“ALS IK NOG EEN KEER DOOD GA, MAG DAT DAN WEER BIJ JOU?”


Allereerst maar even een update. Eind november had ik de laatste van zes chemokuren. Het gif deed wat gehoopt werd: de snelle groeiers onder de kankercellen in mijn darm, longen, lever en lymfeklieren kapot maken. De langzame groeiers bleven. En nu is het simpelweg wachten totdat ze weer snel gaan groeien. Vooralsnog ben ik zonder pijn of ernstige ongemakken. Volgende week heb ik een bloedonderzoek, dan valt er al iets over te zeggen.

Sinds de diagnose in juli leef ik een beetje van dag tot dag. Vooruitkijken is niet echt zinvol want uiteindelijk wacht daar de dood. Het alternatief? Dagelijks mijn mooie momenten pakken, veel tijd met familie en vrienden doorbrengen. Speelfilms kijken biedt afleiding en is altijd leuk. Wat helpt bij het van dag tot dag leven is mijn slaapmedicatie: een pil temazepam en twee druppels THC-olie zorgen voor een gegarandeerde nachtrust en maken het ook makkelijk een nieuwe dag te beginnen. Want ik sleep niets mee van gisteren. Het is iedere ochtend alsof de schijf opnieuw opstart.

Helemaal niet vooruitkijken is natuurlijk geen optie. Want ook rond de dood moet van allerlei geregeld. Mevrouw Omta heeft inmiddels toegang tot mijn bankrekeningen. De ruwe contouren van het gewenste afscheid zijn geschetst. Ik ben allerlei (beeld)materiaal aan het verzamelen dat mijn inziens een aardig plaatje schetst van wat me de afgelopen tientallen jaren bezig hield. Het is erg fijn dit allemaal weer voorbij te zien komen.

In de onzekerheid van de post-chemo periode probeer ik aan te sterken om straks zoveel mogelijk reserves te hebben. Op het plaatje de grafiek van stappenteller. De enorme terugval in de zomer toen ik ziek werd, het langzame herstel toen de chemo haar werk deed. In december haalde ik alle dagen het gestelde doel van 5000 stappen, volgende maand komen er 1000 bij. Mijn gewicht laat hetzelfde plaatje zien. Begin 2020 woog ik bijna 80 kilo, in de zomer was dat 62,5. Inmiddels zit ik op 74 kilo. Ik doe weer alles, ook mijn gemeenteraadswerk. En dat bevalt erg goed.

Mijn herstel is mede en misschien wel vooral te danken aan mevrouw Omta. Als een ware Feeder sleepte ze me uit het dal met allerlei lekkers en heerlijke maaltijden. Extra zwaar kreeg ze het voor de kiezen toen na de zomer – naast de zorg voor mij, het draaien van het huishouden en het onderhoud aan de tuin – de verhuizing vanuit Rotterdam terug naar Zeeland op het programma stond.

We maakten vroeg in het voorjaar de inschatting dat Corona nog wel een paar jaar blijft en een Zeeuws huis met een grote tuin, lege polders en strand in de nabijheid, een betere ophokplek is dan een grootstedelijk appartement met klein balcon.

Ik lag letterlijk bijna dood in bed, mevrouw Omta regelde met vrienden en familie de complete verhuizing. Zoals ze de afgelopen maanden zoveel geregeld heeft.

Je kiest er nooit voor mantelzorger te worden maar ik heb echt de beste mantelvertroetelaar van de wereld. Die ook nog eens, toen de nood aan de man was, met humor de klysma’s inbracht die mijn stoelgang weer op gang moesten helpen. Zo’n mantelzorger, dus. “Als ik nog een keer doodga, mag dat dan weer bij jou?”, informeerde ik. En dat mag.

Doodgaan is ook (onvermijdelijk) terugblikken. Gelukkig is mijn bucketlist leeg want alles wat ik wilde heb ik wel zo’n beetje uit het leven gesleept. Mens wordt je vooral in je relatie met anderen. Hoe kijken zij op je terug? Het is een vraag die meestal pas bij het afscheid wordt beantwoord en dan heb ik er weinig meer aan. Gelukkig kreeg ik fijne brieven waarin terug gekeken wordt. Bij de eerste zei ik tegen mevrouw Omta “De necrologieën komen vroeg dit jaar”, maar eigenlijk zijn ze heerlijk om te lezen. Of te zien: oud-collega’s van Cineac TV, de Rotterdamse wijktelevisie, stuurden vorige week een video waarin ze weemoedig terug blikken maar ook aangeven hoe die periode hen heeft gevormd. Dat is fijn om horen. Dus wie nog wat over me wil delen, wacht niet te lang 😉

Tot slot: allemaal de beste wensen voor 2021💄💋♥️

Dit bericht is geplaatst in Mevrouw Omta, Privé met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord