DE DUBBELE MORAAL VAN DE GOESE GEMEENTERAAD

Terwijl ik dit schrijf praat het parlement over nog verdergaande maatregelen tegen het Corona-virus. Sinds gisteren mogen we thuis nog maar maar 1 bezoeker ontvangen, waarschijnlijk gaat over enkele dagen een avondklok in. Horeca, onderwijs, openbaar vervoer en middenstand zijn al langer beperkt in wat mag. De regering benadrukte deze week nogmaals het belang van thuiswerken.

Maar zoals met elke maatregel zijn er ook nu weer uitzonderingen. De avondklok zal niet gelden voor tienduizenden burgers die de pech hebben dakloos te zijn. De Kletsende Klasse heeft voor zichzelf al een uitzondering bedongen: de talkshows op de televisie mogen gewoon doorgaan. In Goes geeft de gemeenteraad zichzelf meer vrijheid dan de overheid haar burgers toestaat.

Dat zit zo.

Al een paar maanden zijn commissievergaderingen (waarin de raadsvergadering wordt voorbereid) digitaal. Er is ook al een digitale gemeenteraad geweest. Dat werkt prima. Maar donderdagavond komt de gemeenteraad toch weer fysiek bijeen. Maar daar is wel een truc voor uitgehaald. Niet de voltallige raad gaat vergaderen maar slechts de helft plus 1. De andere raadsleden (waaronder ondergetekende) zijn buitengesloten van de vergadering en mogen dus niet deelnemen aan het democratisch proces. Ik kreeg zojuist bericht dat ik afwezig zal zijn met kennisgeving. Nou, ik heb van niets kennis gegeven. Laat staan van dat ik niet kan. Want wil gewoon mijn raadswerk doen. En dat kan door digitaal te vergaderen.

Het voorstel voor een fysieke bijeenkomst (in een matig geventileerde raadszaal) heeft de steun van de collegepartijen CDA, VVD en SGP/CU. En van GroenLinks. Omdat de vier overige partijen tegen het fysiek vergaderen zijn, besliste de stem van de burgemeester (de voorzitter van de raad). Zij sloot zich aan bij de voorstanders van fysiek vergaderen.

Dus waar Nederland steeds meer op slot zit en thuiswerken de norm is, heeft de Goese gemeenteraad zichzelf in een uitzonderingspositie geplaatst. Hoewel ik lenig van geest ben, heb ik geen idee hoe ze dit denkt te rechtvaardigen tegenover de Goese burgers die zich wel aan steeds strengere maatregelen moeten houden. Ik kan er werkelijk geen argument bij verzinnen. Het zal zoiets zijn als in Animal Farm van George Orwell: sommige dieren zijn gelijker dan de anderen. Bij Orwell zijn dat de varkens. Bij ons de helft van de raadsfracties en haar voorzitter.

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

“DIT KUNNEN WE GEWOON STABIEL NOEMEN”


De Omta-tjes werden vandaag laat, zoals gebruikelijk de laatste weken, en wat zenuwachtig wakker. Mevrouw poetste her en der stof, meneer lukte het niet echt om zijn hoofd bij lange krantenartikelen te houden. Want we hadden een afspraak met den oncoloog.

En zo’n afspraak is best een dingetje. Want ooit, dat weten we, komt den oncoloog met slecht nieuws. En dat zou ook vandaag kunnen zijn. Dus liepen we met enig bezwaard gemoed het Goese ziekenhuis in.

Eerder deze week is er bloed afgenomen, vandaag hoorden we de uitslag. En die was goed. Afgelopen zomer, kort na de diagnose, bereikten de gemeten waarden een niveau van 2000 eenheden. Na de zes chemokuren was dat getal gedaald tot 160. Momenteel is het 190. Den oncoloog: “Dit kunnen we gewoon stabiel noemen”. Wie zijn wij om hem tegen te spreken? Omdat een verdere afname niet in de lijn der verwachtingen ligt, is stabiel het best mogelijke resultaat. Over zes weken weer een controle. Dan wordt er ook een scan gemaakt.

Eenmaal weer uit het ziekenhuis, zoals gebruik inmiddels, met een video-gesprek de dochters geïnformeerd. Ook in Rotterdam opluchting.

Van de week ook, het leven gaat door, gereageerd op een brief van het pensioenfonds. Aan het begin van mijn werkzame leven deed ik in opdracht van de gemeente Rotterdam onderzoek. Het waren mijn enige maanden in loondienst, daarna werkte ik altijd als ondernemer of zelfstandige. Maar het pensioenfonds onthoudt alles dus kreeg ik de keus: of de rest van mijn leven 9 euro pensioen per maand of in het voorjaar eenmalig 3800 euro als afkoopsom. Het was een abc-tje: ik plaatste het vinkje bij de eenmalige uitkering. Binnen is binnen.

Ondertussen gaan allerlei zaken door die horen bij de wetenschap dat ik terminaal ziek ben. Zoals afspraken met mensen die ik graag wil zien, en zij mij. Woensdag met mijn eerste grote liefde een fantastische, lange strandwandeling gemaakt. Al pratende veertig jaar overbrugt. En dat is goed om te doen.

De foto van de meeuw maakte ik na de wandeling bij een Vlissingse visboer. De vogel snaaide het grootste stuk kibbeling. Het is ‘m gegund. En ik kan het missen want tipte dezelfde dag voor het eerst sinds lange tijd de 75 kilo aan. Een mijlpaaltje.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

FUCK 2020


Terwijl het rustig is op straat, eigenlijk de afgelopen dagen al (het vuurwerkverbod werkt in Oud-Sabbinge, er werd zelfs geen carbid geschoten), zit ik met een Irish coffee uit te buiken van de maaltijd. Zelfgebakken brood (een met pistachenoten, een met rozemarijn), gegrilde oesters, coquilles in drie variaties (rauw ingelegd in zuur, met salieboter & omwikkeld met spek), risotto en kreeft met citroenmayonaise en mierikswortelmayo. Het was een feestje. En nu op naar Youp. Mevrouw Omta is er klaar mee: “Fuck 2020”.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

“ALS IK NOG EEN KEER DOOD GA, MAG DAT DAN WEER BIJ JOU?”


Allereerst maar even een update. Eind november had ik de laatste van zes chemokuren. Het gif deed wat gehoopt werd: de snelle groeiers onder de kankercellen in mijn darm, longen, lever en lymfeklieren kapot maken. De langzame groeiers bleven. En nu is het simpelweg wachten totdat ze weer snel gaan groeien. Vooralsnog ben ik zonder pijn of ernstige ongemakken. Volgende week heb ik een bloedonderzoek, dan valt er al iets over te zeggen.

Sinds de diagnose in juli leef ik een beetje van dag tot dag. Vooruitkijken is niet echt zinvol want uiteindelijk wacht daar de dood. Het alternatief? Dagelijks mijn mooie momenten pakken, veel tijd met familie en vrienden doorbrengen. Speelfilms kijken biedt afleiding en is altijd leuk. Wat helpt bij het van dag tot dag leven is mijn slaapmedicatie: een pil temazepam en twee druppels THC-olie zorgen voor een gegarandeerde nachtrust en maken het ook makkelijk een nieuwe dag te beginnen. Want ik sleep niets mee van gisteren. Het is iedere ochtend alsof de schijf opnieuw opstart.

Helemaal niet vooruitkijken is natuurlijk geen optie. Want ook rond de dood moet van allerlei geregeld. Mevrouw Omta heeft inmiddels toegang tot mijn bankrekeningen. De ruwe contouren van het gewenste afscheid zijn geschetst. Ik ben allerlei (beeld)materiaal aan het verzamelen dat mijn inziens een aardig plaatje schetst van wat me de afgelopen tientallen jaren bezig hield. Het is erg fijn dit allemaal weer voorbij te zien komen.

In de onzekerheid van de post-chemo periode probeer ik aan te sterken om straks zoveel mogelijk reserves te hebben. Op het plaatje de grafiek van stappenteller. De enorme terugval in de zomer toen ik ziek werd, het langzame herstel toen de chemo haar werk deed. In december haalde ik alle dagen het gestelde doel van 5000 stappen, volgende maand komen er 1000 bij. Mijn gewicht laat hetzelfde plaatje zien. Begin 2020 woog ik bijna 80 kilo, in de zomer was dat 62,5. Inmiddels zit ik op 74 kilo. Ik doe weer alles, ook mijn gemeenteraadswerk. En dat bevalt erg goed.

Mijn herstel is mede en misschien wel vooral te danken aan mevrouw Omta. Als een ware Feeder sleepte ze me uit het dal met allerlei lekkers en heerlijke maaltijden. Extra zwaar kreeg ze het voor de kiezen toen na de zomer – naast de zorg voor mij, het draaien van het huishouden en het onderhoud aan de tuin – de verhuizing vanuit Rotterdam terug naar Zeeland op het programma stond.

We maakten vroeg in het voorjaar de inschatting dat Corona nog wel een paar jaar blijft en een Zeeuws huis met een grote tuin, lege polders en strand in de nabijheid, een betere ophokplek is dan een grootstedelijk appartement met klein balcon.

Ik lag letterlijk bijna dood in bed, mevrouw Omta regelde met vrienden en familie de complete verhuizing. Zoals ze de afgelopen maanden zoveel geregeld heeft.

Je kiest er nooit voor mantelzorger te worden maar ik heb echt de beste mantelvertroetelaar van de wereld. Die ook nog eens, toen de nood aan de man was, met humor de klysma’s inbracht die mijn stoelgang weer op gang moesten helpen. Zo’n mantelzorger, dus. “Als ik nog een keer doodga, mag dat dan weer bij jou?”, informeerde ik. En dat mag.

Doodgaan is ook (onvermijdelijk) terugblikken. Gelukkig is mijn bucketlist leeg want alles wat ik wilde heb ik wel zo’n beetje uit het leven gesleept. Mens wordt je vooral in je relatie met anderen. Hoe kijken zij op je terug? Het is een vraag die meestal pas bij het afscheid wordt beantwoord en dan heb ik er weinig meer aan. Gelukkig kreeg ik fijne brieven waarin terug gekeken wordt. Bij de eerste zei ik tegen mevrouw Omta “De necrologieën komen vroeg dit jaar”, maar eigenlijk zijn ze heerlijk om te lezen. Of te zien: oud-collega’s van Cineac TV, de Rotterdamse wijktelevisie, stuurden vorige week een video waarin ze weemoedig terug blikken maar ook aangeven hoe die periode hen heeft gevormd. Dat is fijn om horen. Dus wie nog wat over me wil delen, wacht niet te lang 😉

Tot slot: allemaal de beste wensen voor 2021💄💋♥️

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

DE COMPLETE OMTA-STAMBOOM

Het was even een gepuzzel maar hier is de Complete Omta-Stamboom. Het PDF-bestand kun je hieronder openen:

Omta Stamboon Compleet (2020-12-29)

Je kunt de stamboom downloaden naar je eigen computer.

Geplaatst in Omta Stamboom, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

NUMMERETEN

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

PAUZENUMMER

Digitaal vergaderen biedt nieuwe mogelijkheden. Tussen commissievergaderingen van de Goese raad zit vaak een pauze. Ik ben de tijd gaan vullen met muziek. Wiert als DJ, wie had dat gedacht. Het leidde zelfs tot een verzoeknummer. Een van de luisteraars verzocht om een opname van het prachtige Marcussen-orgel in de Grote Kerk van Goes. Geen probleem. Doen we.

Als ik een dubversie van Doe Maar’s ‘Is dit Alles?’ draai, klinkt uit de SGP-CU hoek van het scherm: “Dat doet me denken aan de Koepoort”. Daar zit een van de twee coffeeshops die Goes rijk is.

In de laatste raadsvergadering van 2020 horen de aanwezigen in de Teams-bijeenkomst tijdens een schorsing: “Take a look at your self, take one big look at your self”. Leek me wel toepasselijk met al die kleine hoofdjes op het scherm.

“Wat draaide je voor muziek?”, informeert een thuisluisteraar de volgende dag. Het was Jazzmatazz, een “experimental fusion of hip-hop and jazz”. Gewoon, omdat het kan in de Goese raad.

Geplaatst in Goes, Privé, PvdA | Getagged , | Een reactie plaatsen

SOMS ZIT HET MEE


Ik geloof niet dat ik een erg gelukkige hand heb waar het om loterijen gaat. Er staat me iets van bij dat ik ooit 5 euro verdiende in de Staatsloterij. Woog niet op tegen de inzet.

Dan is de Postcodeloterij een trefzekerder route.

Maar die heeft weer als nadeel dat de ontvangsten slechts heel marginaal bijdragen aan mijn gokkersgeluk. Jaarlijks verdwijnt de postcode-agenda gelijk in de oudpapierbak. De kerstster die we deze week van de Postcodeloterij ontvingen had wat mij betreft ook de kliko in gekund maar mevrouw Omta besloot het ding in elkaar te zetten en een plek in huis te geven. Zo hebben de Omta-tjes voor het eerst een kerstversiering in huis. Ik kan het maar net dulden.

Maar deze week veranderde alles.

De Goese middenstand pakte uit en riep Goesenaren op iemand te nomineren voor een cadeau. Lydia deed dat en nomineerde mij: “Als voormalig cineast van Goestig en Cineac Oud-Sabbinge heeft hij lange tijd veel mooie beelden vastgelegd en dus dit boek over Hitchcock wel verdiend”.

En hosternokke, wie stond er net met mondkapje op aan de voordeur? Lydia. Met een 650 pagina’s dik boek over de grote meester van de suspense. Eindelijk eens wat substantieels gewonnen! Lydia en Anthoni (van boekhandel De Koperen Tuin): bedankt! ♥️

 

Geplaatst in Goes, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

LOCKDOWNPAKKET


Weet niet waar Rutte straks mee komt maar ik heb ons lockdownpakket al binnen. Je moet wat om het ophokken goed door te komen. Bij de Gamma (materialen voor tuinverbouwing) rechtsomkeert gemaakt want parkeerterrein stond bommetje vol. Die spullen bestellen we wel online.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

OUD-SABBINGEPOLDER


Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

WESTERLANDPOLDER

Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk | Een reactie plaatsen

THE NEVER ENDING ROTTERDAM-TOUR (CORONA)

Liefste middelste dochter (op de foto) vecht met haar collega’s voor overleving. Naast de afhaalmaaltijden, een biershop, vers brood en kerstbomen nu ook oud-Hollands snoep in de aanbieding. Voor de liefhebbers: op de Nieuwe Binnenweg.

Geplaatst in Foto, Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

40 MANIEREN OM DOOD TE GAAN

Mevrouw en meneer Omta waren er een paar dagen uit. Naar de Veluwe. Ik woonde drie jaar – en recreëerde zo’n twintig jaar – op landgoed Welna, tussen Epe en Nunspeet. Bossen zijn me vertrouwd. Het was heerlijk terug te zijn, een woud ruikt nog steeds het lekkerst in het najaar. Helaas voor mevrouw Omta zagen we geen wild.

Gisterochtend verlieten we de Veluwe voor een afspraak in Goes, met den oncoloog. De zes chemokuren hebben gedaan wat verondersteld werd: snel groeiende kankercellen doden. De langzamere groeiers zijn er nog steeds maar dat was vooraf aan de kuur al bekend. Hoe nu verder?

Afwachten, wordt – na ondergaan – het nieuwe motto. Over zes weken heb ik weer een bloedonderzoek, over drie maanden ga ik opnieuw door de scanmachine. Dan wordt duidelijk wat de tumoren doen en of een nieuwe ronde chemo nodig en zinvol is. Aan mijn levensverwachting is niets veranderd: nog zo’n 18 maanden. Gemiddeld. Zo’n 25-30 procent van mijn lotgenoten leeft na vijf jaar nog.

Het zou gek zijn als ik niet nadenk over doodgaan. Het onvoorstelbare invoelbaar maken. Althans, dat probeer ik af en toe. Vaak aan het einde van de avond, als mevrouw Omta al slaapt. Ik hoopte van den oncoloog te horen op wat voor einde ik me voor moet bereiden. Aan zijn antwoord heb ik weinig: “Daar kan ik niets over zeggen, er zijn wel veertig manieren om dood te gaan met darmkanker”. Op mijn vraag of ik ook kan overlijden aan de uitzaaiingen in de longen is de respons helderder: “Die kans is klein”.

Vanmiddag wandelden mevrouw Omta en ik anderhalf uur langs de Oosterschelde. Op zich een wonder, nog maar een paar maanden geleden haalde ik de 100 meter niet. De chemokuren hebben wonderen verricht.

Een radarpost laat me aan het gesprek met den oncoloog denken. In de mist ziet zo’n apparaat van allerlei, maar je weet niet wat.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPEULDERBOS

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

DE HOGE VELUWE EN KRÖLLER-MÜLLER MUSEUM

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

WELNA

Back down memory lane: landgoed Welna (Epe). Ik woonde een paar jaar in het gefotografeerde huis. Geen buren in de nabijheid, wel alle soorten wild.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

HET ALGORITME VAN FACEBOOK VERDIENT NOG WAT VERFIJNING …

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

TROTSE VADER


Liefste middelste dochter runt noodgedwongen een biershop en verloot daar rondleidingen bij La Trappe. Maar los van het bier, zo’n foto raakt het trotse vader♥️. Want wat is die kanjer aan het knokken voor haar Belgisch Biercafé Boudewijn (Rotterdam). Een biershop begonnen, afhaalmaaltijden, koffie & chocolademelk verkoop en binnenkort start de kerstbomenhandel.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

PICL.NL

Mevrouw en meneer Omta kijken graag films. Het liefst in de bioscoop maar daar komt het even niet van c.q. dat mag tijdelijk niet. Dus meldden we ons bij Picl, de site om Filmhuisfilms thuis te kijken. Op je mobiel, tablet of TV. Premierefilms kosten 8,50 euro, voor wat oudere films tik je 4,99 af.
 
Zojuist keken we naar Love Sarah, een heerlijk zoetsappige film over drie Londense vrouwen die een gebakwinkel beginnen. Na het thuisrestaurant (prima pizza’s en tiramisu van La Barca in Goes) de thuisbioscoop.
Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

TUSSEN CREMATORIUM EN PORNOSHOP

Ik weet niet hoe het jullie verging maar ik bracht de afgelopen week door voor de televisie (CNN) en op de iPad (Twitter en tientallen nieuwssites). Het zal zo zijn dat China de nieuwe dominante macht wordt, de massale aandacht voor de Amerikaanse presidentverkiezing maakt duidelijk dat de USA nog niet uit het hart van de Europeanen is. Maar goed, Trump verloor en vanochtend na het wakker worden luisterden de Omta-tjes, met een ontbijt op bed, naar de toespraken van Harris en Biden. Fijn om de dag te beginnen met een nieuwe toon. We gaan zien waar het ons brengt.

Maar het allermooiste van de hele week was toch wel de persconferentie waarop het advocatenteam van Trump gisteren haar juridische vervolgstappen aankondigde. Het moest allemaal plaatsvinden in ‘battleground’ Philadelphia. Ik stel me voor dat op het laatste moment een plek is geregeld. Iemand suggereert The Four Seasons te reserveren, een mooie stijlvolle locatie.

TeamTrump: “Kunnen we een persconferentie houden bij jullie?”
Four Seasons: “Ja, we hebben buiten nog plek”
TeamTrump: “Fijn, dan zijn we er wat eerder om onze spullen op te stellen”
Four Seasons: “Vergeet de luidsprekers niet”

Trump plaatst de aankondiging op Twitter: “Lawyers Press Conference at Four Seasons, Philadelphia”.

Wat moet de eigenaar van The Four Seasons een lol gehad hebben. Team Trump reserveerde geen ruimte in het hotel The Four Seasons maar bij de gelijknamige lokale hovenier The Four Seasons, op een achteraf industriegebiedje. Foutje. Eenmaal ter plekke maken Trump’s advocaat Rudy Giuliani en zijn team er het beste van. Stickers op de gesloten deur van de hovenier, spreekgestoelte, luidsprekers. Brandblusser binnen handbereik. Het zag er al met al wat shabby uit, op zijn Giuliani’s.

Wie even verder kijkt in de straat ziet een crematorium en een pornoshop. Hoe symbolisch wil je het hebben.

Dag Donald!

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

EEN OCHTEND OP DE ONCOLOGIEPOLI


Met documentaire fotograaf Josje Deekens sprak ik af dat ze me volgt in de laatste queeste van mijn leven. De meeste foto’s die ik plaats bij mijn verhalen zijn van Josje. Gisteren kreeg ze ondanks Corona toestemming te fotograferen bij mijn laatste chemo-infuus. Zie het ook als een ode aan de verpleegkundigen van het ADRZ in Goes: betrokken, erg aardig en professioneel.

Mevrouw Omta vult op Facebook aan:

“Toen we de intake voor de chemo kregen vroegen we aan de verpleegkundige of er ook nog goed nieuws was, de lijst met bijwerkingen die we in anderhalf uur met haar doornamen, was namelijk behoorlijk lang.

Ze beaamde direct dat chemo geen feest is maar dat mensen over het algemeen wel heel erg te spreken zijn over de sfeer en persoonlijke benadering op de afdeling. En dat klopt.

Deze fotoreportage is daarom inderdaad een ode aan de verpleegkundigen. En niet alleen omdat ze elke drie weken erop toezagen dat Wiert zijn chemo kreeg. Ook ik mocht altijd bellen en dat was de eerste weken helaas nodig. De eerste chemo was loeizwaar, Wiert had geen enkele reserve en lag voor dood op bed. Gelukkig herinnert hij zich dat niet, maar zo nu en dan wist ik niet waar ik het zoeken moest.

Dat ik elk moment kon bellen, het nooit ongelegen kwam, ze door mijn tranen heen mijn zorgen serieus namen, rustig doorvroegen, meedachten en konden zeggen of iets bij de chemo hoorde of dat we toch beter even langs konden komen was geweldig. Dus dank allemaal! Weten dat jullie er zijn maakt mij minder bang en geeft ons rust.”

S

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

PRETOGEN KEREN À LA MINUTE TERUG

Bijzonder hoe gewoonten ontstaan. “Schrijf je donderdag weer een verhaaltje?”, informeert mevrouw Omta in het begin van deze week. Donderdag? Ik lig vanochtend in het Goese ziekenhuis aan het chemo-infuus. De afgelopen kuren gebruikte ik die uren in het ziekenhuisbed om verslag te doen. Vandaag dus ook.

Het is de laatste kuur van zes sessies. De komende twee weken slik ik thuis het vervolg: dagelijks 8 pillen. Dit moet in een ijzeren regelmaat, op vaste tijdstippen. En dat is eigenlijk het meest belastende, ik slaap graag uit maar dat zit er de komende twee weken niet in. De avondsessie medicatie valt soms samen met een raadsvergadering. Omdat ik vooraf wat moet eten neem ik dan naast de tabletten twee gekookte eieren mee.

De bijwerkingen van de chemo zijn nog steeds miniem. Ik voel me de eerste dagen van een nieuwe kuur behoorlijk brak maar weet dat dit meestal op maandag ophoudt. De verbetering komt echt à la minute. Zo lig ik wat versuft op de bank en een seconde later praat en reageer ik weer, begin te dollen en heb weer pretoogjes. Naast dit brakke gevoel had ik afgelopen kuur geen noemenswaardige bijwerkingen.

Hoe nu verder? Het is mijn laatste afgesproken kuur. Het idee was dat de chemobehandeling ongeveer anderhalf jaar aan mijn gemiddelde levensverwachting van afgelopen zomer zou toevoegen. En die verwachting was destijds dat ik de jaarwisseling mogelijk niet zou halen. Fysiek is de uitwerking van de chemo wonderbaarlijk. De tijdshorizon is verlegd. Ik doe weer veel en kwam bijna 10 kilo aan.

Als de laatste kuur is afgerond wordt er weer een scan gemaakt en de kankerwaarden in mijn bloed gemeten. Dan komt er duidelijkheid of een soort onderhoudsdosis chemo van nut kan zijn. Prettige bijkomstigheid is dat tot nu mijn lichaam rap en goed herstelt van de chemo, het hernieuwd aanmaken van bloedplaatjes komt snel weer op gang.

Mevrouw Omta en ik hebben de dip van ruim een maand geleden achter ons gelaten, mijn doodgaan vroeg veel van ons. Gelukkig herpakten we ons zonder de aandacht voor elkaar te verliezen. Een goeie graadmeter is dat er weer volop harde grappen worden gemaakt. Maar ook dat we ons de hele dag suf knuffelen. Op naar de volgende fase in dit kankergebeuren.

Foto: Josje Deekens

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

ZATERDAG, SUPPORT YOUR LOCALS DAG


Vanavond genoten van het Japanse afhaalmenu van Restaurant Meliefste. In een fraaie zwarte doos verpakken ze noedels, sushi en andere Oosterse heerlijkheden. Alles kan op kamertemperatuur geconsumeerd worden, we hoeven niet de keuken in. Het is een smaakfeestje.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIER KOPEN VOOR HET GOEDE DOEL


Mevrouw en meneer Omta deden gisteren een klein rondje Randstad. Voor het eerst sinds maanden zag ik de wereld buiten Zeeland. De eerste stop was in Rotterdam. We vergaten bijna de parkeergarage naast museum Boymans in te rijden, zo werden onze blikken getrokken door de spiegelende halve bol van het nieuwe museumdepot. Wat is dat mooi geworden!

Onze bestemming ligt een paar honderd meter verderop: Belgisch biercafé Boudewijn. Mijn liefste middelste dochter zwaait er de scepter en richtte er een bottleshop in, je moet wat in tijden van Corona. We zeulen een zware boodschappentas vol solidariteitsbier mee terug naar de auto. Daarna door naar mevrouw Omta’s familie in Nootdorp.

Op de terugweg naar het Zeeuwse zat ik volledig ingekakt naast mevrouw Omta in de auto. Bekaf. In het dagelijkse leven in Oud-Sabbinge, het leukste gehucht van Zeeland, had ik het idee gekregen dat behoudens een dip aan het begin van elke chemokuur mijn fysieke welbevinden op het niveau van pakweg een jaar geleden zat. Het rondje Randstad maakte duidelijk dat dit niet zo is. Eenmaal thuis zocht ik mijn vertrouwde bank op om bij te komen.

Voor de bierliefhebbers: de bottleshop van Boudewijn is op donderdag- tot en met zondagmiddag geopend.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

LOUWS IN DA HOUSE


Er zijn ergere dingen in de wereld maar toch was het even zoeken voor mevrouw en meneer Omta hoe vandaag onze elfde huwelijksverjaardag te vieren. Zonder Corona waren we aangeschoven in een van de geweldige restaurants die Goes rijk is. Met Corona werd het een uitdaging.

Gelukkig is er Michel Louws, chefkok in de Vlissingse Lasloods. We aten 1 keer eerder bij hem, toen hij in Het Veerhuis (bijna bij ons om de hoek) een ster bij elkaar had gekookt. Het was een onvergetelijke avond, ook omdat we voor het eerst in een restaurant met Michelinster aten. Zijn tartaar van rauwe makreel en radijs probeerden we thuis na te maken. We kwamen – na herhaalde pogingen – aardig in de buurt maar zo goed als in Het Veerhuis werd het niet.

Vanmiddag begonnen de feestelijkheden op het Vlissingse strand. Met een kroket van het aanpalende cafetaria. Daarna door naar De Lasloods waar Louws nu de scepter zwaait. We haalden, in de drive thru, een pakket op met een negengangen thuisdiner en twee flessen heerlijke wijn. Wat er thuis aan gedaan moet worden is overzichtelijk.

We hebben nog twee nagerechten te gaan, maar tot nu was het een topmaaltijd. Thuis eten is zo een feestje. En bevalt ons misschien wel meer dan uit eten gaan.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen