OP NAAR EEN CHEMOLEVEN


“Meneer Omta, wat jammer dat u zo snel terug bent!”, is de eerste reactie als ik me op de oncologische dagbehandeling meld voor de eerste van een nieuwe reeks chemo’s. Het is de spijker op zijn kop. Na afloop van de eerste kuur in november begon een traject met zeswekelijkse controles. In januari zag het er allemaal stabiel uit, de tweede keer al (in februari) was het foute boel. Mijn tumoren hebben hun activiteit hervat.

Dat is geen prettige wetenschap maar de directheid waarmee ik wordt verwelkomd stel ik erg op prijs. Zoals ik eigenlijk de hele behandeling en bejegening door de medewerkers van het ADRZ in Goes en Vlissingen erg waardeer. Dat begint al bij binnenkomst. De gastvrouwen en -heren zijn attent, behulpzaam en vriendelijk. De informatie die mevrouw en meneer Omta van de oncologische verpleegkundigen krijgen is duidelijk en wordt geduldig toegelicht. Mevrouw Omta kan 24/7 bellen met vragen of twijfels. Vooral in het begin maakte ze daar gebruik van. Soms in tranen door de onzekerheid en opkomende paniek. Professioneel vragen ze door totdat je rustig bent en met nuttig advies kunnen komen.

Op de dagbehandeling waar ik nu lig is de sfeer extreem ontspannen. Mannen en vrouwen (een tiental, de meesten ouder dan ik) keuvelen gezellig, laten zich voorzien van drinken en genieten van gevulde koeken, zakjes chips en ander lekkers waarmee het personeel rondgaat. Regelmatig staat er iemand bij me om te informeren hoe het gaat. Nog steeds goed. Van mogelijke bijwerkingen tijdens het infuus (speekselvorming, wazig zicht en oxiderend reetzweetzuur) is (nog) geen sprake. Ik typ, lees kranten en beantwoord app-jes waarin me sterkte wordt gewenst. Oud-collega Floortje stuurt me zojuist een eerste ruwe montage van een interview dat ze gisteren afnam. Over mijn levenslange speurtocht naar de meest lullige (en daardoor goedkoopste) manier van televisie maken. De iPad is mijn heilige graal want kan voor 400 euro filmen, monteren en uitzenden. Lulliger wordt het niet.

De directheid die ik hier op de afdeling waardeer is ook wat mevrouw en meneer Omta op prijs stellen in de oncologen waar we contact mee hebben. Slecht nieuws wordt zonder omhaal van woorden met ons gedeeld. Dat is fijn. Na het laatste lange gesprek met den oncoloog viel bij ons tijdens een strandwandeling een belangrijk kwartje. De rest van mijn leven zal een leven met chemo zijn, van kuur naar kuur op weg naar het einde. Zolang we het trekken. Zolang de chemo wat kan betekenen.

Heb er wel over getwijfeld of ik een nieuw chemotraject in wilde. Want chemo mag dan het leven verlengen, de kwaliteit van dat leven ervaar je pas tijdens de behandeling. Afgelopen juli, na de diagnose, begon ik letterlijk doodziek aan de kuren. Elke van de zes kuren was een verbetering. De afgelopen drie maanden voel ik me hartstikke goed, tot op de dag van vandaag. Dat de tumoren weer actief zijn bleek pas na onderzoek. Ik merk er zelf niets van. Deze keer kan ik er voor mijn gevoel alleen op achteruit gaan, door de bijwerkingen. Gelukkig weet ik dat kuren ook gestopt of aangepast kunnen worden. We gaan het zien.

Dit bericht is geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie