HENKIE HANGT IN ANTWERPEN

“Ik heb een nieuwe zakdoek/onderbroek/muts nodig. Wanneer gaan we naar Antwerpen?”, is een gevleugelde vraag in Huize Omta. Na drie kwartier rijden zijn we daar in een compleet andere en erg aangename wereld. Maar de laatste tijd hebben we de Belgische havenstad verwaarloosd: we waren op vrije dagen in Rotterdam om wijken en buurten te bekijken. Vandaag gingen we eindelijk weer naar Antwerpen. Om sokken te kopen. En nagellak.
 
Het Fotomuseum, waar we vaak komen, haalden we deze keer niet. Mevrouw Omta kocht op weg er naar toe een boek van Anaïs Nin en dat moest op het aanpalende terras ingelezen worden. Prima. Overal waar Duvel op de kaart staat kun je me neerzetten. Daarbij: voorbijgangers observeren kan net zo aangenaam zijn als foto’s kijken. Zeker wanneer het al een beetje rokjesdag is, het moment waarop vrouwen voor het eerst weer gerokt en met blote benen de straat op gaan. En, geloof me, het was zichtbaar heerlijk weer in Antwerpen.
 
Al slenterend geraken we daarna op de Groenplaats. Honderden wielrenliefhebbers volgen op een groot scherm de Ronde van Vlaanderen. Mevrouw Omta’s belangstelling gaat vooral naar een poster met een lookalike van Henkie, het hondje dat ze in Spanje letterlijk uit het vuilnis plukte en die vanaf dat moment dacht dat ze zijn moeder was. En daar erg onhebbelijk van werd.
 
De Antwerpse middag eindigt in een Iraans restaurant aan het prachtige 17e-eeuwse Hendrik Conscienceplein, dat in 1972 na acties van buurtbewoners het eerste autovrije plein van de stad wordt en nog steeds is. De lunch is heerlijk en overvloedig. Het avondeten gaat er vandaag bij inschieten, vermoed ik maar zo.
Dit bericht is geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord