“WAT!?! SCHELD JE ME UIT VOOR MUTS”

Ben weer in het ADRZ in Goes, voor de tweede chemokuur van deze reeks. Hoe het de afgelopen weken ging? Anders dan tijdens de eerste reeks vorig jaar.

Toen was ik vooral de eerste vier dagen brak om de vierde dag halverwege de avond weer helemaal het mannetje te worden. Deze kuur duurde het brakke gevoel (alsof je een nacht hebt doorgehaald) een week. De eerste nacht werd ik verrast met een lange reeks erecties, voelde me weer 16. In het begin wat pijn in mijn zij en buik. Maar ook na die week soms nog een moeizame dag met weinig energie. De stoelgang was de hele drie weken een dingetje. Soms een paar dagen niet, dan weer bijna ieder uur naar het toilet. Hoort er bij.

Den oncoloog legde uit dat aan het begin van een kuur lastig te bepalen is welke klachten bij de chemo horen en welke bij de weer actieve tumoren. Kan me daar iets bij voorstellen.

Onlangs voor het eerst in lange tijd weer een dag naar Rotterdam geweest. Met dochters gedineerd en afgesproken met Damjan. We kennen elkaar nu een jaar of zes. De Macedoniër belandde als gevlucht sociaaldemocraat met zijn gezin in het Goese AZC. We drinken wekelijks koffie, verkennen Zeeland, raken bevriend en houden na hun verhuizing naar Schiedam contact. Damjan over die jaren: “Wiert is de man die mij voor de tweede keer ‘leven’ gaf. De man die mij het beste de weg heeft gewezen voor integratie in de mooie Nederlandse samenleving”.

We spreken af op het Eendrachtsplein. Kort voor de ontmoeting schrijft hij: “Om 15:30 sta ik voor het monument van de dwerg met het ijsje”. Mijn liefste middelste dochter en geboren Rotterdamse haalt hem uit de droom. Zonder omhaal van woorden legt ze uit dat het ijsje een buttplug is en waartoe dat sexspeeltje dient. Damjan’s gezicht verraadt dat er belangrijk inzicht aan zijn inburgering is toegevoegd.

Als Damjan en ik door de mooiste stad van Nederland wandelen stop ik even bij de kaasboer op de Oude Binnenweg. Via een dochter kreeg ik de ‘Kaaskop’-muts van hen. “Bedankt voor de muts”, roep ik vanuit de deur”. “Wat!?!”, reageert uitbaatster Takuhi gevat, “Scheld je me uit voor muts?”.

Even later staan we voor de zaak zo’n 25 jaar te overbruggen (dochters zaten bij elkaar in de klas). Ik wandel verder met een tasje met dadelbrood en twee fantastisch lekkere kazen. Takuhi bij het afscheid: “Het wordt zwaar eten voor je, al mijn liefde zit er in”. Terug in het Zeeuwse koopt mevrouw Omta een goede fles Port. Ter begeleiding.

Dit bericht is geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Liefste oudste dochter, Mevrouw Omta, Privé met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord