TWEE SLECHTNIEUWSGESPREKKEN VERDER

Met Pinksteren werd ik goed ziek. Een aparte combinatie van klachten. Ik test negatief op Corona en na een week zijn alle klachten verdwenen, op die in mijn darmen na. De huisarts zoekt door maar kent zijn beperkingen: “Ik kan niet verder voelen dan mijn vinger lang is”. Maar daar hebben ze in het ziekenhuis een oplossing voor: een slang met ingebouwde camera. Na afloop van het onderzoek worden mevrouw en meneer Omta apart genomen voor een slechtnieuwsgesprek volgens het boekje. De arts valt gelijk met de deur in huis: “We hebben darmkanker gevonden”.

Een paar dagen later worden scans gemaakt. En ook die resulteren in een slechtnieuwsgesprek, de oncoloog zet gelijk de toon: “Er zijn uitzaaiingen naar lever, longen en lymfeklieren”.

Er is geen behandeling gericht op genezing mogelijk. Maar de dood kan wel uitgesteld. Ik heb nu een levensverwachting van gemiddeld 5 maanden, het geniepige zit in het ‘gemiddeld’. Met een succesvolle chemokuur kan het opgekrikt worden tot 22 maanden, opnieuw gemiddeld.

Lig nu een ochtend in het ziekenhuis aan het infuus, het vloeibare deel van de chemo druppelt mijn lichaam in. Het vaste deel, pillen, slik ik de komende twee weken thuis. Begin augustus een gesprek met de oncoloog, over of de chemo aanslaat.

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie