ENTER EXIT

Tegen den oncolooog zeggen dat je de chemobehandelingen wilt stoppen is 1 ding. Overzichtelijk, ook. Want wat rest is het wachten op hoe de dood zich manifesteert. Het antwoord staat 30 juni onverwachts op de stoep: een medewerker van de thuiszorg met het bed op de foto. Mijn sterfbed. Ik gebruikte het in het begin om overdag te chillen met uitzicht op de kippen en de mussenkolonie die sinds jaar en dag gebruik maakt van het altijd van voer voorziene kippenkot.
Voor bezoek heb ik amper nog energie. Benen en armen zijn als een Duracelkonijn zonder batterij. Sinds twee dagen slaap ik beneden. Mevrouw Omta op een campingbedje aan mijn zij. Lopen gaat niet meer. Mezelf persoonlijk verzorgen lukt sinds een paar dagen niet langer. Sindsdien verschoont mevrouw Omta de luiers en wast me. Het zijn fijne, intieme momenten. De dochters zijn met heerlijke regelmaat een of of meerdere dagen over de vloer. Het levert fantastische momenten, met vooral veel plezier en liefde. Hoe de vier dames mijn laatste dagen begeleiden is het mooist denkbare afscheidscadeau. En dat allemaal zonder pijn, de morfine doet wat je mag verwachten.
Hoe nu verder? Niemand die het weet. Maar mijn lijf zegt dat het niet lang meer duurt. Ondertussen zorgt Tante Trui (roepnaam Poes) ook voor veel afleiding. Op de foto zie je haar. Ik kan het iedere terminaal zieke aanraden, zo’n kitten.
Tot zover. Het ga jullie goed. En veel dank. Dank voor dat je op mijn levenspad kwam. Dank voor alle warmte van afgelopen jaar. ♥️
Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

“IK WIL NOG EEN ZOMER GENIETEN VOODAT IK DOODGA”

Hij werd opgeleid als planoloog, maar na een jaar brommen in de Bijlmerbajes kon hij een carrière bij de overheid wel vergeten. Wiert Omta vond zijn draai in de media. Tientallen jaren legde hij de verhalen van anderen vast. Nu bericht hij in woord en beeld over zijn eigen slopende ziekte. ,,Ik kan me best voorstellen dat mensen schrikken als ze een foto van mijn uitgemergelde lijf zien.”

Geplaatst in Foto, On the cover ..., Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

UITBEHANDELD


Het is nu een jaar geleden dat ik ziek werd en na onderzoeken de diagnose kreeg: darmkanker met uitzaaiingen naar lever, longen en lymfeklieren. Geen genezing mogelijk, wel behandeling gericht op levensverlenging. Heb vaak terug verlangd naar de eenvoud van de keuze waar ik toen voor stond: niet behandelen betekende dood met nieuwjaar, wel aan de chemo zou mijn leven met 1,5 jaar verlengen. Gemiddeld. Want in de oncologie werken ze uitsluitend met gemiddelden.

Ervaring met een chemokuur had ik niet dus ik koos als vanzelfsprekend voor levensverlenging, een overzichtelijke keus. Bij de intake voor de kuur begon ik te vermoeden wat me te wachten stond. De stapel A4-tjes met mogelijke bijwerkingen was als een menukaart waarop je na het diner kunt aanvinken wat je hebt gegeten. Vooral het begin was heftig. Maar door het aanpassen van de dosering werd het een overzichtelijk traject. En het sloeg nog aan ook.

Maar de kuur bood me ook een eerste blik op wat onvermijdelijk is bij chemobehandelingen: de bijwerkingen van de middelen tegen de bijwerkingen van de chemo. Neem dexamethason. Een zware ontstekingsremmer omdat de chemo het immuunsysteem sloopt. Tijdens de eerste kuur gaf het spul me vooral een euforisch gevoel. Tijdens de tweede, volledig mislukte kuur (de tumoren groeiden gewoon door), sloopte de ontstekingsremmer mijn suikerwaarden en werd ik bijna dood opgenomen in het Goese ziekenhuis.

Sinds een paar weken krijg ik morfine. Tegen de pijn. Maar die morfine heeft weer als bijwerking dat mijn stoelgang wordt stilgelegd. Daarvoor krijg ik nu een ander medicijn. En zo rolde ik de wereld binnen van de chemo’s, de bijwerkingen daarvan en de bijwerkingen van de medicijnen tegen die bijwerkingen.

Tegen bovengeschetst decor moest ik afgelopen week den oncoloog laten weten of ik gebruik wil maken van de allerlaatste chemo-optie die nog open staat. Het werd een afscheidsgesprek. Bij de voorgestelde kuur is de kans dat het aanslaat 50%. In dat geval kan het een levensverlenging van 2-3 maanden geven. De kans op zware bijwerkingen (vooral extreme vermoeidheid) is groot, “bijna iedereen die de kuur volgt”. Dus wanneer de 50% kans op mislukken realiteit wordt heb ik negen weken van mijn nog resterende leven weggegooid zonder dat er iets positiefs tegenover staat: wel de bijwerkingen van de chemo en de bijwerkingen van de medicijnen tegen die bijwerkingen, maar geen levensverlenging. En dat met een lichaam dat nog nauwelijks de kracht en energie heeft voor een nieuwe kuur.

Dus ik besloot de behandelingen te staken. Den oncoloog draagt me over aan de huisarts en deze begeleidt me in de laatste fase van mijn leven. Het wordt, nog meer dan voorheen, het plukken van de dagen. Zoals zeilen op de Oosterschelde. Op de foto mijn liefste oudste dochter die zichtbaar geniet van het stuur dat ze een tijd mocht vasthouden. Haar parkoers was helder: links of rechts van de volgende boei. Hoe mijn parkoers er uit gaat zien? Geen idee. Werkelijk niet.

Geplaatst in Foto, Liefste oudste dochter, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

KAN GAAN NADENKEN OVER HET TUINTJE OP MIJN BUIK

Na drie overnachtingen mocht ik het ziekenhuis weer uit, de ernstige verstoring van mijn glucose was bedwongen. Bij binnenkomst zijn mijn waarden zo hoog dat de standaard apparatuur ze niet kan meten. Een verpleegkundige tegen mevrouw Omta: “Andere patiënten raken met deze uitslagen in coma”.

Ik vertelde van mijn voornemen Bourgondisch te eindigen. Daar hebben ze in het ziekenhuis een oplossing bij bedacht: ‘s ochtends een spuit in de buik voor 24 uur, tussendoor meten of een extra dosis insuline nodig is. Ik mag blijven eten en drinken wat ik wil. Met een doos benodigdheden keer ik huiswaarts. Een volgende stap in de medicalisering van mijn leven. Hoewel, er valt ook medicatie af.

Den oncoloog informeerde ons eerder deze week dat de recente chemokuur nul procent effect had. Sterker, de meeste tumoren zijn gegroeid, waaronder de uitzaaiing in de lever (die is inmiddels 8 centimeter). De kuur wordt stopgezet. Hij ziet het somber in. Het is afhankelijk van weefselonderzoek welke vervolgbehandelingen mogelijk zijn. Als ik die nog wil. De afgebroken kuur is niet blijven hangen als een toonbeeld van kwaliteit van leven. Door de sterke groei van de levertumor is het ongewis waaraan ik sterf, darmkanker of leverkanker.

Gisteren met mevrouw Omta een goed gesprek gehad met de huisarts. Over de opties voor het levenseinde. Lees: palliatieve sedatie of euthanasie. Ik neig nu naar het laatste. Dat was lange tijd anders maar inzichten veranderen. Komt doordat ik nu al steeds minder kan (ik heb de afgelopen weken flink ingeleverd op mijn energie en gewicht), ik al twee maanden incontinent ben en de kans groot is dat nieuwe uitzaaiingen zich in de botten vestigen. En dat’s geen feest. Vandaag begonnen aan de eerste pijnbestrijding, met een lichte dosis morfine.

Mijn perspectief verandert dus. Kon ik eerst nog redelijk opgewekt van dag tot dag leven, nu moet er gewerkt worden. Adressen verzamelen, muziek definitief kiezen (‘Song for Europe’ van Roxy Music: “All those moments lost in wonder, that we’ll never find again”), een ‘overdrachtsdocumentje’ voor mevrouw Omta en de dochters, de Omta-stamboom die ik bij elkaar puzzelde geschikt maken voor onderhoud door een nog te zoeken andere Omta, te maken afspraken zullen steeds meer afscheidsbezoeken worden. Wat wil ik met het tuintje dat straks op de begraafplaats op mijn buik groeit? Dat soort dingen.

Het zijn op zich onbenullige zaken maar emotioneel soms lastig te tackelen. En dan janken we samen een potje. Zoals we afgelopen jaar al zo vaak jankend in elkaars armen tegenslagen overwonnen.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

GEWOON, OMDAT HET WEER KAN: OOSTERSCHELDEKREEFT

Geplaatst in Foto, Privé, Zeeland | Een reactie plaatsen

PLAKSTRAND

Zondagmiddag bracht mevrouw Omta haar lief naar het ziekenhuis in Goes. Er was geen houden meer aan. Al had ik 1000 keer gezegd “Geen ziekenhuisopname”, daar ging ik. Mijn klachten? Enorm veel dorst (maar dan echt heel veel: twee flessen cassis, twee liter sinaasappelsap, twee liter karnemelk, veel water, 24/7), totaal onverschillig tegenover alles.

De dader was snel gevonden. De dexamethason die als zware ontstekingsremmer de chemoinfusen begeleidt. Twee onopvallende witte pillen. Maar funest voor mijn suikerhuishouding. Ik had ooit diabetes maar wist de kwaal te keren met leefstijlverandering. Ben vorig jaar diabetesvrij verklaard, onlangs werd die diagnose bevestigd. Maar nu dus door de dexamethason sinds gistermiddag aan de infusen, om de zoveel uur een spuit insuline in mijn buik. Verwarring over de sinaasappelsap die de afdeling Eten & Drinken me geeft, idem met de milkshakes die mevrouw Omta meeneemt van de bijna aanpalende McDonald’s. Heb er maar wijselijk vanaf gezien.

Straks gesprek met de diabetesassistent. Eens kijken wat ik overeind kan houden van het voornemen op een Bourgondische wijze de dood het hoofd te bieden. Ondertussen geniet ik van mijn uitzicht. Het is hier dicht op elkaar gebouwd maar het plakstrand biedt aangename verpozing. Omdat de Zeeuwse kusten zo mooi zijn.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

DAT’S PECH, BAARD WEG


Laat ik maar beginnen met de tekening, dat is een apart verhaal. De maakster is Yvonne, een vriendin van mijn liefste middelste dochter. Om de lockdown aangenamer te maken begint Yvonne een zoomcursus tekenen. Ik zag een studie van de tekening die er niet uit ziet. Maar het eindresultaat is zo ontzettend raak en geslaagd. Petje af.

Wat goed uitkomt met de tekening: Yvonne gebruikte een foto van kort voor ik de diagnose darmkanker kreeg. Mijn gewicht was al afgenomen. Ik heb het kort getrimde baardje waarmee ik al jaren rondloop. Na de diagnose besluit ik (weet niet meer precies waarom) mijn baard te laten groeien. Dat lukt goed, ik krijg een stoere, volle baard. Tot een paar weken terug. Door de chemo begint mijn baard uit te vallen. Ik laat het gebeuren totdat ik het uiterlijk heb van de Kungfu-meester in de film Kill Bill: slechts enkele lange slierten haar. Zag er niet uit, het scheerapparaat biedt uitkomst. Ik ben nu nagenoeg baardloos, zoals op de tekening.

Ik schrijf dit op de dagbehandeling oncologie van het Goese ziekenhuis. Voor de derde chemobehandeling van deze kuur. De dosis is op advies van den oncoloog verlaagd. De bijwerkingen (een paar behoorlijk brakke dagen, weinig eetlust en extreem oxiderend reetzweetzuur ongeveer een week na het begin van de kuur) waren te heftig. Zo’n aanpassing van de dosis is normaal (ook oncologie is mensenwerk) en heeft geen invloed op de effectiviteit (die later deze maand gemeten wordt, dan ga ik weer door de scan).

De bijwerkingen leggen ook bloot hoe verschillend mevrouw en meneer Omta een en ander ervaren. Ik kruip relaxed een paar dagen in bed, radio aan en iPad op schoot. Ervaar het niet als heel erg belastend. Mevrouw Omta ziet vooral een partner die bijna niets meer kan of wil. Met het oxiderend reetzweetzuur iets vergelijkbaars. Ik ben blij dat na een week verstopping (bijwerking) naar buiten komt wat er in ging. Mevrouw Omta ziet me 24 uur worstelen met mijn intensieve toiletbezoek.

Ik loop wel weer in een luier, al een paar weken. De afvalstoffen van de tumor in mijn endeldarm melden zich tamelijk onaangekondigd bij de uitgang. De waarschuwingstijd is te kort om het toilet te halen. Dan is een luier opnieuw een uitkomst. Ook om wat langer van huis te kunnen.

Fysiek en conditioneel ga ik achteruit. Voor wat zwaardere tuinklusjes die ik al 45 jaar zelfstandig doe heb ik nu de hulp van mevrouw Omta nodig. Wandelen doe ik bij voorkeur aan de arm en niet al te ver. Aan het einde van de middag ga ik twee uur naar bed na het roken van een sjonnie, onze huiselijke benaming voor een joint.

Wat mevrouw en meneer ook nog steeds goed samen kunnen: huilen. Door verdriet om het onvermijdelijke, het onvoorstelbare. Maar in mijn geval vaak ook om eigenlijk simpele dingen. Een film die ik zag, een opmerking in een kranteninterview of de mussenkolonie in onze tuin. Als ik er over vertel kan het dat mijn stem breekt en de tranen komen. En vaak weer net zo snel vertrekken.

Geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

LIEFSTE MIDDELSTE DOCHTER DOET VERSLAG VAN WANDELING

Wandelen in Veere met vaders.. Het was even schrikken en slikken toen jij zei dat je niet wist of je het wel zou gaan redden… Een aantal weken geleden stapten we nog vrolijk Dordrecht 3 keer rond.

Nu liepen we arm in arm, But you did it! (Misschien is wandelen met jou aan mijn arm nog wel fijner dan jij wandelend naast me). Als dit het nieuwe normaal wordt, stap ik nog graag heel veel steden rond met jou aan mijn arm, want wat is wandelen met jou toch fijn! (Edit: Wil je in Vlissingen weer los lopen, zal ik dat ook zeker niet tegen houden) ♥️ Wiert Omta

Geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

MEVROUW OMTA DICHT


Het is tijd
Niet om dood
maar om door te gaan
Niet om terug
maar om verder te gaan
Niet om daar te komen
maar om hier te zijn

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

MET MEVROUW OMTA EN MO OP HET STRAND

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

“WAT!?! SCHELD JE ME UIT VOOR MUTS”

Ben weer in het ADRZ in Goes, voor de tweede chemokuur van deze reeks. Hoe het de afgelopen weken ging? Anders dan tijdens de eerste reeks vorig jaar.

Toen was ik vooral de eerste vier dagen brak om de vierde dag halverwege de avond weer helemaal het mannetje te worden. Deze kuur duurde het brakke gevoel (alsof je een nacht hebt doorgehaald) een week. De eerste nacht werd ik verrast met een lange reeks erecties, voelde me weer 16. In het begin wat pijn in mijn zij en buik. Maar ook na die week soms nog een moeizame dag met weinig energie. De stoelgang was de hele drie weken een dingetje. Soms een paar dagen niet, dan weer bijna ieder uur naar het toilet. Hoort er bij.

Den oncoloog legde uit dat aan het begin van een kuur lastig te bepalen is welke klachten bij de chemo horen en welke bij de weer actieve tumoren. Kan me daar iets bij voorstellen.

Onlangs voor het eerst in lange tijd weer een dag naar Rotterdam geweest. Met dochters gedineerd en afgesproken met Damjan. We kennen elkaar nu een jaar of zes. De Macedoniër belandde als gevlucht sociaaldemocraat met zijn gezin in het Goese AZC. We drinken wekelijks koffie, verkennen Zeeland, raken bevriend en houden na hun verhuizing naar Schiedam contact. Damjan over die jaren: “Wiert is de man die mij voor de tweede keer ‘leven’ gaf. De man die mij het beste de weg heeft gewezen voor integratie in de mooie Nederlandse samenleving”.

We spreken af op het Eendrachtsplein. Kort voor de ontmoeting schrijft hij: “Om 15:30 sta ik voor het monument van de dwerg met het ijsje”. Mijn liefste middelste dochter en geboren Rotterdamse haalt hem uit de droom. Zonder omhaal van woorden legt ze uit dat het ijsje een buttplug is en waartoe dat sexspeeltje dient. Damjan’s gezicht verraadt dat er belangrijk inzicht aan zijn inburgering is toegevoegd.

Als Damjan en ik door de mooiste stad van Nederland wandelen stop ik even bij de kaasboer op de Oude Binnenweg. Via een dochter kreeg ik de ‘Kaaskop’-muts van hen. “Bedankt voor de muts”, roep ik vanuit de deur”. “Wat!?!”, reageert uitbaatster Takuhi gevat, “Scheld je me uit voor muts?”.

Even later staan we voor de zaak zo’n 25 jaar te overbruggen (dochters zaten bij elkaar in de klas). Ik wandel verder met een tasje met dadelbrood en twee fantastisch lekkere kazen. Takuhi bij het afscheid: “Het wordt zwaar eten voor je, al mijn liefde zit er in”. Terug in het Zeeuwse koopt mevrouw Omta een goede fles Port. Ter begeleiding.

Geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Liefste oudste dochter, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

ALLES DOET HET NOG


Ben weer onder de mensen. Vorige week dinsdag een middag aan het chemo-infuus gelegen in het Goese ziekenhuis. Daarna naar huis en afwachten, voorzien van een map met zeven pagina’s mogelijke bijwerkingen en wat dan te doen. Het was overzichtelijk. Wat buikpijn, pijn in de zij, misselijkheid, maagzuur, brak als op de ochtend na een nacht feesten. Afgelopen nacht de spectaculaire afsluiting: oxiderend reetzweetzuur mega XL de Luxe. Vanmiddag aan de arm van mevrouw Omta hond Mo uitgelaten.

Aan een nieuwe ronde chemo gaat een lang gesprek met een oncologisch verpleegkundige vooraf. Onder andere over die bijwerkingen. Noch zij, noch de zeven pagina’s informatie benoemden wat me de avond na het infuus overkwam: een reeks erecties die aanhield tot de volgende middag. Nu wist ik dat alles het nog doet maar dit was ongekend. Voelde me een dag weer een zestienjarige. Op naar de volgende chemokuur, over twee weken. Heb er nu al zin an.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

OP NAAR EEN CHEMOLEVEN


“Meneer Omta, wat jammer dat u zo snel terug bent!”, is de eerste reactie als ik me op de oncologische dagbehandeling meld voor de eerste van een nieuwe reeks chemo’s. Het is de spijker op zijn kop. Na afloop van de eerste kuur in november begon een traject met zeswekelijkse controles. In januari zag het er allemaal stabiel uit, de tweede keer al (in februari) was het foute boel. Mijn tumoren hebben hun activiteit hervat.

Dat is geen prettige wetenschap maar de directheid waarmee ik wordt verwelkomd stel ik erg op prijs. Zoals ik eigenlijk de hele behandeling en bejegening door de medewerkers van het ADRZ in Goes en Vlissingen erg waardeer. Dat begint al bij binnenkomst. De gastvrouwen en -heren zijn attent, behulpzaam en vriendelijk. De informatie die mevrouw en meneer Omta van de oncologische verpleegkundigen krijgen is duidelijk en wordt geduldig toegelicht. Mevrouw Omta kan 24/7 bellen met vragen of twijfels. Vooral in het begin maakte ze daar gebruik van. Soms in tranen door de onzekerheid en opkomende paniek. Professioneel vragen ze door totdat je rustig bent en met nuttig advies kunnen komen.

Op de dagbehandeling waar ik nu lig is de sfeer extreem ontspannen. Mannen en vrouwen (een tiental, de meesten ouder dan ik) keuvelen gezellig, laten zich voorzien van drinken en genieten van gevulde koeken, zakjes chips en ander lekkers waarmee het personeel rondgaat. Regelmatig staat er iemand bij me om te informeren hoe het gaat. Nog steeds goed. Van mogelijke bijwerkingen tijdens het infuus (speekselvorming, wazig zicht en oxiderend reetzweetzuur) is (nog) geen sprake. Ik typ, lees kranten en beantwoord app-jes waarin me sterkte wordt gewenst. Oud-collega Floortje stuurt me zojuist een eerste ruwe montage van een interview dat ze gisteren afnam. Over mijn levenslange speurtocht naar de meest lullige (en daardoor goedkoopste) manier van televisie maken. De iPad is mijn heilige graal want kan voor 400 euro filmen, monteren en uitzenden. Lulliger wordt het niet.

De directheid die ik hier op de afdeling waardeer is ook wat mevrouw en meneer Omta op prijs stellen in de oncologen waar we contact mee hebben. Slecht nieuws wordt zonder omhaal van woorden met ons gedeeld. Dat is fijn. Na het laatste lange gesprek met den oncoloog viel bij ons tijdens een strandwandeling een belangrijk kwartje. De rest van mijn leven zal een leven met chemo zijn, van kuur naar kuur op weg naar het einde. Zolang we het trekken. Zolang de chemo wat kan betekenen.

Heb er wel over getwijfeld of ik een nieuw chemotraject in wilde. Want chemo mag dan het leven verlengen, de kwaliteit van dat leven ervaar je pas tijdens de behandeling. Afgelopen juli, na de diagnose, begon ik letterlijk doodziek aan de kuren. Elke van de zes kuren was een verbetering. De afgelopen drie maanden voel ik me hartstikke goed, tot op de dag van vandaag. Dat de tumoren weer actief zijn bleek pas na onderzoek. Ik merk er zelf niets van. Deze keer kan ik er voor mijn gevoel alleen op achteruit gaan, door de bijwerkingen. Gelukkig weet ik dat kuren ook gestopt of aangepast kunnen worden. We gaan het zien.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

HET ZIT NIET ALTIJD MEE


Vannacht sliepen mevrouw en meneer Omta slecht. Want vanochtend hadden we een afspraak met den oncoloog. Over de uitslag van de CT-scan en het bloedonderzoek. Scan en de kankermarkers in mijn bloed schetsen hetzelfde beeld, de tumoren zijn weer aan het groeien.

Om daar wat aan te doen wenkt een nieuw chemotraject. Donderdag is er een afspraak met een oncologie-verpleegkundige. Deze gaat ons telefonisch informeren over de mogelijke bijwerkingen van een nieuwe kuur. Zo ging het de vorige keer ook. Gelukkig bleven de meeste bijwerkingen me toen bespaard. Deze keer gaat het slechts om drie infusen (met een ander middel dan de vorige keer), met telkens drie weken er tussen. Dus geen pillenkuur om thuis te doen.

Den oncoloog maakt duidelijk dat er een paar bijwerkingen zijn waar ik serieus rekening mee moet houden. Heftige diarree bij aanvang van de kuur en/of na ruim een week, vermoeidheid bij de start (“Een paar dagen”) en mogelijk haaruitval. Dus als het tegenzit raak ik mijn sinds de zomer gegroeide baard kwijt. Of delen daarvan.

Na de informatiesessie met de oncologie-verpleegkundige heb ik 24 uur om te beslissen.

Om van de schrik te bekomen maken mevrouw en meneer een lange strandwandeling in Vlissingen. Snel krijgen we weer praatjes. Wat moet je anders? Nu afwachten tot de intake en dan opnieuw beslissen over chemo en kwaliteit van leven.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

ONDERTUSSEN OP HET STRAND

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

“IK WIL NOG ZOVEEL VAN JE WETEN”


Vorige week belde mijn liefste middelste dochter. Dat het jammer is dat musea dicht zijn. Want tijdens zo’n bezoek konden we altijd zo fijn kijken naar mooie kunst en bijpraten. “Ik mis dat want wil nog zoveel van je weten voor je doodgaat”. De oplossing was snel gevonden. Geen museumbezoek maar een middagje naar Dordrecht.

Waar het Rotterdamse gezegde ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt’ vandaan komt, snapte ik wederom niet. Dordrecht, de oudste stad van Holland, heeft een waanzinnig mooi en historisch belangrijk centrum. We slenteren er pratend door heen. De vragen gaan vandaag vooral over mijn carrière als ondernemer en zelfstandige.

Bij de afsluitende lunch op een bankje (zij een Turkse pizza, ik een broodje döner) concludeer ik tevreden dat het me lukte als bewust ‘vrije jongen’ mijn hele werkzame leven in een – vaak goede – boterham te voorzien.

Over veertien dagen gaan we weer op pad. Best prettig eigenlijk, zij vraagt en ik antwoord. En dan komt als vanzelf een heel fijn leven voorbij.

Geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

WINTER

Geplaatst in Foto, Oud-Sabbinge | Getagged | Een reactie plaatsen

MAN & BAARD

Geplaatst in Foto, Privé | Een reactie plaatsen

VAN DE ROEPERT NAAR DE POEPERT


Dinsdag. De dag van mijn wekelijkse uitje naar de Goese weekmarkt. Vandaag voor vis bij het avondeten en een bakje kibbeling + een broodje döner als lunch. De laatste twee op straat genuttigd. In een Noord-Bevelands dorp was de uitbater van de snackbar vorige week nog ouderwets gastvrij: “Jullie mogen wel binnen zitten, de politie komt hier toch nooit”.

Ik kom op eten door een bericht in mijn favoriete Facebook-hangplek: Darmkanker Lotgenoten, voor darmkankerpatiënten en hun naasten. Daar stelde een lotgenoot een paar dagen geleden een vraag over voeding. Uit de antwoorden maak ik op dat ik niets te klagen heb. Nu is er bij mij geen stuk darm verwijderd en heb ik ook geen stoma. Dat scheelt. Want vooral dan moet je opnieuw leren wat je lijf verdraagt en wat niet. Maar ik verdraag dus alles.

Dat was afgelopen zomer, kort na de diagnose darmkanker met volop uitzaaiingen, anders. Ik had totaal geen trek en at bijna niets. Het maakte de feeder in mevrouw Omta wakker. Met eindeloos geduld bleef ze me eten aanbieden. De start was geen succes. De flesjes krachtvoer kreeg ik na de eerste pogingen niet meer weggewerkt. Een algemeen euvel, weet ik inmiddels van een familielid werkzaam in de medische voedingsmiddelen. In de flesjes zit visolie en het is de producenten nog niet gelukt die smaak te verhullen.

Al proberend ontdekte mevrouw Omta dat stevig gekruid eten mijn voorkeur heeft. Dus veel kaneel en cayennepeper in de ontbijthavermout. Zelfgemaakte roti’s, smaakvolle kruiden in de saus bij de pasta. En die broodjes döner. Wasabinoten als tussendoortje. De specerijen (en de chemokuur) deden mijn eetlust goed. Ik eet nog steeds veel gekruid voedsel maar verder alles wat de pot schaft of de Zeeuwse restaurants als afhaalmenu bieden.

Mijn voeding was om een andere reden al langere tijd een dingetje. Komt door mijn diabetes. Ondanks het geringe vertrouwen van de diabetesverpleegkundige in een andere oplossing dan medicatie besloot ik met een aangepast, streng dieet, weinig vlees, veel bewegen en amper alcohol de suikerwaarden in de goede richting om te buigen. Dat lukte, kort voor de diagnose darmkanker waren mijn waarden bijna weer zoals het hoort.

Maar toen kwam dus die waardeloze darmkanker. En het relatief korte perspectief dat den oncoloog me biedt. Heb er een paar dagen over na zitten denken en besloten tot een Bourgondisch levenseinde. Waarin ik alles consumeer wat ik wil. Ook als er suiker in zit, of alcohol. En een sigaret vindt ik ook nog steeds lekker. Evenals een joint. De laatste doorgaans voor het slapen gaan en tussendoor als ik zin heb.

De Bourgondische levensstijl doet me goed. Het voelt prettig en ongecompliceerd. Mijn gewicht tikte vorige week 76 kilo aan. Ik kom van 62 en was een jaar geleden ruim tachtig kilo.

Maar alles wat er in gaat, moet er ook weer uit. Kort na de diagnose was dat een dingetje. Ik werd, ook doordat de kanker in de endeldarm zit, incontinent. Aanvankelijk bood een inlegkruisje uitkomst en hernieuwde bewegingsvrijheid, later een luier. Door de chemo werden die hulpmiddelen overbodig. Het gaat nu weer als vanouds. Althans bijna. Ik slik dagelijks een magnesiumpil om de vaart er in te houden. Waar ik gewend was na aandrang het toilet te bezoeken, is het nu vooral een kwestie van berekening geworden. Want die aandrang heb ik niet meer. Ik ga gewoon om de paar uur zitten en laat, lijkt het wel, de zwaartekracht zijn werk doen. En dat gaat goed.

En om ook hier de vraag te beantwoorden die me vaak is gesteld, ook door de heerlijk directe barbier die ik kort voor zijn verplichte sluiting bezocht: “Heb je dan ook bloed in je ontlasting?”. Ja, soms een beetje. Evenals ten tijde van de diagnose en tussen de chemokuren in. Tijdens de kuren nooit. Maar nu dus met regelmaat weer wel. Maar alles went. Ook bij deze vent.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

“DIT WAS EEN GRAPPERHAUSJE”

Geplaatst in Goes, On the cover ..., Opinie, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

DE DUBBELE MORAAL VAN DE GOESE GEMEENTERAAD

Terwijl ik dit schrijf praat het parlement over nog verdergaande maatregelen tegen het Corona-virus. Sinds gisteren mogen we thuis nog maar maar 1 bezoeker ontvangen, waarschijnlijk gaat over enkele dagen een avondklok in. Horeca, onderwijs, openbaar vervoer en middenstand zijn al langer beperkt in wat mag. De regering benadrukte deze week nogmaals het belang van thuiswerken.

Maar zoals met elke maatregel zijn er ook nu weer uitzonderingen. De avondklok zal niet gelden voor tienduizenden burgers die de pech hebben dakloos te zijn. De Kletsende Klasse heeft voor zichzelf al een uitzondering bedongen: de talkshows op de televisie mogen gewoon doorgaan. In Goes geeft de gemeenteraad zichzelf meer vrijheid dan de overheid haar burgers toestaat.

Dat zit zo.

Al een paar maanden zijn commissievergaderingen (waarin de raadsvergadering wordt voorbereid) digitaal. Er is ook al een digitale gemeenteraad geweest. Dat werkt prima. Maar donderdagavond komt de gemeenteraad toch weer fysiek bijeen. Maar daar is wel een truc voor uitgehaald. Niet de voltallige raad gaat vergaderen maar slechts de helft plus 1. De andere raadsleden (waaronder ondergetekende) zijn buitengesloten van de vergadering en mogen dus niet deelnemen aan het democratisch proces. Ik kreeg zojuist bericht dat ik afwezig zal zijn met kennisgeving. Nou, ik heb van niets kennis gegeven. Laat staan van dat ik niet kan. Want wil gewoon mijn raadswerk doen. En dat kan door digitaal te vergaderen.

Het voorstel voor een fysieke bijeenkomst (in een matig geventileerde raadszaal) heeft de steun van de collegepartijen CDA, VVD en SGP/CU. En van GroenLinks. Omdat de vier overige partijen tegen het fysiek vergaderen zijn, besliste de stem van de burgemeester (de voorzitter van de raad). Zij sloot zich aan bij de voorstanders van fysiek vergaderen.

Dus waar Nederland steeds meer op slot zit en thuiswerken de norm is, heeft de Goese gemeenteraad zichzelf in een uitzonderingspositie geplaatst. Hoewel ik lenig van geest ben, heb ik geen idee hoe ze dit denkt te rechtvaardigen tegenover de Goese burgers die zich wel aan steeds strengere maatregelen moeten houden. Ik kan er werkelijk geen argument bij verzinnen. Het zal zoiets zijn als in Animal Farm van George Orwell: sommige dieren zijn gelijker dan de anderen. Bij Orwell zijn dat de varkens. Bij ons de helft van de raadsfracties en haar voorzitter.

Geplaatst in Goes, Opinie, PvdA | Getagged | Een reactie plaatsen

“DIT KUNNEN WE GEWOON STABIEL NOEMEN”


De Omta-tjes werden vandaag laat, zoals gebruikelijk de laatste weken, en wat zenuwachtig wakker. Mevrouw poetste her en der stof, meneer lukte het niet echt om zijn hoofd bij lange krantenartikelen te houden. Want we hadden een afspraak met den oncoloog.

En zo’n afspraak is best een dingetje. Want ooit, dat weten we, komt den oncoloog met slecht nieuws. En dat zou ook vandaag kunnen zijn. Dus liepen we met enig bezwaard gemoed het Goese ziekenhuis in.

Eerder deze week is er bloed afgenomen, vandaag hoorden we de uitslag. En die was goed. Afgelopen zomer, kort na de diagnose, bereikten de gemeten waarden een niveau van 2000 eenheden. Na de zes chemokuren was dat getal gedaald tot 160. Momenteel is het 190. Den oncoloog: “Dit kunnen we gewoon stabiel noemen”. Wie zijn wij om hem tegen te spreken? Omdat een verdere afname niet in de lijn der verwachtingen ligt, is stabiel het best mogelijke resultaat. Over zes weken weer een controle. Dan wordt er ook een scan gemaakt.

Eenmaal weer uit het ziekenhuis, zoals gebruik inmiddels, met een video-gesprek de dochters geïnformeerd. Ook in Rotterdam opluchting.

Van de week ook, het leven gaat door, gereageerd op een brief van het pensioenfonds. Aan het begin van mijn werkzame leven deed ik in opdracht van de gemeente Rotterdam onderzoek. Het waren mijn enige maanden in loondienst, daarna werkte ik altijd als ondernemer of zelfstandige. Maar het pensioenfonds onthoudt alles dus kreeg ik de keus: of de rest van mijn leven 9 euro pensioen per maand of in het voorjaar eenmalig 3800 euro als afkoopsom. Het was een abc-tje: ik plaatste het vinkje bij de eenmalige uitkering. Binnen is binnen.

Ondertussen gaan allerlei zaken door die horen bij de wetenschap dat ik terminaal ziek ben. Zoals afspraken met mensen die ik graag wil zien, en zij mij. Woensdag met mijn eerste grote liefde een fantastische, lange strandwandeling gemaakt. Al pratende veertig jaar overbrugt. En dat is goed om te doen.

De foto van de meeuw maakte ik na de wandeling bij een Vlissingse visboer. De vogel snaaide het grootste stuk kibbeling. Het is ‘m gegund. En ik kan het missen want tipte dezelfde dag voor het eerst sinds lange tijd de 75 kilo aan. Een mijlpaaltje.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

FUCK 2020


Terwijl het rustig is op straat, eigenlijk de afgelopen dagen al (het vuurwerkverbod werkt in Oud-Sabbinge, er werd zelfs geen carbid geschoten), zit ik met een Irish coffee uit te buiken van de maaltijd. Zelfgebakken brood (een met pistachenoten, een met rozemarijn), gegrilde oesters, coquilles in drie variaties (rauw ingelegd in zuur, met salieboter & omwikkeld met spek), risotto en kreeft met citroenmayonaise en mierikswortelmayo. Het was een feestje. En nu op naar Youp. Mevrouw Omta is er klaar mee: “Fuck 2020”.

Geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

“ALS IK NOG EEN KEER DOOD GA, MAG DAT DAN WEER BIJ JOU?”


Allereerst maar even een update. Eind november had ik de laatste van zes chemokuren. Het gif deed wat gehoopt werd: de snelle groeiers onder de kankercellen in mijn darm, longen, lever en lymfeklieren kapot maken. De langzame groeiers bleven. En nu is het simpelweg wachten totdat ze weer snel gaan groeien. Vooralsnog ben ik zonder pijn of ernstige ongemakken. Volgende week heb ik een bloedonderzoek, dan valt er al iets over te zeggen.

Sinds de diagnose in juli leef ik een beetje van dag tot dag. Vooruitkijken is niet echt zinvol want uiteindelijk wacht daar de dood. Het alternatief? Dagelijks mijn mooie momenten pakken, veel tijd met familie en vrienden doorbrengen. Speelfilms kijken biedt afleiding en is altijd leuk. Wat helpt bij het van dag tot dag leven is mijn slaapmedicatie: een pil temazepam en twee druppels THC-olie zorgen voor een gegarandeerde nachtrust en maken het ook makkelijk een nieuwe dag te beginnen. Want ik sleep niets mee van gisteren. Het is iedere ochtend alsof de schijf opnieuw opstart.

Helemaal niet vooruitkijken is natuurlijk geen optie. Want ook rond de dood moet van allerlei geregeld. Mevrouw Omta heeft inmiddels toegang tot mijn bankrekeningen. De ruwe contouren van het gewenste afscheid zijn geschetst. Ik ben allerlei (beeld)materiaal aan het verzamelen dat mijn inziens een aardig plaatje schetst van wat me de afgelopen tientallen jaren bezig hield. Het is erg fijn dit allemaal weer voorbij te zien komen.

In de onzekerheid van de post-chemo periode probeer ik aan te sterken om straks zoveel mogelijk reserves te hebben. Op het plaatje de grafiek van stappenteller. De enorme terugval in de zomer toen ik ziek werd, het langzame herstel toen de chemo haar werk deed. In december haalde ik alle dagen het gestelde doel van 5000 stappen, volgende maand komen er 1000 bij. Mijn gewicht laat hetzelfde plaatje zien. Begin 2020 woog ik bijna 80 kilo, in de zomer was dat 62,5. Inmiddels zit ik op 74 kilo. Ik doe weer alles, ook mijn gemeenteraadswerk. En dat bevalt erg goed.

Mijn herstel is mede en misschien wel vooral te danken aan mevrouw Omta. Als een ware Feeder sleepte ze me uit het dal met allerlei lekkers en heerlijke maaltijden. Extra zwaar kreeg ze het voor de kiezen toen na de zomer – naast de zorg voor mij, het draaien van het huishouden en het onderhoud aan de tuin – de verhuizing vanuit Rotterdam terug naar Zeeland op het programma stond.

We maakten vroeg in het voorjaar de inschatting dat Corona nog wel een paar jaar blijft en een Zeeuws huis met een grote tuin, lege polders en strand in de nabijheid, een betere ophokplek is dan een grootstedelijk appartement met klein balcon.

Ik lag letterlijk bijna dood in bed, mevrouw Omta regelde met vrienden en familie de complete verhuizing. Zoals ze de afgelopen maanden zoveel geregeld heeft.

Je kiest er nooit voor mantelzorger te worden maar ik heb echt de beste mantelvertroetelaar van de wereld. Die ook nog eens, toen de nood aan de man was, met humor de klysma’s inbracht die mijn stoelgang weer op gang moesten helpen. Zo’n mantelzorger, dus. “Als ik nog een keer doodga, mag dat dan weer bij jou?”, informeerde ik. En dat mag.

Doodgaan is ook (onvermijdelijk) terugblikken. Gelukkig is mijn bucketlist leeg want alles wat ik wilde heb ik wel zo’n beetje uit het leven gesleept. Mens wordt je vooral in je relatie met anderen. Hoe kijken zij op je terug? Het is een vraag die meestal pas bij het afscheid wordt beantwoord en dan heb ik er weinig meer aan. Gelukkig kreeg ik fijne brieven waarin terug gekeken wordt. Bij de eerste zei ik tegen mevrouw Omta “De necrologieën komen vroeg dit jaar”, maar eigenlijk zijn ze heerlijk om te lezen. Of te zien: oud-collega’s van Cineac TV, de Rotterdamse wijktelevisie, stuurden vorige week een video waarin ze weemoedig terug blikken maar ook aangeven hoe die periode hen heeft gevormd. Dat is fijn om horen. Dus wie nog wat over me wil delen, wacht niet te lang 😉

Tot slot: allemaal de beste wensen voor 2021💄💋♥️

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

DE COMPLETE OMTA-STAMBOOM

Het was even een gepuzzel maar hier is de Complete Omta-Stamboom. Het PDF-bestand kun je hieronder openen:

Omta Stamboon Compleet (2020-12-29)

Je kunt de stamboom downloaden naar je eigen computer.

Geplaatst in Omta Stamboom, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen