OP NAAR EEN CHEMOLEVEN


“Meneer Omta, wat jammer dat u zo snel terug bent!”, is de eerste reactie als ik me op de oncologische dagbehandeling meld voor de eerste van een nieuwe reeks chemo’s. Het is de spijker op zijn kop. Na afloop van de eerste kuur in november begon een traject met zeswekelijkse controles. In januari zag het er allemaal stabiel uit, de tweede keer al (in februari) was het foute boel. Mijn tumoren hebben hun activiteit hervat.

Dat is geen prettige wetenschap maar de directheid waarmee ik wordt verwelkomd stel ik erg op prijs. Zoals ik eigenlijk de hele behandeling en bejegening door de medewerkers van het ADRZ in Goes en Vlissingen erg waardeer. Dat begint al bij binnenkomst. De gastvrouwen en -heren zijn attent, behulpzaam en vriendelijk. De informatie die mevrouw en meneer Omta van de oncologische verpleegkundigen krijgen is duidelijk en wordt geduldig toegelicht. Mevrouw Omta kan 24/7 bellen met vragen of twijfels. Vooral in het begin maakte ze daar gebruik van. Soms in tranen door de onzekerheid en opkomende paniek. Professioneel vragen ze door totdat je rustig bent en met nuttig advies kunnen komen.

Op de dagbehandeling waar ik nu lig is de sfeer extreem ontspannen. Mannen en vrouwen (een tiental, de meesten ouder dan ik) keuvelen gezellig, laten zich voorzien van drinken en genieten van gevulde koeken, zakjes chips en ander lekkers waarmee het personeel rondgaat. Regelmatig staat er iemand bij me om te informeren hoe het gaat. Nog steeds goed. Van mogelijke bijwerkingen tijdens het infuus (speekselvorming, wazig zicht en oxiderend reetzweetzuur) is (nog) geen sprake. Ik typ, lees kranten en beantwoord app-jes waarin me sterkte wordt gewenst. Oud-collega Floortje stuurt me zojuist een eerste ruwe montage van een interview dat ze gisteren afnam. Over mijn levenslange speurtocht naar de meest lullige (en daardoor goedkoopste) manier van televisie maken. De iPad is mijn heilige graal want kan voor 400 euro filmen, monteren en uitzenden. Lulliger wordt het niet.

De directheid die ik hier op de afdeling waardeer is ook wat mevrouw en meneer Omta op prijs stellen in de oncologen waar we contact mee hebben. Slecht nieuws wordt zonder omhaal van woorden met ons gedeeld. Dat is fijn. Na het laatste lange gesprek met den oncoloog viel bij ons tijdens een strandwandeling een belangrijk kwartje. De rest van mijn leven zal een leven met chemo zijn, van kuur naar kuur op weg naar het einde. Zolang we het trekken. Zolang de chemo wat kan betekenen.

Heb er wel over getwijfeld of ik een nieuw chemotraject in wilde. Want chemo mag dan het leven verlengen, de kwaliteit van dat leven ervaar je pas tijdens de behandeling. Afgelopen juli, na de diagnose, begon ik letterlijk doodziek aan de kuren. Elke van de zes kuren was een verbetering. De afgelopen drie maanden voel ik me hartstikke goed, tot op de dag van vandaag. Dat de tumoren weer actief zijn bleek pas na onderzoek. Ik merk er zelf niets van. Deze keer kan ik er voor mijn gevoel alleen op achteruit gaan, door de bijwerkingen. Gelukkig weet ik dat kuren ook gestopt of aangepast kunnen worden. We gaan het zien.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

HET ZIT NIET ALTIJD MEE


Vannacht sliepen mevrouw en meneer Omta slecht. Want vanochtend hadden we een afspraak met den oncoloog. Over de uitslag van de CT-scan en het bloedonderzoek. Scan en de kankermarkers in mijn bloed schetsen hetzelfde beeld, de tumoren zijn weer aan het groeien.

Om daar wat aan te doen wenkt een nieuw chemotraject. Donderdag is er een afspraak met een oncologie-verpleegkundige. Deze gaat ons telefonisch informeren over de mogelijke bijwerkingen van een nieuwe kuur. Zo ging het de vorige keer ook. Gelukkig bleven de meeste bijwerkingen me toen bespaard. Deze keer gaat het slechts om drie infusen (met een ander middel dan de vorige keer), met telkens drie weken er tussen. Dus geen pillenkuur om thuis te doen.

Den oncoloog maakt duidelijk dat er een paar bijwerkingen zijn waar ik serieus rekening mee moet houden. Heftige diarree bij aanvang van de kuur en/of na ruim een week, vermoeidheid bij de start (“Een paar dagen”) en mogelijk haaruitval. Dus als het tegenzit raak ik mijn sinds de zomer gegroeide baard kwijt. Of delen daarvan.

Na de informatiesessie met de oncologie-verpleegkundige heb ik 24 uur om te beslissen.

Om van de schrik te bekomen maken mevrouw en meneer een lange strandwandeling in Vlissingen. Snel krijgen we weer praatjes. Wat moet je anders? Nu afwachten tot de intake en dan opnieuw beslissen over chemo en kwaliteit van leven.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

ONDERTUSSEN OP HET STRAND

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

“IK WIL NOG ZOVEEL VAN JE WETEN”


Vorige week belde mijn liefste middelste dochter. Dat het jammer is dat musea dicht zijn. Want tijdens zo’n bezoek konden we altijd zo fijn kijken naar mooie kunst en bijpraten. “Ik mis dat want wil nog zoveel van je weten voor je doodgaat”. De oplossing was snel gevonden. Geen museumbezoek maar een middagje naar Dordrecht.

Waar het Rotterdamse gezegde ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt’ vandaan komt, snapte ik wederom niet. Dordrecht, de oudste stad van Holland, heeft een waanzinnig mooi en historisch belangrijk centrum. We slenteren er pratend door heen. De vragen gaan vandaag vooral over mijn carrière als ondernemer en zelfstandige.

Bij de afsluitende lunch op een bankje (zij een Turkse pizza, ik een broodje döner) concludeer ik tevreden dat het me lukte als bewust ‘vrije jongen’ mijn hele werkzame leven in een – vaak goede – boterham te voorzien.

Over veertien dagen gaan we weer op pad. Best prettig eigenlijk, zij vraagt en ik antwoord. En dan komt als vanzelf een heel fijn leven voorbij.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

WINTER

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Getagged | Een reactie plaatsen

MAN & BAARD

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen

VAN DE ROEPERT NAAR DE POEPERT


Dinsdag. De dag van mijn wekelijkse uitje naar de Goese weekmarkt. Vandaag voor vis bij het avondeten en een bakje kibbeling + een broodje döner als lunch. De laatste twee op straat genuttigd. In een Noord-Bevelands dorp was de uitbater van de snackbar vorige week nog ouderwets gastvrij: “Jullie mogen wel binnen zitten, de politie komt hier toch nooit”.

Ik kom op eten door een bericht in mijn favoriete Facebook-hangplek: Darmkanker Lotgenoten, voor darmkankerpatiënten en hun naasten. Daar stelde een lotgenoot een paar dagen geleden een vraag over voeding. Uit de antwoorden maak ik op dat ik niets te klagen heb. Nu is er bij mij geen stuk darm verwijderd en heb ik ook geen stoma. Dat scheelt. Want vooral dan moet je opnieuw leren wat je lijf verdraagt en wat niet. Maar ik verdraag dus alles.

Dat was afgelopen zomer, kort na de diagnose darmkanker met volop uitzaaiingen, anders. Ik had totaal geen trek en at bijna niets. Het maakte de feeder in mevrouw Omta wakker. Met eindeloos geduld bleef ze me eten aanbieden. De start was geen succes. De flesjes krachtvoer kreeg ik na de eerste pogingen niet meer weggewerkt. Een algemeen euvel, weet ik inmiddels van een familielid werkzaam in de medische voedingsmiddelen. In de flesjes zit visolie en het is de producenten nog niet gelukt die smaak te verhullen.

Al proberend ontdekte mevrouw Omta dat stevig gekruid eten mijn voorkeur heeft. Dus veel kaneel en cayennepeper in de ontbijthavermout. Zelfgemaakte roti’s, smaakvolle kruiden in de saus bij de pasta. En die broodjes döner. Wasabinoten als tussendoortje. De specerijen (en de chemokuur) deden mijn eetlust goed. Ik eet nog steeds veel gekruid voedsel maar verder alles wat de pot schaft of de Zeeuwse restaurants als afhaalmenu bieden.

Mijn voeding was om een andere reden al langere tijd een dingetje. Komt door mijn diabetes. Ondanks het geringe vertrouwen van de diabetesverpleegkundige in een andere oplossing dan medicatie besloot ik met een aangepast, streng dieet, weinig vlees, veel bewegen en amper alcohol de suikerwaarden in de goede richting om te buigen. Dat lukte, kort voor de diagnose darmkanker waren mijn waarden bijna weer zoals het hoort.

Maar toen kwam dus die waardeloze darmkanker. En het relatief korte perspectief dat den oncoloog me biedt. Heb er een paar dagen over na zitten denken en besloten tot een Bourgondisch levenseinde. Waarin ik alles consumeer wat ik wil. Ook als er suiker in zit, of alcohol. En een sigaret vindt ik ook nog steeds lekker. Evenals een joint. De laatste doorgaans voor het slapen gaan en tussendoor als ik zin heb.

De Bourgondische levensstijl doet me goed. Het voelt prettig en ongecompliceerd. Mijn gewicht tikte vorige week 76 kilo aan. Ik kom van 62 en was een jaar geleden ruim tachtig kilo.

Maar alles wat er in gaat, moet er ook weer uit. Kort na de diagnose was dat een dingetje. Ik werd, ook doordat de kanker in de endeldarm zit, incontinent. Aanvankelijk bood een inlegkruisje uitkomst en hernieuwde bewegingsvrijheid, later een luier. Door de chemo werden die hulpmiddelen overbodig. Het gaat nu weer als vanouds. Althans bijna. Ik slik dagelijks een magnesiumpil om de vaart er in te houden. Waar ik gewend was na aandrang het toilet te bezoeken, is het nu vooral een kwestie van berekening geworden. Want die aandrang heb ik niet meer. Ik ga gewoon om de paar uur zitten en laat, lijkt het wel, de zwaartekracht zijn werk doen. En dat gaat goed.

En om ook hier de vraag te beantwoorden die me vaak is gesteld, ook door de heerlijk directe barbier die ik kort voor zijn verplichte sluiting bezocht: “Heb je dan ook bloed in je ontlasting?”. Ja, soms een beetje. Evenals ten tijde van de diagnose en tussen de chemokuren in. Tijdens de kuren nooit. Maar nu dus met regelmaat weer wel. Maar alles went. Ook bij deze vent.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

“DIT WAS EEN GRAPPERHAUSJE”

Geplaatst in Goes, On the cover ..., Opinie, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

DE DUBBELE MORAAL VAN DE GOESE GEMEENTERAAD

Terwijl ik dit schrijf praat het parlement over nog verdergaande maatregelen tegen het Corona-virus. Sinds gisteren mogen we thuis nog maar maar 1 bezoeker ontvangen, waarschijnlijk gaat over enkele dagen een avondklok in. Horeca, onderwijs, openbaar vervoer en middenstand zijn al langer beperkt in wat mag. De regering benadrukte deze week nogmaals het belang van thuiswerken.

Maar zoals met elke maatregel zijn er ook nu weer uitzonderingen. De avondklok zal niet gelden voor tienduizenden burgers die de pech hebben dakloos te zijn. De Kletsende Klasse heeft voor zichzelf al een uitzondering bedongen: de talkshows op de televisie mogen gewoon doorgaan. In Goes geeft de gemeenteraad zichzelf meer vrijheid dan de overheid haar burgers toestaat.

Dat zit zo.

Al een paar maanden zijn commissievergaderingen (waarin de raadsvergadering wordt voorbereid) digitaal. Er is ook al een digitale gemeenteraad geweest. Dat werkt prima. Maar donderdagavond komt de gemeenteraad toch weer fysiek bijeen. Maar daar is wel een truc voor uitgehaald. Niet de voltallige raad gaat vergaderen maar slechts de helft plus 1. De andere raadsleden (waaronder ondergetekende) zijn buitengesloten van de vergadering en mogen dus niet deelnemen aan het democratisch proces. Ik kreeg zojuist bericht dat ik afwezig zal zijn met kennisgeving. Nou, ik heb van niets kennis gegeven. Laat staan van dat ik niet kan. Want wil gewoon mijn raadswerk doen. En dat kan door digitaal te vergaderen.

Het voorstel voor een fysieke bijeenkomst (in een matig geventileerde raadszaal) heeft de steun van de collegepartijen CDA, VVD en SGP/CU. En van GroenLinks. Omdat de vier overige partijen tegen het fysiek vergaderen zijn, besliste de stem van de burgemeester (de voorzitter van de raad). Zij sloot zich aan bij de voorstanders van fysiek vergaderen.

Dus waar Nederland steeds meer op slot zit en thuiswerken de norm is, heeft de Goese gemeenteraad zichzelf in een uitzonderingspositie geplaatst. Hoewel ik lenig van geest ben, heb ik geen idee hoe ze dit denkt te rechtvaardigen tegenover de Goese burgers die zich wel aan steeds strengere maatregelen moeten houden. Ik kan er werkelijk geen argument bij verzinnen. Het zal zoiets zijn als in Animal Farm van George Orwell: sommige dieren zijn gelijker dan de anderen. Bij Orwell zijn dat de varkens. Bij ons de helft van de raadsfracties en haar voorzitter.

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

“DIT KUNNEN WE GEWOON STABIEL NOEMEN”


De Omta-tjes werden vandaag laat, zoals gebruikelijk de laatste weken, en wat zenuwachtig wakker. Mevrouw poetste her en der stof, meneer lukte het niet echt om zijn hoofd bij lange krantenartikelen te houden. Want we hadden een afspraak met den oncoloog.

En zo’n afspraak is best een dingetje. Want ooit, dat weten we, komt den oncoloog met slecht nieuws. En dat zou ook vandaag kunnen zijn. Dus liepen we met enig bezwaard gemoed het Goese ziekenhuis in.

Eerder deze week is er bloed afgenomen, vandaag hoorden we de uitslag. En die was goed. Afgelopen zomer, kort na de diagnose, bereikten de gemeten waarden een niveau van 2000 eenheden. Na de zes chemokuren was dat getal gedaald tot 160. Momenteel is het 190. Den oncoloog: “Dit kunnen we gewoon stabiel noemen”. Wie zijn wij om hem tegen te spreken? Omdat een verdere afname niet in de lijn der verwachtingen ligt, is stabiel het best mogelijke resultaat. Over zes weken weer een controle. Dan wordt er ook een scan gemaakt.

Eenmaal weer uit het ziekenhuis, zoals gebruik inmiddels, met een video-gesprek de dochters geïnformeerd. Ook in Rotterdam opluchting.

Van de week ook, het leven gaat door, gereageerd op een brief van het pensioenfonds. Aan het begin van mijn werkzame leven deed ik in opdracht van de gemeente Rotterdam onderzoek. Het waren mijn enige maanden in loondienst, daarna werkte ik altijd als ondernemer of zelfstandige. Maar het pensioenfonds onthoudt alles dus kreeg ik de keus: of de rest van mijn leven 9 euro pensioen per maand of in het voorjaar eenmalig 3800 euro als afkoopsom. Het was een abc-tje: ik plaatste het vinkje bij de eenmalige uitkering. Binnen is binnen.

Ondertussen gaan allerlei zaken door die horen bij de wetenschap dat ik terminaal ziek ben. Zoals afspraken met mensen die ik graag wil zien, en zij mij. Woensdag met mijn eerste grote liefde een fantastische, lange strandwandeling gemaakt. Al pratende veertig jaar overbrugt. En dat is goed om te doen.

De foto van de meeuw maakte ik na de wandeling bij een Vlissingse visboer. De vogel snaaide het grootste stuk kibbeling. Het is ‘m gegund. En ik kan het missen want tipte dezelfde dag voor het eerst sinds lange tijd de 75 kilo aan. Een mijlpaaltje.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

FUCK 2020


Terwijl het rustig is op straat, eigenlijk de afgelopen dagen al (het vuurwerkverbod werkt in Oud-Sabbinge, er werd zelfs geen carbid geschoten), zit ik met een Irish coffee uit te buiken van de maaltijd. Zelfgebakken brood (een met pistachenoten, een met rozemarijn), gegrilde oesters, coquilles in drie variaties (rauw ingelegd in zuur, met salieboter & omwikkeld met spek), risotto en kreeft met citroenmayonaise en mierikswortelmayo. Het was een feestje. En nu op naar Youp. Mevrouw Omta is er klaar mee: “Fuck 2020”.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

“ALS IK NOG EEN KEER DOOD GA, MAG DAT DAN WEER BIJ JOU?”


Allereerst maar even een update. Eind november had ik de laatste van zes chemokuren. Het gif deed wat gehoopt werd: de snelle groeiers onder de kankercellen in mijn darm, longen, lever en lymfeklieren kapot maken. De langzame groeiers bleven. En nu is het simpelweg wachten totdat ze weer snel gaan groeien. Vooralsnog ben ik zonder pijn of ernstige ongemakken. Volgende week heb ik een bloedonderzoek, dan valt er al iets over te zeggen.

Sinds de diagnose in juli leef ik een beetje van dag tot dag. Vooruitkijken is niet echt zinvol want uiteindelijk wacht daar de dood. Het alternatief? Dagelijks mijn mooie momenten pakken, veel tijd met familie en vrienden doorbrengen. Speelfilms kijken biedt afleiding en is altijd leuk. Wat helpt bij het van dag tot dag leven is mijn slaapmedicatie: een pil temazepam en twee druppels THC-olie zorgen voor een gegarandeerde nachtrust en maken het ook makkelijk een nieuwe dag te beginnen. Want ik sleep niets mee van gisteren. Het is iedere ochtend alsof de schijf opnieuw opstart.

Helemaal niet vooruitkijken is natuurlijk geen optie. Want ook rond de dood moet van allerlei geregeld. Mevrouw Omta heeft inmiddels toegang tot mijn bankrekeningen. De ruwe contouren van het gewenste afscheid zijn geschetst. Ik ben allerlei (beeld)materiaal aan het verzamelen dat mijn inziens een aardig plaatje schetst van wat me de afgelopen tientallen jaren bezig hield. Het is erg fijn dit allemaal weer voorbij te zien komen.

In de onzekerheid van de post-chemo periode probeer ik aan te sterken om straks zoveel mogelijk reserves te hebben. Op het plaatje de grafiek van stappenteller. De enorme terugval in de zomer toen ik ziek werd, het langzame herstel toen de chemo haar werk deed. In december haalde ik alle dagen het gestelde doel van 5000 stappen, volgende maand komen er 1000 bij. Mijn gewicht laat hetzelfde plaatje zien. Begin 2020 woog ik bijna 80 kilo, in de zomer was dat 62,5. Inmiddels zit ik op 74 kilo. Ik doe weer alles, ook mijn gemeenteraadswerk. En dat bevalt erg goed.

Mijn herstel is mede en misschien wel vooral te danken aan mevrouw Omta. Als een ware Feeder sleepte ze me uit het dal met allerlei lekkers en heerlijke maaltijden. Extra zwaar kreeg ze het voor de kiezen toen na de zomer – naast de zorg voor mij, het draaien van het huishouden en het onderhoud aan de tuin – de verhuizing vanuit Rotterdam terug naar Zeeland op het programma stond.

We maakten vroeg in het voorjaar de inschatting dat Corona nog wel een paar jaar blijft en een Zeeuws huis met een grote tuin, lege polders en strand in de nabijheid, een betere ophokplek is dan een grootstedelijk appartement met klein balcon.

Ik lag letterlijk bijna dood in bed, mevrouw Omta regelde met vrienden en familie de complete verhuizing. Zoals ze de afgelopen maanden zoveel geregeld heeft.

Je kiest er nooit voor mantelzorger te worden maar ik heb echt de beste mantelvertroetelaar van de wereld. Die ook nog eens, toen de nood aan de man was, met humor de klysma’s inbracht die mijn stoelgang weer op gang moesten helpen. Zo’n mantelzorger, dus. “Als ik nog een keer doodga, mag dat dan weer bij jou?”, informeerde ik. En dat mag.

Doodgaan is ook (onvermijdelijk) terugblikken. Gelukkig is mijn bucketlist leeg want alles wat ik wilde heb ik wel zo’n beetje uit het leven gesleept. Mens wordt je vooral in je relatie met anderen. Hoe kijken zij op je terug? Het is een vraag die meestal pas bij het afscheid wordt beantwoord en dan heb ik er weinig meer aan. Gelukkig kreeg ik fijne brieven waarin terug gekeken wordt. Bij de eerste zei ik tegen mevrouw Omta “De necrologieën komen vroeg dit jaar”, maar eigenlijk zijn ze heerlijk om te lezen. Of te zien: oud-collega’s van Cineac TV, de Rotterdamse wijktelevisie, stuurden vorige week een video waarin ze weemoedig terug blikken maar ook aangeven hoe die periode hen heeft gevormd. Dat is fijn om horen. Dus wie nog wat over me wil delen, wacht niet te lang 😉

Tot slot: allemaal de beste wensen voor 2021💄💋♥️

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

DE COMPLETE OMTA-STAMBOOM

Het was even een gepuzzel maar hier is de Complete Omta-Stamboom. Het PDF-bestand kun je hieronder openen:

Omta Stamboon Compleet (2020-12-29)

Je kunt de stamboom downloaden naar je eigen computer.

Geplaatst in Omta Stamboom, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

NUMMERETEN

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

PAUZENUMMER

Digitaal vergaderen biedt nieuwe mogelijkheden. Tussen commissievergaderingen van de Goese raad zit vaak een pauze. Ik ben de tijd gaan vullen met muziek. Wiert als DJ, wie had dat gedacht. Het leidde zelfs tot een verzoeknummer. Een van de luisteraars verzocht om een opname van het prachtige Marcussen-orgel in de Grote Kerk van Goes. Geen probleem. Doen we.

Als ik een dubversie van Doe Maar’s ‘Is dit Alles?’ draai, klinkt uit de SGP-CU hoek van het scherm: “Dat doet me denken aan de Koepoort”. Daar zit een van de twee coffeeshops die Goes rijk is.

In de laatste raadsvergadering van 2020 horen de aanwezigen in de Teams-bijeenkomst tijdens een schorsing: “Take a look at your self, take one big look at your self”. Leek me wel toepasselijk met al die kleine hoofdjes op het scherm.

“Wat draaide je voor muziek?”, informeert een thuisluisteraar de volgende dag. Het was Jazzmatazz, een “experimental fusion of hip-hop and jazz”. Gewoon, omdat het kan in de Goese raad.

Geplaatst in Goes, Privé, PvdA | Getagged , | Een reactie plaatsen

SOMS ZIT HET MEE


Ik geloof niet dat ik een erg gelukkige hand heb waar het om loterijen gaat. Er staat me iets van bij dat ik ooit 5 euro verdiende in de Staatsloterij. Woog niet op tegen de inzet.

Dan is de Postcodeloterij een trefzekerder route.

Maar die heeft weer als nadeel dat de ontvangsten slechts heel marginaal bijdragen aan mijn gokkersgeluk. Jaarlijks verdwijnt de postcode-agenda gelijk in de oudpapierbak. De kerstster die we deze week van de Postcodeloterij ontvingen had wat mij betreft ook de kliko in gekund maar mevrouw Omta besloot het ding in elkaar te zetten en een plek in huis te geven. Zo hebben de Omta-tjes voor het eerst een kerstversiering in huis. Ik kan het maar net dulden.

Maar deze week veranderde alles.

De Goese middenstand pakte uit en riep Goesenaren op iemand te nomineren voor een cadeau. Lydia deed dat en nomineerde mij: “Als voormalig cineast van Goestig en Cineac Oud-Sabbinge heeft hij lange tijd veel mooie beelden vastgelegd en dus dit boek over Hitchcock wel verdiend”.

En hosternokke, wie stond er net met mondkapje op aan de voordeur? Lydia. Met een 650 pagina’s dik boek over de grote meester van de suspense. Eindelijk eens wat substantieels gewonnen! Lydia en Anthoni (van boekhandel De Koperen Tuin): bedankt! ♥️

 

Geplaatst in Goes, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

LOCKDOWNPAKKET


Weet niet waar Rutte straks mee komt maar ik heb ons lockdownpakket al binnen. Je moet wat om het ophokken goed door te komen. Bij de Gamma (materialen voor tuinverbouwing) rechtsomkeert gemaakt want parkeerterrein stond bommetje vol. Die spullen bestellen we wel online.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

OUD-SABBINGEPOLDER


Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

WESTERLANDPOLDER

Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk | Een reactie plaatsen

THE NEVER ENDING ROTTERDAM-TOUR (CORONA)

Liefste middelste dochter (op de foto) vecht met haar collega’s voor overleving. Naast de afhaalmaaltijden, een biershop, vers brood en kerstbomen nu ook oud-Hollands snoep in de aanbieding. Voor de liefhebbers: op de Nieuwe Binnenweg.

Geplaatst in Foto, Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

40 MANIEREN OM DOOD TE GAAN

Mevrouw en meneer Omta waren er een paar dagen uit. Naar de Veluwe. Ik woonde drie jaar – en recreëerde zo’n twintig jaar – op landgoed Welna, tussen Epe en Nunspeet. Bossen zijn me vertrouwd. Het was heerlijk terug te zijn, een woud ruikt nog steeds het lekkerst in het najaar. Helaas voor mevrouw Omta zagen we geen wild.

Gisterochtend verlieten we de Veluwe voor een afspraak in Goes, met den oncoloog. De zes chemokuren hebben gedaan wat verondersteld werd: snel groeiende kankercellen doden. De langzamere groeiers zijn er nog steeds maar dat was vooraf aan de kuur al bekend. Hoe nu verder?

Afwachten, wordt – na ondergaan – het nieuwe motto. Over zes weken heb ik weer een bloedonderzoek, over drie maanden ga ik opnieuw door de scanmachine. Dan wordt duidelijk wat de tumoren doen en of een nieuwe ronde chemo nodig en zinvol is. Aan mijn levensverwachting is niets veranderd: nog zo’n 18 maanden. Gemiddeld. Zo’n 25-30 procent van mijn lotgenoten leeft na vijf jaar nog.

Het zou gek zijn als ik niet nadenk over doodgaan. Het onvoorstelbare invoelbaar maken. Althans, dat probeer ik af en toe. Vaak aan het einde van de avond, als mevrouw Omta al slaapt. Ik hoopte van den oncoloog te horen op wat voor einde ik me voor moet bereiden. Aan zijn antwoord heb ik weinig: “Daar kan ik niets over zeggen, er zijn wel veertig manieren om dood te gaan met darmkanker”. Op mijn vraag of ik ook kan overlijden aan de uitzaaiingen in de longen is de respons helderder: “Die kans is klein”.

Vanmiddag wandelden mevrouw Omta en ik anderhalf uur langs de Oosterschelde. Op zich een wonder, nog maar een paar maanden geleden haalde ik de 100 meter niet. De chemokuren hebben wonderen verricht.

Een radarpost laat me aan het gesprek met den oncoloog denken. In de mist ziet zo’n apparaat van allerlei, maar je weet niet wat.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPEULDERBOS

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

DE HOGE VELUWE EN KRÖLLER-MÜLLER MUSEUM

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

WELNA

Back down memory lane: landgoed Welna (Epe). Ik woonde een paar jaar in het gefotografeerde huis. Geen buren in de nabijheid, wel alle soorten wild.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

HET ALGORITME VAN FACEBOOK VERDIENT NOG WAT VERFIJNING …

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen