IN VOOR- EN TEGENPOEP

Ik lig weer een ochtend in het ziekenhuis. Mijn week chemovakantie zit er op, de derde van zes kuren is begonnen. Drie uur lang druppelt het gif mijn ader in. De komende twee weken slik ik thuis – in pilvorm – dagelijks twee maal de rest van de chemo. Ik vertrouw er op dat de derde ronde net zo soepel verloopt als de tweede, dus zonder noemenswaardige bijwerkingen. Afgelopen week genoten van al het bezoek dat in de chemovrije week langs kwam.
 
Waar ik ook van geniet dat is mijn stoelgang. Want dat is nogal een dingetje geweest. De tumor zit in de endeldarm en ging aan het begin van de zomer afvalstoffen afscheiden. Hoort er bij maar die afvalstoffen meldden zich onaangekondigd bij de uitgang, soms meerdere keren per uur.
 
Ik verbleef bijna permanent in de slaapkamer omdat daar een toilet naast zit. Talloze malen op een dag (en ook ‘s nachts) zette ik de paar passen naar de pot. Om wat meer bewegingsvrijheid te hebben gebruikte ik eerst inlegkruisjes en later een luier, een zwaar onderschatte uitvinding.
 
De stap naar een inlegkruisje en zeker die naar een luier was een grote. Maar wat enorm hielp waren het gemak en de beweegruimte die het me opleverden, ik kon weer uren van huis.
 
Inmiddels heeft de natuurlijke gang van zaken zich hersteld. Door de chemo is de tumor in mijn darm zodanig aangetast dat er geen afvalstoffen meer worden afgescheiden. Trots als een peuter meldde ik mevrouw Omta en mijn dochters een paar dagen geleden dat ik weer een normale stoelgang heb. Ook een kankerpatiënt telt zijn zegeningen. In Huize Omta klinkt nog amper de geactualiseerde huwelijksbelofte “Schat, we zijn getrouwd in voor- en tegenpoep”.
 
De oncoloog bevestigde van de week dat de chemo goed aanslaat: de gemeten kankerwaarden in mijn bloed zijn gehalveerd. Dat was erg aangenaam nieuws.
 
De foto (gemaakt door Josje Deekens) is van een paar weken geleden, inmiddels zitten er weer wat kilo’s aan want niet alleen de stoelgang maar ook de eetlust is volledig hersteld.
Geplaatst in Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

BEDANKT! OOK NAMENS MEVROUW OMTA

 

Zo, de tweede van de zes chemokuren zit er op. Vanochtend de laatste vier pillen geslikt. Nu een week chemovrij. Omdat mijn immuunsysteem deze week minder kwetsbaar is, zit de komende week volgepland met bezoekjes en een eerste werkafspraak voor mijn raadswerk (dat ik zo lang als mogelijk wil blijven doen).

Na de eerste kuur (te hoge dosis chemo) was de tweede een appeltje-eitje. Nauwelijks bijwerkingen, mijn eetlust is terug, slapen gaat goed (ongetwijfeld ook door de gedoneerde THC-olie, twee druppels zijn afdoende), ik was de hele periode vooral uit bed en doe weer lichte werkzaamheden in tuin en huis. Braaf werk ik dagelijks de oefeningen af die de fysio-aan-huis aanraadde. Ik merk dat ik fysiek sterker wordt, stapje na stapje neemt mijn lichaamsgewicht wat toe.

Mevrouw Omta en ik zijn erg blij en vaak ook verrast door alle prettige aandacht die digitaal, door de voordeur en via de brievenbus binnenkomt. Zoals deze: “We hopen dat jullie wat meer tijd krijgen om gewoon te doen wat jullie altijd deden”, dat is ongeveer de essentie van wat we proberen. De honderden brieven, briefjes, appjes, bloemen, fruitmanden, kaarten, reacties en kattebelletjes doen ons erg goed. Het is te veel om iedereen persoonlijk te bedanken, dus dat doe ik hier. Ook namens mevrouw Omta. Dikke 💋 voor al jullie bijval! Het is echt top.

 

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IEDERE MIDDAG VAKANTIE

Ik kan, al zeg ik het zelf, mezelf goed vermaken. Kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst verveelde. Herinner me mijn turbulente militaire diensttijd. Bracht een jaar door in het gevang maar werd ook voordat het zover was nog wel eens gearresteerd bij acties tegen het militaire systeem.

Een lege cel biedt weinig vermaak. Daarom probeerde ik altijd een plastic bekertje en een lepelstaafje mee te nemen naar mijn cel. Daarmee had ik alles om een vlooienspel te maken. Kon me daar uren mee vermaken. Je moet wat, in prikkelarme tijden.

Heb nu weer zo’n zelfbedacht tijdverdrijf. Dagelijks ga ik met vakantie. Onder de douche. Ik zit relaxed lange tijd in een stoel, water over mijn hoofd en lijf. Ondertussen haal ik herinneringen op aan een strand waar ik met vakantie was (90 procent van mijn vakanties ging naar zee).

Herinneringen aan forten bouwen en kuilen graven. Krabben en zeesterren vangen. Vissen. Mijn eerste serieuze verkering. Ypie, heette ze. Kampvuren. Vaak reis ik naar Vlieland, ben daar 15-20 keer geweest.

Ik reis onder de douche ook terug naar een strand in Bretagne. Een hele baai lag vol met jakobsschelpen. Dochters en ik scoorden de schelpen, heb er nog steeds een paar als souvenir liggen. Dat de coquilles ook te eten waren, wisten we nog niet. Pas jaren later ontdekte ik dat verse jakobsschelp met geraspte truffel een van de lekkerste gerechten is waarmee ik ooit kennis maakte.

Onder de douche zie je ook welke jas ik heb uitgetrokken. In het voorjaar woog ik 76 kilo, nu zijn dat er nog 64.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

EN WE GAAN DOOR

Vandaag gesprek gehad met de oncoloog. De chemo slaat aan en ik mag me opmaken voor de tweede ronde (van zes). Die gaat, als het verloopt zoals nu bedacht, wel anders. De dosering was te hoog voor mijn lijf. Gevolgen: extreem moe, geen eetlust en ‘s nachts doelloos wakker liggen. Dat moet de volgende ronde anders gaan.

Donderdag begint die tweede kuur in het ziekenhuis met chemo uit een infuus. Daarna twee weken thuis chemopillen slikken. Tot slot een week medicatievrij.

Ik zit nu in die feestweek van de eerste kuur. Voel me in alle opzichten beter dan voor aanvang. Eet goed (al ziet mevrouw Omta graag nog meer naar binnen gaan), ben hele dagen op (ga wel ‘s middags een uurtje rusten), fiets en hielp vanmiddag voor het eerst weer met de afwas. Lopen blijft nog een lastig dingetje, daar komt morgen een fysiotherapeut voor aan huis.

Om misverstanden te voorkomen: de chemo is levensverlengend, het kan me (gemiddeld) anderhalf jaar extra onder jullie houden. Maar dood ga ik, alleen wat later.

Opgelucht? Natuurlijk, heel erg zelfs. Mevrouw Omta, liefste oudste dochter, liefste middelste dochter en liefste jongste dochter ook.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

CHEMOLIEFDE




Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

JEUKWOORD VAN HET JAAR: NOG

Ben nu een week bezig met de eerste van zes chemokuren (van drie weken). De medicatie moet mijn darmkanker en uitzaaiingen beteugelen. Niet om te genezen maar om anderhalf jaar aan mijn levensverwachting toe te voegen.

Van misselijkheid en pijn heb ik geen last. Maar wat ben ik ongelooflijk moe. En dat wordt met de dag erger. Nog een week en dan heb ik zeven dagen rust. Lees: geen chemo. “Vakantieweek”, noemde iemand op oncologie het.

Momenteel ligt mijn immuunsysteem plat, omdat de chemo niet alleen slechte cellen doodt. Het is daarom ook de week in de behandeling dat ik geen bezoek ontvang en huis & tuin niet verlaat. Te riskant, met een niet werkend immuunsysteem. Afspraken omtrent bezoek leverden ook een jeukwoord: nog. Als in: “Kan ik je nog een keer zien?”

Wat mij betreft zijn bezoeken vooralsnog als vanouds: veel lol, intiem als het zo uitkomt, soms de diepte in, ontspannend. Bezoeken in het kader van ‘nog een keer zien’, dat doen we – als alles verloopt zoals de oncoloog hoopt – over 18 maanden of later.

De verhuizers waren er ook weer. Toen begin dit jaar de Corona-ellende begon was het vanzelfsprekend dat de Omta-tjes zich in Oud-Sabbinge ophokten. Daarna volgde onze inschatting dat Covid-19 de boel nog wel een paar jaar op zijn kop zet. Dan is een huis met grote tuin in uitstrekte polders bij het Veerse Meer en Oosterschelde fijner dan een appartement in een half gesloten stad.

Dus ons Rotterdamse vastgoed verkochten we en er kwam een einde aan onze lat-relatie. Moet er bij zeggen dat mevrouw Omta’s randstedelijke werkgever stevig mee faciliteerde door thuiswerken te stimuleren. Want een nieuwe baan van mevrouw was destijds aanleiding voor de verhuizing.

Een zelf gerestaureerde arbeiderswoning met een grote aanbouw volgens eigen plan, het is geen verkeerde plek om de dagen te slijten. Blij dat we halverwege keerden.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIJ DE HEERENKEET

Geplaatst in Foto, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

TWEE SLECHTNIEUWSGESPREKKEN VERDER

Met Pinksteren werd ik goed ziek. Een aparte combinatie van klachten. Ik test negatief op Corona en na een week zijn alle klachten verdwenen, op die in mijn darmen na. De huisarts zoekt door maar kent zijn beperkingen: “Ik kan niet verder voelen dan mijn vinger lang is”. Maar daar hebben ze in het ziekenhuis een oplossing voor: een slang met ingebouwde camera. Na afloop van het onderzoek worden mevrouw en meneer Omta apart genomen voor een slechtnieuwsgesprek volgens het boekje. De arts valt gelijk met de deur in huis: “We hebben darmkanker gevonden”.

Een paar dagen later worden scans gemaakt. En ook die resulteren in een slechtnieuwsgesprek, de oncoloog zet gelijk de toon: “Er zijn uitzaaiingen naar lever, longen en lymfeklieren”.

Er is geen behandeling gericht op genezing mogelijk. Maar de dood kan wel uitgesteld. Ik heb nu een levensverwachting van gemiddeld 5 maanden, het geniepige zit in het ‘gemiddeld’. Met een succesvolle chemokuur kan het opgekrikt worden tot 22 maanden, opnieuw gemiddeld.

Lig nu een ochtend in het ziekenhuis aan het infuus, het vloeibare deel van de chemo druppelt mijn lichaam in. Het vaste deel, pillen, slik ik de komende twee weken thuis. Begin augustus een gesprek met de oncoloog, over of de chemo aanslaat.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

VEERSE MEER IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk, Zeeland | Getagged | Een reactie plaatsen

LICHTPUNTJES IN TIJDEN VAN CORONA

Vooropgesteld, Facebook brengt me veel. Sinds het prille begin van Internet hark ik een groot deel van mijn omzet digitaal binnen. Ook op Facebook. Daarbij geniet ik van alle persoonlijke observaties, verslagen, foto’s en video’s. Facebook als permanente reünie. Voor realtime reünies is Facebook overigens de dood in de pot: het gesprek gaat dan niet meer over de jaren zonder veel contact maar is een vervolg op de laatste Facebook-post geworden.

Maar sinds Corona in da house is, scroll ik vaak verveeld door de tijdlijn. Eerst de rage met jeugdfoto’s. Snel volgden foto’s met de favoriete fiets. En lievelings paarden trokken ook al voorbij. Daarna werden we bezig gehouden met overzichten van bezochte landen en lijstjes beroepen, waarbij ik moet raden welke nooit is uitgeoefend. Favoriete platenhoezen en boekomslagen waren al een terreur maar onderhand wordt het een digitale hel, al die geknipt-en-geplakte tijdlijnvulling. Alsjeblieft mensen, jullie zijn me allemaal lief maar laat vooral iets van jezelf zien. Hoe het gaat, wat je doet, hoe je leeft met een gevaar dat overal om de hoek ligt.

Is het allemaal verschrikkelijk? Gelukkig niet. Neem Peter de Jonge. Bijna dagelijks verrast hij met een pareltje over zijn twijfels en angsten nu het onzichtbare virus ons leven verstoort. Of Theo Rietveld. Hij schrijft verslagen over wat hij achter zijn raam waarneemt of op zijn korte tochten door een verstilde buitenwereld. Gelukkig heb ik ook muzikanten in mijn digitale vriendenkring. Peter Bolderman bezorgt me faalangst als ik niet kan raden welk nummer hij op zijn gitaar begeleidt. Barre Verkerke improviseert iedere dag op de toetsen. En natuurlijk Floortje. Floortje van der Vlist. Met haar Lockdown TV. Allemaal lichtpuntjes in tijden van Corona.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen