UITBEHANDELD


Het is nu een jaar geleden dat ik ziek werd en na onderzoeken de diagnose kreeg: darmkanker met uitzaaiingen naar lever, longen en lymfeklieren. Geen genezing mogelijk, wel behandeling gericht op levensverlenging. Heb vaak terug verlangd naar de eenvoud van de keuze waar ik toen voor stond: niet behandelen betekende dood met nieuwjaar, wel aan de chemo zou mijn leven met 1,5 jaar verlengen. Gemiddeld. Want in de oncologie werken ze uitsluitend met gemiddelden.

Ervaring met een chemokuur had ik niet dus ik koos als vanzelfsprekend voor levensverlenging, een overzichtelijke keus. Bij de intake voor de kuur begon ik te vermoeden wat me te wachten stond. De stapel A4-tjes met mogelijke bijwerkingen was als een menukaart waarop je na het diner kunt aanvinken wat je hebt gegeten. Vooral het begin was heftig. Maar door het aanpassen van de dosering werd het een overzichtelijk traject. En het sloeg nog aan ook.

Maar de kuur bood me ook een eerste blik op wat onvermijdelijk is bij chemobehandelingen: de bijwerkingen van de middelen tegen de bijwerkingen van de chemo. Neem dexamethason. Een zware ontstekingsremmer omdat de chemo het immuunsysteem sloopt. Tijdens de eerste kuur gaf het spul me vooral een euforisch gevoel. Tijdens de tweede, volledig mislukte kuur (de tumoren groeiden gewoon door), sloopte de ontstekingsremmer mijn suikerwaarden en werd ik bijna dood opgenomen in het Goese ziekenhuis.

Sinds een paar weken krijg ik morfine. Tegen de pijn. Maar die morfine heeft weer als bijwerking dat mijn stoelgang wordt stilgelegd. Daarvoor krijg ik nu een ander medicijn. En zo rolde ik de wereld binnen van de chemo’s, de bijwerkingen daarvan en de bijwerkingen van de medicijnen tegen die bijwerkingen.

Tegen bovengeschetst decor moest ik afgelopen week den oncoloog laten weten of ik gebruik wil maken van de allerlaatste chemo-optie die nog open staat. Het werd een afscheidsgesprek. Bij de voorgestelde kuur is de kans dat het aanslaat 50%. In dat geval kan het een levensverlenging van 2-3 maanden geven. De kans op zware bijwerkingen (vooral extreme vermoeidheid) is groot, “bijna iedereen die de kuur volgt”. Dus wanneer de 50% kans op mislukken realiteit wordt heb ik negen weken van mijn nog resterende leven weggegooid zonder dat er iets positiefs tegenover staat: wel de bijwerkingen van de chemo en de bijwerkingen van de medicijnen tegen die bijwerkingen, maar geen levensverlenging. En dat met een lichaam dat nog nauwelijks de kracht en energie heeft voor een nieuwe kuur.

Dus ik besloot de behandelingen te staken. Den oncoloog draagt me over aan de huisarts en deze begeleidt me in de laatste fase van mijn leven. Het wordt, nog meer dan voorheen, het plukken van de dagen. Zoals zeilen op de Oosterschelde. Op de foto mijn liefste oudste dochter die zichtbaar geniet van het stuur dat ze een tijd mocht vasthouden. Haar parkoers was helder: links of rechts van de volgende boei. Hoe mijn parkoers er uit gaat zien? Geen idee. Werkelijk niet.

Dit bericht is geplaatst in Foto, Liefste oudste dochter, Privé met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord