zak is aangestuurd. Zij voltooit het reisgezelschap. Het erg mooie moeraslandschap in het zuiden van de Verenigde Staten is de achtergrond van hun tocht naar het worstelkamp. Zak vind daar uiteindelijk zijn idool en krijgt zijn gedroomde worstellessen. En zelfs een wedstrijd. Daar moet hij om de tegenstander te imponeren het ergste zeggen wat te zeggen valt. Dat is voor Zak helder: “Je mag niet op mijn verjaardag komen”.

Dit klink allemaal zoetsappig maar het fijne van The Peanut Butter Falcon (de bijnaam van de worstelende Zak) is dat de film aan de goede kant van de streep blijft. Lieflijk, innemend en bij vlagen ontroerend. Gottsagen speelt geweldig. LaBeouf en Johnson ook.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen