EEN OCHTEND OP DE ONCOLOGIEPOLI


Met documentaire fotograaf Josje Deekens sprak ik af dat ze me volgt in de laatste queeste van mijn leven. De meeste foto’s die ik plaats bij mijn verhalen zijn van Josje. Gisteren kreeg ze ondanks Corona toestemming te fotograferen bij mijn laatste chemo-infuus. Zie het ook als een ode aan de verpleegkundigen van het ADRZ in Goes: betrokken, erg aardig en professioneel.

Mevrouw Omta vult op Facebook aan:

“Toen we de intake voor de chemo kregen vroegen we aan de verpleegkundige of er ook nog goed nieuws was, de lijst met bijwerkingen die we in anderhalf uur met haar doornamen, was namelijk behoorlijk lang.

Ze beaamde direct dat chemo geen feest is maar dat mensen over het algemeen wel heel erg te spreken zijn over de sfeer en persoonlijke benadering op de afdeling. En dat klopt.

Deze fotoreportage is daarom inderdaad een ode aan de verpleegkundigen. En niet alleen omdat ze elke drie weken erop toezagen dat Wiert zijn chemo kreeg. Ook ik mocht altijd bellen en dat was de eerste weken helaas nodig. De eerste chemo was loeizwaar, Wiert had geen enkele reserve en lag voor dood op bed. Gelukkig herinnert hij zich dat niet, maar zo nu en dan wist ik niet waar ik het zoeken moest.

Dat ik elk moment kon bellen, het nooit ongelegen kwam, ze door mijn tranen heen mijn zorgen serieus namen, rustig doorvroegen, meedachten en konden zeggen of iets bij de chemo hoorde of dat we toch beter even langs konden komen was geweldig. Dus dank allemaal! Weten dat jullie er zijn maakt mij minder bang en geeft ons rust.”

S

Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie