OP DE HELFT

“Ha meneer Omta, daar bent u weer”, klinkt het opgewekt als ik arriveer op de afdeling oncologie van het Goese ziekenhuis. Ik mag opnieuw een ochtend aan een infuus met chemo. “Hoe ging het de afgelopen weken?”, vraagt de verpleegkundige voordat ze een naald in mijn ader steekt.
 
“Goed”, kan ik zonder aarzeling antwoorden. En som op hoe ik mijn dagen vulde. Een bezoek aan Sparta-Ajax, hele dagen uit bed, ik schilderde de schuur, ga met mevrouw Omta uit eten, onderhoud de tuin, doe weer volop mee aan het gemeenteraadswerk en draag steeds meer bij aan het huishouden. Er zijn dagen dat ik er amper aan denk dat ik ziek ben.
 
De bijwerkingen van de chemo zijn in mijn geval relatief bescheiden. Vlekjes op mijn armen en benen zijn volgens de geconsulteerde dermatoloog waarschijnlijk bloeduitstortingen, veroorzaakt door de chemo in mijn bloed. Ik ben extra gevoelig voor koude. Als ik zonder bescherming van mijn handen iets uit de koelkast pak beginnen beide handen te tintelen, ook de hand die niets aanraakt. Wel iets om voorzichtig mee te zijn want het kan overslaan naar de voeten en daarna een ernstige benauwdheid veroorzaken. Maar zover kwam het nog niet.
 
De chemo doet dus wonderen. Want ik kwam van ver. De oncoloog bevestigde onlangs het voorgevoel dat mevrouw Omta in de zomer had, namelijk dat de dood me dicht op de hielen zat. Wat een verschil met hoe ik me nu voel!
 
Scans die vorige week zijn gemaakt bevestigen wat ik zelf ervaar: de tumor in mijn darmen en de uitzaaiingen in lever, long en lymfeklieren zijn in omvang afgenomen. Verdwijnen zullen ze niet maar hoe kleiner hoe beter. Met de nieuwe ronde chemo, vandaag aan het infuus en daarna thuis twee weken aan de tabletten, ben ik over de helft van de kuur.
 
Helemaal geen tegenslag? Jawel. Om de afloop van de chemoreeks te vieren reserveerden we eind november een vakantiewoning in het vissersdorp Audresselles, onze favoriete vakantiebestemming aan de Noord-Franse kust. Gaat nog lastig worden: de regio rond Lille kleurt inmiddels op de coronakaart oranje. Als dat blijft dan moeten we die week wat anders verzinnen.
 
Foto: Josje Deekens
Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie