TROTSE VADER


Liefste middelste dochter runt noodgedwongen een biershop en verloot daar rondleidingen bij La Trappe. Maar los van het bier, zo’n foto raakt het trotse vader♥️. Want wat is die kanjer aan het knokken voor haar Belgisch Biercafé Boudewijn (Rotterdam). Een biershop begonnen, afhaalmaaltijden, koffie & chocolademelk verkoop en binnenkort start de kerstbomenhandel.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

TUSSEN CREMATORIUM EN PORNOSHOP

Ik weet niet hoe het jullie verging maar ik bracht de afgelopen week door voor de televisie (CNN) en op de iPad (Twitter en tientallen nieuwssites). Het zal zo zijn dat China de nieuwe dominante macht wordt, de massale aandacht voor de Amerikaanse presidentverkiezing maakt duidelijk dat de USA nog niet uit het hart van de Europeanen is. Maar goed, Trump verloor en vanochtend na het wakker worden luisterden de Omta-tjes, met een ontbijt op bed, naar de toespraken van Harris en Biden. Fijn om de dag te beginnen met een nieuwe toon. We gaan zien waar het ons brengt.

Maar het allermooiste van de hele week was toch wel de persconferentie waarop het advocatenteam van Trump gisteren haar juridische vervolgstappen aankondigde. Het moest allemaal plaatsvinden in ‘battleground’ Philadelphia. Ik stel me voor dat op het laatste moment een plek is geregeld. Iemand suggereert The Four Seasons te reserveren, een mooie stijlvolle locatie.

TeamTrump: “Kunnen we een persconferentie houden bij jullie?”
Four Seasons: “Ja, we hebben buiten nog plek”
TeamTrump: “Fijn, dan zijn we er wat eerder om onze spullen op te stellen”
Four Seasons: “Vergeet de luidsprekers niet”

Trump plaatst de aankondiging op Twitter: “Lawyers Press Conference at Four Seasons, Philadelphia”.

Wat moet de eigenaar van The Four Seasons een lol gehad hebben. Team Trump reserveerde geen ruimte in het hotel The Four Seasons maar bij de gelijknamige lokale hovenier The Four Seasons, op een achteraf industriegebiedje. Foutje. Eenmaal ter plekke maken Trump’s advocaat Rudy Giuliani en zijn team er het beste van. Stickers op de gesloten deur van de hovenier, spreekgestoelte, luidsprekers. Brandblusser binnen handbereik. Het zag er al met al wat shabby uit, op zijn Giuliani’s.

Wie even verder kijkt in de straat ziet een crematorium en een pornoshop. Hoe symbolisch wil je het hebben.

Dag Donald!

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

EEN OCHTEND OP DE ONCOLOGIEPOLI


Met documentaire fotograaf Josje Deekens sprak ik af dat ze me volgt in de laatste queeste van mijn leven. De meeste foto’s die ik plaats bij mijn verhalen zijn van Josje. Gisteren kreeg ze ondanks Corona toestemming te fotograferen bij mijn laatste chemo-infuus. Zie het ook als een ode aan de verpleegkundigen van het ADRZ in Goes: betrokken, erg aardig en professioneel.

Mevrouw Omta vult op Facebook aan:

“Toen we de intake voor de chemo kregen vroegen we aan de verpleegkundige of er ook nog goed nieuws was, de lijst met bijwerkingen die we in anderhalf uur met haar doornamen, was namelijk behoorlijk lang.

Ze beaamde direct dat chemo geen feest is maar dat mensen over het algemeen wel heel erg te spreken zijn over de sfeer en persoonlijke benadering op de afdeling. En dat klopt.

Deze fotoreportage is daarom inderdaad een ode aan de verpleegkundigen. En niet alleen omdat ze elke drie weken erop toezagen dat Wiert zijn chemo kreeg. Ook ik mocht altijd bellen en dat was de eerste weken helaas nodig. De eerste chemo was loeizwaar, Wiert had geen enkele reserve en lag voor dood op bed. Gelukkig herinnert hij zich dat niet, maar zo nu en dan wist ik niet waar ik het zoeken moest.

Dat ik elk moment kon bellen, het nooit ongelegen kwam, ze door mijn tranen heen mijn zorgen serieus namen, rustig doorvroegen, meedachten en konden zeggen of iets bij de chemo hoorde of dat we toch beter even langs konden komen was geweldig. Dus dank allemaal! Weten dat jullie er zijn maakt mij minder bang en geeft ons rust.”

S

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

PRETOGEN KEREN À LA MINUTE TERUG

Bijzonder hoe gewoonten ontstaan. “Schrijf je donderdag weer een verhaaltje?”, informeert mevrouw Omta in het begin van deze week. Donderdag? Ik lig vanochtend in het Goese ziekenhuis aan het chemo-infuus. De afgelopen kuren gebruikte ik die uren in het ziekenhuisbed om verslag te doen. Vandaag dus ook.

Het is de laatste kuur van zes sessies. De komende twee weken slik ik thuis het vervolg: dagelijks 8 pillen. Dit moet in een ijzeren regelmaat, op vaste tijdstippen. En dat is eigenlijk het meest belastende, ik slaap graag uit maar dat zit er de komende twee weken niet in. De avondsessie medicatie valt soms samen met een raadsvergadering. Omdat ik vooraf wat moet eten neem ik dan naast de tabletten twee gekookte eieren mee.

De bijwerkingen van de chemo zijn nog steeds miniem. Ik voel me de eerste dagen van een nieuwe kuur behoorlijk brak maar weet dat dit meestal op maandag ophoudt. De verbetering komt echt à la minute. Zo lig ik wat versuft op de bank en een seconde later praat en reageer ik weer, begin te dollen en heb weer pretoogjes. Naast dit brakke gevoel had ik afgelopen kuur geen noemenswaardige bijwerkingen.

Hoe nu verder? Het is mijn laatste afgesproken kuur. Het idee was dat de chemobehandeling ongeveer anderhalf jaar aan mijn gemiddelde levensverwachting van afgelopen zomer zou toevoegen. En die verwachting was destijds dat ik de jaarwisseling mogelijk niet zou halen. Fysiek is de uitwerking van de chemo wonderbaarlijk. De tijdshorizon is verlegd. Ik doe weer veel en kwam bijna 10 kilo aan.

Als de laatste kuur is afgerond wordt er weer een scan gemaakt en de kankerwaarden in mijn bloed gemeten. Dan komt er duidelijkheid of een soort onderhoudsdosis chemo van nut kan zijn. Prettige bijkomstigheid is dat tot nu mijn lichaam rap en goed herstelt van de chemo, het hernieuwd aanmaken van bloedplaatjes komt snel weer op gang.

Mevrouw Omta en ik hebben de dip van ruim een maand geleden achter ons gelaten, mijn doodgaan vroeg veel van ons. Gelukkig herpakten we ons zonder de aandacht voor elkaar te verliezen. Een goeie graadmeter is dat er weer volop harde grappen worden gemaakt. Maar ook dat we ons de hele dag suf knuffelen. Op naar de volgende fase in dit kankergebeuren.

Foto: Josje Deekens

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ZATERDAG, SUPPORT YOUR LOCALS DAG


Vanavond genoten van het Japanse afhaalmenu van Restaurant Meliefste. In een fraaie zwarte doos verpakken ze noedels, sushi en andere Oosterse heerlijkheden. Alles kan op kamertemperatuur geconsumeerd worden, we hoeven niet de keuken in. Het is een smaakfeestje.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIER KOPEN VOOR HET GOEDE DOEL


Mevrouw en meneer Omta deden gisteren een klein rondje Randstad. Voor het eerst sinds maanden zag ik de wereld buiten Zeeland. De eerste stop was in Rotterdam. We vergaten bijna de parkeergarage naast museum Boymans in te rijden, zo werden onze blikken getrokken door de spiegelende halve bol van het nieuwe museumdepot. Wat is dat mooi geworden!

Onze bestemming ligt een paar honderd meter verderop: Belgisch biercafé Boudewijn. Mijn liefste middelste dochter zwaait er de scepter en richtte er een bottleshop in, je moet wat in tijden van Corona. We zeulen een zware boodschappentas vol solidariteitsbier mee terug naar de auto. Daarna door naar mevrouw Omta’s familie in Nootdorp.

Op de terugweg naar het Zeeuwse zat ik volledig ingekakt naast mevrouw Omta in de auto. Bekaf. In het dagelijkse leven in Oud-Sabbinge, het leukste gehucht van Zeeland, had ik het idee gekregen dat behoudens een dip aan het begin van elke chemokuur mijn fysieke welbevinden op het niveau van pakweg een jaar geleden zat. Het rondje Randstad maakte duidelijk dat dit niet zo is. Eenmaal thuis zocht ik mijn vertrouwde bank op om bij te komen.

Voor de bierliefhebbers: de bottleshop van Boudewijn is op donderdag- tot en met zondagmiddag geopend.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

LOUWS IN DA HOUSE


Er zijn ergere dingen in de wereld maar toch was het even zoeken voor mevrouw en meneer Omta hoe vandaag onze elfde huwelijksverjaardag te vieren. Zonder Corona waren we aangeschoven in een van de geweldige restaurants die Goes rijk is. Met Corona werd het een uitdaging.

Gelukkig is er Michel Louws, chefkok in de Vlissingse Lasloods. We aten 1 keer eerder bij hem, toen hij in Het Veerhuis (bijna bij ons om de hoek) een ster bij elkaar had gekookt. Het was een onvergetelijke avond, ook omdat we voor het eerst in een restaurant met Michelinster aten. Zijn tartaar van rauwe makreel en radijs probeerden we thuis na te maken. We kwamen – na herhaalde pogingen – aardig in de buurt maar zo goed als in Het Veerhuis werd het niet.

Vanmiddag begonnen de feestelijkheden op het Vlissingse strand. Met een kroket van het aanpalende cafetaria. Daarna door naar De Lasloods waar Louws nu de scepter zwaait. We haalden, in de drive thru, een pakket op met een negengangen thuisdiner en twee flessen heerlijke wijn. Wat er thuis aan gedaan moet worden is overzichtelijk.

We hebben nog twee nagerechten te gaan, maar tot nu was het een topmaaltijd. Thuis eten is zo een feestje. En bevalt ons misschien wel meer dan uit eten gaan.

Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

WERELD ST…ST…STOTTERDAG

Ik heb het niet verzonnen maar het is vandaag Wereld Stotterdag. Ik ben een stotteraar. En behoorlijk ernstig ook. Op de lagere school kwam ik bij een goede logopedist terecht. Zij leerde mij een ademhalingstechniek die het ongemak aardig verhielp en nog steeds verhelpt (samengevat: goed getimed heel kort inademen vanuit het middenrif, onmerkbaar voor wie naar mij luistert).

Zelf leerde ik gaandeweg het leven stottervalkuilen te vermijden, vooral bij woorden met veel lettergrepen. Als ik een zin begin voel ik aan waar het risico zit en kan ik – heel behendig – al pratend een alternatief zinsverloop kiezen. Vergeet die route soms als ik boos ben, maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

SLOTAKKOORD GALMT VOORUIT

Routineus meld ik me vanochtend bij de afdeling oncologie voor de start van mijn vijfde chemokuur. Het infuus is aangesloten, de chemo druppelt langzaam mijn ader in. Ben er drie uur mee zoet. Rondom zitten en liggen lotgenoten, de sfeer in het zaaltje van de dagbehandeling is ontspannen. Het personeel erg aardig en attent.

Mijn indruk is dat de bijwerkingen cumulatief zijn, iedere chemoronde manifesteren ze zich indringender. Overigens zonder heel erg tot last te zijn. De eerste dagen van de kuur zal ik weer koude voorwerpen moeten mijden en met handschoenen aan op de fiets. Een neurologische reactie zorgt anders voor tintelingen in mijn handen. Die gevoeligheid neemt per kuur toe.

Op mijn armen en benen verschijnen rood-paarse vlekjes. Ze verdwijnen zoals ze komen, snel. Vlekken die ik voor het slapen nog zie, kunnen bij het ontwaken verdwenen zijn. De komende dagen -weet ik nu al – sta ik wat wankel op mijn voeten (alsof ik op kussentjes loop met een lijf dat sneller vooruit wil dan mijn benen aankunnen). De eerste dagen ga ik me gammel en snel vermoeid voelen. Maar dat is na een week voorbij en eigenlijk voel ik me dan als een jaar geleden. Lang leve de chemo, wonderspul. Gisteren heerlijk gewandeld op een Walchers strand.

Afgelopen weken hadden mevrouw en meneer Omta ook verdrietige dagen. Het onvermijdelijke slotakkoord van mijn kanker-queeste wordt gespeeld door Magere Hein. Dat besef daalde met regelmaat in tussen onze oren en in onze gesprekken. En dat waren tranenrijke momenten. We weten het al een paar maanden maar blijkbaar heeft een aangekondigde dood tijd nodig om goed te landen. We hebben ons herpakt. Gelukkig op een manier die ruimte laat voor verdriet en soms angst voor wat nog komen gaat.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

BINGO!

Mevrouw en meneer Omta beleefden een dip. De afleiding kwam uit Rotterdam: de dochters organiseerden een online bingo, niks gewonnen maar een erg vertrouwd en gezellig anderhalf uur gehad.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

CANCER BOY

Jan Pankow attendeerde me op dit gedicht. Herkenbaar, confronterend, troostend en na iedere lezing mooier, zoals een gedicht betaamt.
CANCERBOY

Ever since my surgery.
When the surgeon walked into my room,
with that serious, practiced, face of death.
The way the words, ‘Indolent’ and ‘fatal’
hung there in the air like day old balloons.
The way a lover looks when they tell you
they’re leaving on the next train.
All and all, though. It’s like I’m
the big prize winner at the county fair..
Because you should never give a poet
ammunition like that.
I’ll be impossible to live with. Just you wait.
The way ‘death bed’ and ‘final wishes’
already rolls off my tongue like
cherry filled bon-bons in a box of chocolates.
Even “Fatal” alone, makes me tingle.
And “indolent” kind of gets me high.
For it’s slowness, for the mystery of the march.
Across the mountains one last time,
and down to the river where the oarsman sleeps.
Even the promise of drugs would be enough.
Because I’m the big prize winner now.
That light and airy way they try and look so positive.
Insisting I carry, ‘hope’ in my back pocket.
To pull out like a talisman or a head shop crystal.
But I have caskets full of memories now,
that I’ll beat you over the head with.
And every breath smells like maple syrup
on a Christmas morning long ago.
All the kids gathered around the kitchen table.
And every kiss is a cool mossy monument.
Even the Willow tree in the front yard,
the one I planted to close to the house,
is swaying in the wind and singing dirges now.
Winters coming. Oh, yes it is.
It’s a good thing to be this damn lucky.
To have this chance to stop and breath at last.
Or at least that’s what the church bells
down the street, keep saying.
And the blue sky is bluer than I’ve ever seen.
I’ll be impossible to live with. You just wait and see.
Billy Lee
Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

OP DE HELFT

“Ha meneer Omta, daar bent u weer”, klinkt het opgewekt als ik arriveer op de afdeling oncologie van het Goese ziekenhuis. Ik mag opnieuw een ochtend aan een infuus met chemo. “Hoe ging het de afgelopen weken?”, vraagt de verpleegkundige voordat ze een naald in mijn ader steekt.
 
“Goed”, kan ik zonder aarzeling antwoorden. En som op hoe ik mijn dagen vulde. Een bezoek aan Sparta-Ajax, hele dagen uit bed, ik schilderde de schuur, ga met mevrouw Omta uit eten, onderhoud de tuin, doe weer volop mee aan het gemeenteraadswerk en draag steeds meer bij aan het huishouden. Er zijn dagen dat ik er amper aan denk dat ik ziek ben.
 
De bijwerkingen van de chemo zijn in mijn geval relatief bescheiden. Vlekjes op mijn armen en benen zijn volgens de geconsulteerde dermatoloog waarschijnlijk bloeduitstortingen, veroorzaakt door de chemo in mijn bloed. Ik ben extra gevoelig voor koude. Als ik zonder bescherming van mijn handen iets uit de koelkast pak beginnen beide handen te tintelen, ook de hand die niets aanraakt. Wel iets om voorzichtig mee te zijn want het kan overslaan naar de voeten en daarna een ernstige benauwdheid veroorzaken. Maar zover kwam het nog niet.
 
De chemo doet dus wonderen. Want ik kwam van ver. De oncoloog bevestigde onlangs het voorgevoel dat mevrouw Omta in de zomer had, namelijk dat de dood me dicht op de hielen zat. Wat een verschil met hoe ik me nu voel!
 
Scans die vorige week zijn gemaakt bevestigen wat ik zelf ervaar: de tumor in mijn darmen en de uitzaaiingen in lever, long en lymfeklieren zijn in omvang afgenomen. Verdwijnen zullen ze niet maar hoe kleiner hoe beter. Met de nieuwe ronde chemo, vandaag aan het infuus en daarna thuis twee weken aan de tabletten, ben ik over de helft van de kuur.
 
Helemaal geen tegenslag? Jawel. Om de afloop van de chemoreeks te vieren reserveerden we eind november een vakantiewoning in het vissersdorp Audresselles, onze favoriete vakantiebestemming aan de Noord-Franse kust. Gaat nog lastig worden: de regio rond Lille kleurt inmiddels op de coronakaart oranje. Als dat blijft dan moeten we die week wat anders verzinnen.
 
Foto: Josje Deekens
Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

EEN MIDDAG IN HET KASTEEL

“Je zieke vader kan op mijn seizoenskaart naar de wedstrijd”. Het geweldige aanbod komt van een de mannen met wie mijn liefste jongste dochter de thuiswedstrijden van Sparta bezoekt. Wat het gebaar helemaal top maakt: er is verteld dat ik Ajax-fan ben. En zo zag ik vanmiddag in Het Kasteel 10 Ajacieden met 0-1 van de Rotterdammers winnen. Een terechte winst.

Maar iedereen kan, in de matige wedstrijd, ook zien hoe groot het verschil is. Op alle onderdelen van het spel is Ajax sneller, verfijnder en technisch begaafder.

Heb wel eens gehoord dat bij golf de veel betere speler een handicap krijgt, zodat je als minder begaafde golfer toch kans hebt te winnen. Zoiets zou bij het voetbal de kansen van de zwakkere ploegen eerlijker en groter maken. Want nu gaat Ajax, met alle miljoenen die daar binnen stromen, al na 1 wedstrijd voor het kampioenschap en wacht Sparta waarschijnlijk degradatievoetbal.

Wat heb je aan een competitie als de kaarten vooraf zijn geschud? Geef de financieel zwakkere ploegen een goal voorsprong. Te rigoureus? Laat ze beginnen met een strafschop. Of zijn dat bezopen ideeën?

 

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IN VOOR- EN TEGENPOEP

Ik lig weer een ochtend in het ziekenhuis. Mijn week chemovakantie zit er op, de derde van zes kuren is begonnen. Drie uur lang druppelt het gif mijn ader in. De komende twee weken slik ik thuis – in pilvorm – dagelijks twee maal de rest van de chemo. Ik vertrouw er op dat de derde ronde net zo soepel verloopt als de tweede, dus zonder noemenswaardige bijwerkingen. Afgelopen week genoten van al het bezoek dat in de chemovrije week langs kwam.
 
Waar ik ook van geniet dat is mijn stoelgang. Want dat is nogal een dingetje geweest. De tumor zit in de endeldarm en ging aan het begin van de zomer afvalstoffen afscheiden. Hoort er bij maar die afvalstoffen meldden zich onaangekondigd bij de uitgang, soms meerdere keren per uur.
 
Ik verbleef bijna permanent in de slaapkamer omdat daar een toilet naast zit. Talloze malen op een dag (en ook ‘s nachts) zette ik de paar passen naar de pot. Om wat meer bewegingsvrijheid te hebben gebruikte ik eerst inlegkruisjes en later een luier, een zwaar onderschatte uitvinding.
 
De stap naar een inlegkruisje en zeker die naar een luier was een grote. Maar wat enorm hielp waren het gemak en de beweegruimte die het me opleverden, ik kon weer uren van huis.
 
Inmiddels heeft de natuurlijke gang van zaken zich hersteld. Door de chemo is de tumor in mijn darm zodanig aangetast dat er geen afvalstoffen meer worden afgescheiden. Trots als een peuter meldde ik mevrouw Omta en mijn dochters een paar dagen geleden dat ik weer een normale stoelgang heb. Ook een kankerpatiënt telt zijn zegeningen. In Huize Omta klinkt nog amper de geactualiseerde huwelijksbelofte “Schat, we zijn getrouwd in voor- en tegenpoep”.
 
De oncoloog bevestigde van de week dat de chemo goed aanslaat: de gemeten kankerwaarden in mijn bloed zijn gehalveerd. Dat was erg aangenaam nieuws.
 
De foto (gemaakt door Josje Deekens) is van een paar weken geleden, inmiddels zitten er weer wat kilo’s aan want niet alleen de stoelgang maar ook de eetlust is volledig hersteld.
Geplaatst in Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

BEDANKT! OOK NAMENS MEVROUW OMTA

 

Zo, de tweede van de zes chemokuren zit er op. Vanochtend de laatste vier pillen geslikt. Nu een week chemovrij. Omdat mijn immuunsysteem deze week minder kwetsbaar is, zit de komende week volgepland met bezoekjes en een eerste werkafspraak voor mijn raadswerk (dat ik zo lang als mogelijk wil blijven doen).

Na de eerste kuur (te hoge dosis chemo) was de tweede een appeltje-eitje. Nauwelijks bijwerkingen, mijn eetlust is terug, slapen gaat goed (ongetwijfeld ook door de gedoneerde THC-olie, twee druppels zijn afdoende), ik was de hele periode vooral uit bed en doe weer lichte werkzaamheden in tuin en huis. Braaf werk ik dagelijks de oefeningen af die de fysio-aan-huis aanraadde. Ik merk dat ik fysiek sterker wordt, stapje na stapje neemt mijn lichaamsgewicht wat toe.

Mevrouw Omta en ik zijn erg blij en vaak ook verrast door alle prettige aandacht die digitaal, door de voordeur en via de brievenbus binnenkomt. Zoals deze: “We hopen dat jullie wat meer tijd krijgen om gewoon te doen wat jullie altijd deden”, dat is ongeveer de essentie van wat we proberen. De honderden brieven, briefjes, appjes, bloemen, fruitmanden, kaarten, reacties en kattebelletjes doen ons erg goed. Het is te veel om iedereen persoonlijk te bedanken, dus dat doe ik hier. Ook namens mevrouw Omta. Dikke 💋 voor al jullie bijval! Het is echt top.

 

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IEDERE MIDDAG VAKANTIE

Ik kan, al zeg ik het zelf, mezelf goed vermaken. Kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst verveelde. Herinner me mijn turbulente militaire diensttijd. Bracht een jaar door in het gevang maar werd ook voordat het zover was nog wel eens gearresteerd bij acties tegen het militaire systeem.

Een lege cel biedt weinig vermaak. Daarom probeerde ik altijd een plastic bekertje en een lepelstaafje mee te nemen naar mijn cel. Daarmee had ik alles om een vlooienspel te maken. Kon me daar uren mee vermaken. Je moet wat, in prikkelarme tijden.

Heb nu weer zo’n zelfbedacht tijdverdrijf. Dagelijks ga ik met vakantie. Onder de douche. Ik zit relaxed lange tijd in een stoel, water over mijn hoofd en lijf. Ondertussen haal ik herinneringen op aan een strand waar ik met vakantie was (90 procent van mijn vakanties ging naar zee).

Herinneringen aan forten bouwen en kuilen graven. Krabben en zeesterren vangen. Vissen. Mijn eerste serieuze verkering. Ypie, heette ze. Kampvuren. Vaak reis ik naar Vlieland, ben daar 15-20 keer geweest.

Ik reis onder de douche ook terug naar een strand in Bretagne. Een hele baai lag vol met jakobsschelpen. Dochters en ik scoorden de schelpen, heb er nog steeds een paar als souvenir liggen. Dat de coquilles ook te eten waren, wisten we nog niet. Pas jaren later ontdekte ik dat verse jakobsschelp met geraspte truffel een van de lekkerste gerechten is waarmee ik ooit kennis maakte.

Onder de douche zie je ook welke jas ik heb uitgetrokken. In het voorjaar woog ik 76 kilo, nu zijn dat er nog 64.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

EN WE GAAN DOOR

Vandaag gesprek gehad met de oncoloog. De chemo slaat aan en ik mag me opmaken voor de tweede ronde (van zes). Die gaat, als het verloopt zoals nu bedacht, wel anders. De dosering was te hoog voor mijn lijf. Gevolgen: extreem moe, geen eetlust en ‘s nachts doelloos wakker liggen. Dat moet de volgende ronde anders gaan.

Donderdag begint die tweede kuur in het ziekenhuis met chemo uit een infuus. Daarna twee weken thuis chemopillen slikken. Tot slot een week medicatievrij.

Ik zit nu in die feestweek van de eerste kuur. Voel me in alle opzichten beter dan voor aanvang. Eet goed (al ziet mevrouw Omta graag nog meer naar binnen gaan), ben hele dagen op (ga wel ‘s middags een uurtje rusten), fiets en hielp vanmiddag voor het eerst weer met de afwas. Lopen blijft nog een lastig dingetje, daar komt morgen een fysiotherapeut voor aan huis.

Om misverstanden te voorkomen: de chemo is levensverlengend, het kan me (gemiddeld) anderhalf jaar extra onder jullie houden. Maar dood ga ik, alleen wat later.

Opgelucht? Natuurlijk, heel erg zelfs. Mevrouw Omta, liefste oudste dochter, liefste middelste dochter en liefste jongste dochter ook.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

CHEMOLIEFDE




Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

JEUKWOORD VAN HET JAAR: NOG

Ben nu een week bezig met de eerste van zes chemokuren (van drie weken). De medicatie moet mijn darmkanker en uitzaaiingen beteugelen. Niet om te genezen maar om anderhalf jaar aan mijn levensverwachting toe te voegen.

Van misselijkheid en pijn heb ik geen last. Maar wat ben ik ongelooflijk moe. En dat wordt met de dag erger. Nog een week en dan heb ik zeven dagen rust. Lees: geen chemo. “Vakantieweek”, noemde iemand op oncologie het.

Momenteel ligt mijn immuunsysteem plat, omdat de chemo niet alleen slechte cellen doodt. Het is daarom ook de week in de behandeling dat ik geen bezoek ontvang en huis & tuin niet verlaat. Te riskant, met een niet werkend immuunsysteem. Afspraken omtrent bezoek leverden ook een jeukwoord: nog. Als in: “Kan ik je nog een keer zien?”

Wat mij betreft zijn bezoeken vooralsnog als vanouds: veel lol, intiem als het zo uitkomt, soms de diepte in, ontspannend. Bezoeken in het kader van ‘nog een keer zien’, dat doen we – als alles verloopt zoals de oncoloog hoopt – over 18 maanden of later.

De verhuizers waren er ook weer. Toen begin dit jaar de Corona-ellende begon was het vanzelfsprekend dat de Omta-tjes zich in Oud-Sabbinge ophokten. Daarna volgde onze inschatting dat Covid-19 de boel nog wel een paar jaar op zijn kop zet. Dan is een huis met grote tuin in uitstrekte polders bij het Veerse Meer en Oosterschelde fijner dan een appartement in een half gesloten stad.

Dus ons Rotterdamse vastgoed verkochten we en er kwam een einde aan onze lat-relatie. Moet er bij zeggen dat mevrouw Omta’s randstedelijke werkgever stevig mee faciliteerde door thuiswerken te stimuleren. Want een nieuwe baan van mevrouw was destijds aanleiding voor de verhuizing.

Een zelf gerestaureerde arbeiderswoning met een grote aanbouw volgens eigen plan, het is geen verkeerde plek om de dagen te slijten. Blij dat we halverwege keerden.

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIJ DE HEERENKEET

Geplaatst in Foto, Zeeland | Getagged , | Een reactie plaatsen

TWEE SLECHTNIEUWSGESPREKKEN VERDER

Met Pinksteren werd ik goed ziek. Een aparte combinatie van klachten. Ik test negatief op Corona en na een week zijn alle klachten verdwenen, op die in mijn darmen na. De huisarts zoekt door maar kent zijn beperkingen: “Ik kan niet verder voelen dan mijn vinger lang is”. Maar daar hebben ze in het ziekenhuis een oplossing voor: een slang met ingebouwde camera. Na afloop van het onderzoek worden mevrouw en meneer Omta apart genomen voor een slechtnieuwsgesprek volgens het boekje. De arts valt gelijk met de deur in huis: “We hebben darmkanker gevonden”.

Een paar dagen later worden scans gemaakt. En ook die resulteren in een slechtnieuwsgesprek, de oncoloog zet gelijk de toon: “Er zijn uitzaaiingen naar lever, longen en lymfeklieren”.

Er is geen behandeling gericht op genezing mogelijk. Maar de dood kan wel uitgesteld. Ik heb nu een levensverwachting van gemiddeld 5 maanden, het geniepige zit in het ‘gemiddeld’. Met een succesvolle chemokuur kan het opgekrikt worden tot 22 maanden, opnieuw gemiddeld.

Lig nu een ochtend in het ziekenhuis aan het infuus, het vloeibare deel van de chemo druppelt mijn lichaam in. Het vaste deel, pillen, slik ik de komende twee weken thuis. Begin augustus een gesprek met de oncoloog, over of de chemo aanslaat.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

VEERSE MEER IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk, Zeeland | Getagged | Een reactie plaatsen

LICHTPUNTJES IN TIJDEN VAN CORONA

Vooropgesteld, Facebook brengt me veel. Sinds het prille begin van Internet hark ik een groot deel van mijn omzet digitaal binnen. Ook op Facebook. Daarbij geniet ik van alle persoonlijke observaties, verslagen, foto’s en video’s. Facebook als permanente reünie. Voor realtime reünies is Facebook overigens de dood in de pot: het gesprek gaat dan niet meer over de jaren zonder veel contact maar is een vervolg op de laatste Facebook-post geworden.

Maar sinds Corona in da house is, scroll ik vaak verveeld door de tijdlijn. Eerst de rage met jeugdfoto’s. Snel volgden foto’s met de favoriete fiets. En lievelings paarden trokken ook al voorbij. Daarna werden we bezig gehouden met overzichten van bezochte landen en lijstjes beroepen, waarbij ik moet raden welke nooit is uitgeoefend. Favoriete platenhoezen en boekomslagen waren al een terreur maar onderhand wordt het een digitale hel, al die geknipt-en-geplakte tijdlijnvulling. Alsjeblieft mensen, jullie zijn me allemaal lief maar laat vooral iets van jezelf zien. Hoe het gaat, wat je doet, hoe je leeft met een gevaar dat overal om de hoek ligt.

Is het allemaal verschrikkelijk? Gelukkig niet. Neem Peter de Jonge. Bijna dagelijks verrast hij met een pareltje over zijn twijfels en angsten nu het onzichtbare virus ons leven verstoort. Of Theo Rietveld. Hij schrijft verslagen over wat hij achter zijn raam waarneemt of op zijn korte tochten door een verstilde buitenwereld. Gelukkig heb ik ook muzikanten in mijn digitale vriendenkring. Peter Bolderman bezorgt me faalangst als ik niet kan raden welk nummer hij op zijn gitaar begeleidt. Barre Verkerke improviseert iedere dag op de toetsen. En natuurlijk Floortje. Floortje van der Vlist. Met haar Lockdown TV. Allemaal lichtpuntjes in tijden van Corona.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

“VOOR DE RAMPTOERISTEN: #WUHAN”

Ik ben ongetwijfeld een bovengemiddelde nieuwsjunk. Het is mijn beroep en ben er genetisch mee opgescheept: mijn ouders keken standaard om de 30 minuten naar Teletekst, ze wilden niets missen. Mijn dochters hebben het ook. Ik werd daarom nieuwsgierig wanneer we het in de familie-app voor het eerst over het Corona-virus hadden. Dat was al op 24 januari: “Voor de ramptoeristen: #Wuhan”. Sindsdien hielden we elkaar met regelmaat op de hoogte van het Chinese virusdrama. Ik begon Engelstalige bronnen over China te volgen op Twitter. Al begin februari werden de grapjes over hamsteren omgezet in daden.

Ik zocht ook naar de eerste melding over het virus in de familie-app omdat ik het idee heb dat er twee informatiewerelden zijn. Die op de sociale media en de mainstream nieuwsvoorziening. Mijn conclusie is dat wie op de sociale media de juiste bronnen vindt, vele weken voorsprong heeft op wie dat niet doet. Het drama dat zich nu wereldwijd afspeelt was in de tweede helft van januari al te voorzien. Het was de tijd waarin het RIVM, regering en politici nog volop in de ontkenningsfase zaten. Het RIVM eind januari: “De kans dat de ziekte zich hier in Nederland verspreidt is klein”. In de eerste week van februari vroeg ik in een regulier overleg met de andere politieke partijen aandacht voor de totale ontwrichting die ook de Goese samenleving in april-mei zou treffen. Ik had liever geen gelijk gekregen maar het is nu niet anders: ook Goes ligt plat.

Het idee dat er twee informatiewerelden zijn, bekruipt me de laatste dagen weer. In een talkshow hoorde ik werkgeversvoorman Hans de Boer pleiten voor de economie: de Corona-maatregelen mochten niet erger zijn dan de kwaal. Het is een variant op de wereldvreemde wensdroom van Trump dat met Pasen de kerken weer vol zitten. Gisteren nog gooide omnideskundige Jort Kelder een knuppel in het hoenderhok: “We zijn 80-plussers die te dik zijn en gerookt hebben aan het redden. Dat is statistisch dus wel wat er gaande is. Hoeveel economische schade is ons het redden van mensen die waarschijnlijk daarna binnen twee jaar waren doodgegaan waard?”

Ik wil de stemming niet verpesten maar raak er steeds meer van overtuigd dat we ons met de ‘intellectuele lockdown’ tot 28 april zand in de ogen strooien. Mijn Twitter-onderbuik zegt dat de totale ontwrichting van de samenleving nog wel 1 of 1,5 jaar duurt. Pas dan zijn er vaccins en kunnen we stapje na stapje zetten in een nieuwe wereld. De capaciteit van de zorg gaat tot dan bepalen hoe we onze samenlevingen inrichten. Tot ver in 2021 blijft het overleven. Nu maar hopen dat ik ongelijk heb.

Geplaatst in Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

KIKKE FRESHE PATTA’S

Nood breekt voornemen: voor het eerst van mijn leven online kleding besteld. Zojuist afgeleverd. Een nieuw paar klompen van Klompenmakerij Traas

PS Jaap, ze zitten goed!

Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen