ENTER EXIT

Tegen den oncolooog zeggen dat je de chemobehandelingen wilt stoppen is 1 ding. Overzichtelijk, ook. Want wat rest is het wachten op hoe de dood zich manifesteert. Het antwoord staat 30 juni onverwachts op de stoep: een medewerker van de thuiszorg met het bed op de foto. Mijn sterfbed. Ik gebruikte het in het begin om overdag te chillen met uitzicht op de kippen en de mussenkolonie die sinds jaar en dag gebruik maakt van het altijd van voer voorziene kippenkot.
Voor bezoek heb ik amper nog energie. Benen en armen zijn als een Duracelkonijn zonder batterij. Sinds twee dagen slaap ik beneden. Mevrouw Omta op een campingbedje aan mijn zij. Lopen gaat niet meer. Mezelf persoonlijk verzorgen lukt sinds een paar dagen niet langer. Sindsdien verschoont mevrouw Omta de luiers en wast me. Het zijn fijne, intieme momenten. De dochters zijn met heerlijke regelmaat een of of meerdere dagen over de vloer. Het levert fantastische momenten, met vooral veel plezier en liefde. Hoe de vier dames mijn laatste dagen begeleiden is het mooist denkbare afscheidscadeau. En dat allemaal zonder pijn, de morfine doet wat je mag verwachten.
Hoe nu verder? Niemand die het weet. Maar mijn lijf zegt dat het niet lang meer duurt. Ondertussen zorgt Tante Trui (roepnaam Poes) ook voor veel afleiding. Op de foto zie je haar. Ik kan het iedere terminaal zieke aanraden, zo’n kitten.
Tot zover. Het ga jullie goed. En veel dank. Dank voor dat je op mijn levenspad kwam. Dank voor alle warmte van afgelopen jaar. ♥️
Dit bericht is geplaatst in Privé met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord