“DIT KUNNEN WE GEWOON STABIEL NOEMEN”


De Omta-tjes werden vandaag laat, zoals gebruikelijk de laatste weken, en wat zenuwachtig wakker. Mevrouw poetste her en der stof, meneer lukte het niet echt om zijn hoofd bij lange krantenartikelen te houden. Want we hadden een afspraak met den oncoloog.

En zo’n afspraak is best een dingetje. Want ooit, dat weten we, komt den oncoloog met slecht nieuws. En dat zou ook vandaag kunnen zijn. Dus liepen we met enig bezwaard gemoed het Goese ziekenhuis in.

Eerder deze week is er bloed afgenomen, vandaag hoorden we de uitslag. En die was goed. Afgelopen zomer, kort na de diagnose, bereikten de gemeten waarden een niveau van 2000 eenheden. Na de zes chemokuren was dat getal gedaald tot 160. Momenteel is het 190. Den oncoloog: “Dit kunnen we gewoon stabiel noemen”. Wie zijn wij om hem tegen te spreken? Omdat een verdere afname niet in de lijn der verwachtingen ligt, is stabiel het best mogelijke resultaat. Over zes weken weer een controle. Dan wordt er ook een scan gemaakt.

Eenmaal weer uit het ziekenhuis, zoals gebruik inmiddels, met een video-gesprek de dochters geïnformeerd. Ook in Rotterdam opluchting.

Van de week ook, het leven gaat door, gereageerd op een brief van het pensioenfonds. Aan het begin van mijn werkzame leven deed ik in opdracht van de gemeente Rotterdam onderzoek. Het waren mijn enige maanden in loondienst, daarna werkte ik altijd als ondernemer of zelfstandige. Maar het pensioenfonds onthoudt alles dus kreeg ik de keus: of de rest van mijn leven 9 euro pensioen per maand of in het voorjaar eenmalig 3800 euro als afkoopsom. Het was een abc-tje: ik plaatste het vinkje bij de eenmalige uitkering. Binnen is binnen.

Ondertussen gaan allerlei zaken door die horen bij de wetenschap dat ik terminaal ziek ben. Zoals afspraken met mensen die ik graag wil zien, en zij mij. Woensdag met mijn eerste grote liefde een fantastische, lange strandwandeling gemaakt. Al pratende veertig jaar overbrugt. En dat is goed om te doen.

De foto van de meeuw maakte ik na de wandeling bij een Vlissingse visboer. De vogel snaaide het grootste stuk kibbeling. Het is ‘m gegund. En ik kan het missen want tipte dezelfde dag voor het eerst sinds lange tijd de 75 kilo aan. Een mijlpaaltje.

Dit bericht is geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord