PRETOGEN KEREN À LA MINUTE TERUG

Bijzonder hoe gewoonten ontstaan. “Schrijf je donderdag weer een verhaaltje?”, informeert mevrouw Omta in het begin van deze week. Donderdag? Ik lig vanochtend in het Goese ziekenhuis aan het chemo-infuus. De afgelopen kuren gebruikte ik die uren in het ziekenhuisbed om verslag te doen. Vandaag dus ook.

Het is de laatste kuur van zes sessies. De komende twee weken slik ik thuis het vervolg: dagelijks 8 pillen. Dit moet in een ijzeren regelmaat, op vaste tijdstippen. En dat is eigenlijk het meest belastende, ik slaap graag uit maar dat zit er de komende twee weken niet in. De avondsessie medicatie valt soms samen met een raadsvergadering. Omdat ik vooraf wat moet eten neem ik dan naast de tabletten twee gekookte eieren mee.

De bijwerkingen van de chemo zijn nog steeds miniem. Ik voel me de eerste dagen van een nieuwe kuur behoorlijk brak maar weet dat dit meestal op maandag ophoudt. De verbetering komt echt à la minute. Zo lig ik wat versuft op de bank en een seconde later praat en reageer ik weer, begin te dollen en heb weer pretoogjes. Naast dit brakke gevoel had ik afgelopen kuur geen noemenswaardige bijwerkingen.

Hoe nu verder? Het is mijn laatste afgesproken kuur. Het idee was dat de chemobehandeling ongeveer anderhalf jaar aan mijn gemiddelde levensverwachting van afgelopen zomer zou toevoegen. En die verwachting was destijds dat ik de jaarwisseling mogelijk niet zou halen. Fysiek is de uitwerking van de chemo wonderbaarlijk. De tijdshorizon is verlegd. Ik doe weer veel en kwam bijna 10 kilo aan.

Als de laatste kuur is afgerond wordt er weer een scan gemaakt en de kankerwaarden in mijn bloed gemeten. Dan komt er duidelijkheid of een soort onderhoudsdosis chemo van nut kan zijn. Prettige bijkomstigheid is dat tot nu mijn lichaam rap en goed herstelt van de chemo, het hernieuwd aanmaken van bloedplaatjes komt snel weer op gang.

Mevrouw Omta en ik hebben de dip van ruim een maand geleden achter ons gelaten, mijn doodgaan vroeg veel van ons. Gelukkig herpakten we ons zonder de aandacht voor elkaar te verliezen. Een goeie graadmeter is dat er weer volop harde grappen worden gemaakt. Maar ook dat we ons de hele dag suf knuffelen. Op naar de volgende fase in dit kankergebeuren.

Foto: Josje Deekens

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie