EN WE GAAN DOOR

Vandaag gesprek gehad met de oncoloog. De chemo slaat aan en ik mag me opmaken voor de tweede ronde (van zes). Die gaat, als het verloopt zoals nu bedacht, wel anders. De dosering was te hoog voor mijn lijf. Gevolgen: extreem moe, geen eetlust en ‘s nachts doelloos wakker liggen. Dat moet de volgende ronde anders gaan.

Donderdag begint die tweede kuur in het ziekenhuis met chemo uit een infuus. Daarna twee weken thuis chemopillen slikken. Tot slot een week medicatievrij.

Ik zit nu in die feestweek van de eerste kuur. Voel me in alle opzichten beter dan voor aanvang. Eet goed (al ziet mevrouw Omta graag nog meer naar binnen gaan), ben hele dagen op (ga wel ‘s middags een uurtje rusten), fiets en hielp vanmiddag voor het eerst weer met de afwas. Lopen blijft nog een lastig dingetje, daar komt morgen een fysiotherapeut voor aan huis.

Om misverstanden te voorkomen: de chemo is levensverlengend, het kan me (gemiddeld) anderhalf jaar extra onder jullie houden. Maar dood ga ik, alleen wat later.

Opgelucht? Natuurlijk, heel erg zelfs. Mevrouw Omta, liefste oudste dochter, liefste middelste dochter en liefste jongste dochter ook.

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie