PLAKSTRAND

Zondagmiddag bracht mevrouw Omta haar lief naar het ziekenhuis in Goes. Er was geen houden meer aan. Al had ik 1000 keer gezegd “Geen ziekenhuisopname”, daar ging ik. Mijn klachten? Enorm veel dorst (maar dan echt heel veel: twee flessen cassis, twee liter sinaasappelsap, twee liter karnemelk, veel water, 24/7), totaal onverschillig tegenover alles.

De dader was snel gevonden. De dexamethason die als zware ontstekingsremmer de chemoinfusen begeleidt. Twee onopvallende witte pillen. Maar funest voor mijn suikerhuishouding. Ik had ooit diabetes maar wist de kwaal te keren met leefstijlverandering. Ben vorig jaar diabetesvrij verklaard, onlangs werd die diagnose bevestigd. Maar nu dus door de dexamethason sinds gistermiddag aan de infusen, om de zoveel uur een spuit insuline in mijn buik. Verwarring over de sinaasappelsap die de afdeling Eten & Drinken me geeft, idem met de milkshakes die mevrouw Omta meeneemt van de bijna aanpalende McDonald’s. Heb er maar wijselijk vanaf gezien.

Straks gesprek met de diabetesassistent. Eens kijken wat ik overeind kan houden van het voornemen op een Bourgondische wijze de dood het hoofd te bieden. Ondertussen geniet ik van mijn uitzicht. Het is hier dicht op elkaar gebouwd maar het plakstrand biedt aangename verpozing. Omdat de Zeeuwse kusten zo mooi zijn.

Dit bericht is geplaatst in Foto, Mevrouw Omta, Privé met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord