KIKKE FRESHE PATTA’S

Nood breekt voornemen: voor het eerst van mijn leven online kleding besteld. Zojuist afgeleverd. Een nieuw paar klompen van Klompenmakerij Traas

PS Jaap, ze zitten goed!

Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

HAMSTEREN DOEN WE NIET, WANT DEDEN WE AL

Zondagavond 8 maart scooteren mevrouw en meneer Omta voor en na het bioscoopbezoek over de Witte de Withstraat, het uitgaanscentrum van Rotterdam. Het is er akelig rustig. Nieuwsgierig informeer ik via WhatsApp naar ervaringen elders. “Nee, bij mij niets te merken.”, klinkt het uit de toeristensector. “Nog steeds hetzelfde aantal bezoekers”, meldt iemand werkzaam in de horeca.

Maar dan slaat midden in de week de stemming om: “Drie van de vier reserveringen voor morgen belden af”. “De straat is uitgestorven, al heel de avond”, klinkt het vanaf de Witte de With. Donderdag, na de persconferentie van Rutte, gaat het hard. “We hebben alle producties stopgezet”, “Het Rotterdamse Boekenbal waar ik heen zou gaan is ook afgelast”, reageert mevrouw Omta in de familieapp. Vrijdag: “Weer vier afmeldingen van groepen voor overnachtingen”. “Ben aan het hoesten en mag van mijn baas pas terug komen als ik niet meer hoest en snotter”.

Zo hard kan het gaan. In een week komt de mooiste stad van Nederland grotendeels tot stilstand. Mevrouw en meneer Omta hebben zichzelf dan al opgehokt. Bij een bouwmarkt haalden we nog gauw spullen om klussen in huis af te maken. Een enkele keer een vergeten boodschap bij de buurtsuper, hond Mo moet er een paar keer per dag uit. Voor mevrouw Omta is de opgave wat lastiger: zij vermanteltroetelt met broer en zus haar hoogbejaarde, zieke thuiswonende moeder.

Als we buiten zijn geweest belanden we in een eigen schoonmaakprotocol met de standaardzaken maar ook: na een lange blootstelling aan een virulente omgeving alle kleren in de was en zelf onder douche. Voor wat het waard is.

Hamsteren doen we niet, want deden we al. Begin vorige maand begonnen. Aanleidingen waren de nieuwsberichten uit Wuhan en de te geruststellende woorden van de Nederlandse overheid en het RIVM. Samengevat: “Gaat u maar rustig slapen”. Snapte daar niets van, een peuter kon toen al vermoeden dat de intense brandhaarden in China door de globalisering snel de wereld zouden infecteren. Ik hoop dat achter de schermen doortastender is opgetreden dan in het openbaar. Kan me nu goed vinden in de aanbevelingen die gedaan worden maar houd er rekening mee dat het echte ophokken nog moet beginnen, want zie nog op te veel plekken te grote groepen die hun gang blijven gaan. Zoals in tuincentra en, sinds vandaag, in de horecagroothandel. Familie-uitjes in tijden van corona.

Vanavond met de dochters afgesproken. Lockdown-party. Keurig op afstand, in de open lucht. Maar wat met een joint? Toch maar samen opgerookt. Knuffels bij het vertrek. Hoorde in de afgelopen 24 uur twee verhalen over een gediagnosticeerde coronapatiënt in iemands nabije omgeving. Een ligt op de IC aan de beademing. Mijn statistisch theewater zegt dat de pleuris al is uitgebroken. Zorg goed voor je zelf en wees lief voor elkaar.

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

THE GENTLEMAN IS KOMISCH EN KEIHARD

★★★★☆

Regisseur Guy Ritchie levert met The Gentleman een hilarisch portret van de Londense drugswereld. Het hele verhaal draait om wietteler-in-het-groot Micky Pearson, een Amerikaan die het ver heeft geschopt maar van de handel af wil. Zijn business (van productie tot distributie) is honderden miljoenen waard, er zijn verschillende gegadigden om de toko over te nemen. De film toont de intriges en het geweld waarmee de betrokkenen elkaar naar het leven staan.

En dat geweld is prominent aanwezig in de film. Op een dode meer of minder wordt niet gekeken. De liquidaties en intimidaties zijn met alle filmische middelen verbeeld. Wat daarbij opvalt is hoe Ritchie verschillende stijlen mengt. De ene keer zie je een redelijk klassiek beeldverhaal, even later kijk je naar een waanzinnig snel en goed gemonteerde gangsterrapvideo. Maar het aardige aan The Gentleman is dat al die stijlen op hun plaats vallen.

De bendes die elkaar beconcurreren om Micky Pearson’s imperium over te nemen zijn tot in details gestyled. Of het nu de Chinezen zijn, de Russische maffia, de clientèle van de lokale boksschool of de upper-class criminelen, het is werkelijk allemaal tot in de puntjes en consequent op het doek gebracht. Inclusief de maniertjes en de onderlinge stereotiepen. Dat daarbij lelijke dingen over elkaar worden gezegd doet natuurlijk aan. Zoals dat gaat in sommige milieus.

De raamvertelling in de film komt van Hugh Grant. En dat is een vondst. Deze keer speelt hij geen mierzoete romanticus maar een geflipte, nichterige privé-detective slash paparazzi die zijn verzamelde kennis over de Londense onderwereld hoopt te verzilveren met een – in zijn ogen – ingenieuze chantage. En hoewel dat verkeerd afloopt bieden zijn verslagen net genoeg rust om de aftiteling te halen in een film die met fantastische plotwendingen geen moment verveelt.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

LES MISÉRABLES, RAUW MET EEN KLEIN SPRANKJE HOOP

★★★★☆

In 1862 schreef Victor Hugo zijn roman Les Misérables, over het uitzichtloze leven van de armen in de Parijse voorstad Montfermeil. Anderhalve eeuw later groeit regisseur Ladj Ly op in datzelfde Montfermeil en gebruikt de voorstad (banlieue, zeggen we tegenwoordig) als decor voor zijn film Les Misérables. En dat is geen toeval want er is in al die jaren weinig veranderd. Armoede, kansloosheid, onrecht en explosieve situaties zijn nog steeds de maat van de dag.

De film volgt drie agenten. De chef is corrupt tot op het bot, de tweede een meeloper en de derde een nieuweling die wordt geïntroduceerd in de mores van de banlieues. Na de optimistische beginbeelden waarin Fransen eensgezind het wereldkampioenschap voetbal vieren, zien we de samenleving snel verbrokkelen. Het politietrio treedt met willekeur op tegen jongeren. De situatie wordt explosief als een van de jongens een leeuwenwelp steelt uit het circus en de agenten hem op het spoor komen. Tijdens de arrestatie schiet een van de agenten hem vanaf korte afstand met een rubber kogel in het gezicht. Met opzet.

Een drone legt dit heterdaadje bij toeval vast. Er volgt een spannende achtervolging als de agenten proberen de videobeelden van hun wangedrag te pakken te krijgen. Uiteindelijk komt er een soort van oplossing maar de haat jegens de politie is geëscaleerd en zoekt een uitweg. De jongeren lokken de drie politiemannen een flatgebouw binnen en daar wordt het trapportaal het decor van een afrekening. Het zijn angstaanjagende beelden.

Les Misérables is een aanklacht. Tegen een overheid die een wijk weinig anders biedt dan politiegeweld en corruptie. Het is ook ook een, spannende, politiefilm. De agenten die worden gevolgd tonen het hele palet aan menselijke reacties. Waarbij de nieuweling het meest humaan blijkt. Dat hij bij het zoeken van oplossingen steun krijgt van sleutelfiguren in de wijk, biedt een sprankje hoop: samen verantwoordelijkheid nemen is een goed alternatief voor uitzichtloos geweld.

Maar de kracht van Les Misérables is vooral het decor van alle scènes: de banlieu Montfermeil. De film laat de kijker een woonomgeving zien die amper voorstelbaar is. En toch is voor miljoenen armen dat onvoorstelbare de dagelijkse realiteit. Zonder vooruitzicht dat het over anderhalve eeuw anders is. Victor Hugo zal zich omdraaien in zijn graf.

Geplaatst in Film | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ROTTERDAMSE ICONEN IN HET AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

BOTER MELK KAAS EIEREN

Ooit zat deze prachtige gevel weggestopt achter saai plaatmateriaal. Vonden we toen mooier. Nu is het, op de Oude Binnenweg, een passend onderkomen voor een kaaswinkel.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

IK WIL NIET MEER ZONDER INDOROCK

Indorock? Dat was toch die muziekstroming uit het eind van de jaren vijftig, met veelal Indonesische muzikanten die westerse en oosterse muzikale vaardigheden combineerden tot een nieuwe muziekstijl? Ja. Maar de afgelopen maand is het ook het kookboek dat ik een paar keer per week met ongelooflijk veel plezier gebruik.

Indonesisch koken was voor mij jarenlang de klassieker Het Groot Indonesisch Kookboek van Bep Vuyk en, meer recent, recepten op Internet. Ik dacht dat ik het allemaal wel door had maar aan die illusie maakt Indorock van Vanja van der Leeden een eind. In driehonderd pagina’s introduceert Van der Leeden de Indonesische keuken opnieuw. Het boek is een eerlijk verslag van haar zoektocht naar haar roots en de keuken van Indonesië. De reis- en receptfoto’s van haar man Remco Kraaijeveld maken van het boek oogsnoep.

Het handige van Indorock is dat het de recepten splitst. Indonesisch koken begint met een basis van kruiden, de bumbu. Bij voorkeur bereid in een vijzel maar met een keukenmachine kan het ook. Om de kruiden allemaal te vinden moest ik op zoektocht op de Rotterdamse centrummarkt en de toko in De Markthal. Ben er inmiddels behoorlijk wegwijs. Het maken van een bumbu is – ook door het boodschappen doen – behoorlijk bewerkelijk maar eenmaal klaar kunnen er steeds een paar porties in de vriezer.

Als de kruidenbasis klaar is, kan het echte werk beginnen. Van der Leeden maakt royaal gebruik van verse wortels als gember en laos, limoenen, pepers in soorten, citroengras en kokosmelk. Maar, doceert ze ook, durf te experimenteren met meer of minder van de ingrediënten. Daardoor is Indorock een erg relaxed kookboek: het komt uiteindelijk allemaal goed. De meeste recepten van Indorock vragen een behoorlijke voorbereiding maar die uren van shoppen en in de keuken staan ervaar ik als pure ontspanning, de aanloop naar een smaakfeestje.

Indorock rekent af met het idee dat Indonesisch eten een tafel vol gelijktijdig geserveerde pannen, schalen en kommetjes betekent. De afgelopen weken avondenlang gedineerd. Gang na gang. Eerst met mevrouw Omta, het proefkonijn. Daarna met vrienden en familie. Alle voorgerechten, hoofdgerechten en desserts die ik tot nu maakte blijven op het repertoire. Zo’n boek dus, dat Indorock.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

1917 LAAT NIET MEER LOS

★★★★★

1917 begint idyllisch: twee soldaten liggen aan de rand van een bloemenveld te slapen. Maar dat wordt snel anders. Een van hen kan goed kaart lezen en wordt daarom van hogerhand uitgekozen voor een speciale missie. Hij moet een bataljon waarschuwen dat op het punt staat zich terugtrekkende Duitsers in de pan te hakken. Wat het bataljon niet weet is dat deze Duitse beweging een valstrik is. De communicatielijnen zijn weggevallen en daarom moet korporaal Blake door de linies om de waarschuwing over te brengen. Hij mag een collega-soldaat uitzoeken om mee te gaan, dat wordt de Britse jongeman die net nog naast hem lag te slapen aan de rand van de akker.

De missie krijgt een speciale lading als Blake hoort dat zijn oudere broer bij het bataljon zit dat in de val gelokt dreigt te worden. Voorzien van wat extra proviand gaan de twee uitgekozenen op pad. We zien ze door de linies kruipen, dekking zoeken in bomkraters en over soms al halfvergane lijken kruipen. De camera zit er bovenop en doet dat in enkele lange shots van soms wel 30 minuten. De film wil suggereren dat alles realtime is gefilmd maar de enkele montagemomenten zijn – zonder dat je als kijker afstand kunt nemen – goed zichtbaar.

Het effect van de extreem lange scenes zonder montage is dat de film de kijker dwingt mee te gaan. Dat maakt van 2017 een unieke kijkervaring want je beleeft de waanzin van de oorlog zoals de soldaten die beleven. Het voelt alsof je zelf in de loopgraven zit, zelf door niemandsland en kapotgeschoten boerderijen en dorpjes je weg moet zoeken. Uiteindelijk bereikt de boodschap het bataljon dat net begonnen is de door de Duitsers gehoopte aanval in te zetten. We zien nog even hoe de ambities van bevelvoerders het lijken te winnen van gezond verstand maar ook dat komt goed.

In 1917 zijn de gruwelen van de oorlog vooral te zien in de enscenering. Dat werkt veel beter dan bijvoorbeeld in Saving Private Ryan, waar in het eerste kwart van de film de ledematen en kogels van het scherm spatten. Dat is een soort van aandacht vast houden die mij minder boeit dan de daarbij vergeleken soms bijna serene ervaring van 1917.

1917 is ook een film die tot nadenken stemt. Over het toeval (omdat je naast een kaartlezer wakker wordt beland je in een idioot avontuur). Maar ook over het Europa van een eeuw geleden. Nederland bleef destijds een soort van neutraal maar de rest van Europa stond in vuur en vlam. In de Tweede Wereldoorlog zou dat nogmaals gebeuren. Sindsdien lijkt Europa een manier gevonden te hebben conflicten zonder wapens op te lossen. En dat is prettig maar ook een goede reden Europees te blijven samenwerken. Want zo’n bloedbad als in 1917 wil je niet nog eens.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

DAAR GAAT ZIJ


“Strooi me maar uit bij Klaas”, instrueerde mijn moeder enkele weken voor haar aangekondigde dood (alvleesklierkanker). Dus waren vandaag de twee zoons, hun aanhang en de drie kleindochters op de begraafplaats in Meppel. De dag kozen we bewust: mijn ouders trouwden op vrijdag 13 februari, in Havelte.

Na een kop koffie van de uitvaartorganisatie lopen we over de oude begraafplaats naar het asveld. Hoge bomen, klimop op de grond en hier en daar plukjes bloeiende sneeuwklokjes. Om de beurt schudden we as uit de strooidoos. Na twee ronden is bijna alles verdeeld over de plek waar we ongeveer Klaas vermoeden.

Met het restant van de as gaan we naar Havelte. Daar liggen mijn grootouders. Op beide graven laten we as achter. Mijn dochters leggen tegeltjes uit de grafbedekking van mijn grootvader terug en recht. Ze krijgen er schik in, andere graven met dezelfde tegeltjes (“Was in de jaren dertig blijkbaar de mode”, concludeert mijn liefste middelste dochter) krijgen ook een beurt.

Naast de begraafplaats staat de Protestantse Clemenskerk. Schitterend door haar eenvoud. We boffen als een van de beheersters aan komt fietsen. Zij laat ons binnen en vertelt enthousiast over het Godshuis en de geschiedenis. Aanvankelijk gebouwd in de Romaanse stijl, later met Gotische kenmerken verhoogd. Nog maar een paar jaar geleden is gevierd dat de kerk er 700 jaar staat, destijds opgericht op de plek waar al eerder eeuwenlang een kerk stond. Zolang eert Havelte al de Heer op deze idyllische locatie net buiten het dorp.

Mijn moeder zal er als kind vast geweest zijn. Maar ergens tijdens haar volwassenwording gingen zij en de kerk hun eigen weg. Dat was ook mijn vaders gang met zijn geloof, hij stamt uit een streng gereformeerde familie. Thuis speelde de kerk bij ons dus geen rol. Bij mijn broer inmiddels wel, hij is een jaar of 15 geleden toegetreden tot de Hervormde kerk. Vooral omdat zijn lief, nu zijn vrouw, redelijk gelovig is. Zo gaat dat soms.

Aan het eind van de middag eten we in De Beurs, onze vaste stek in Meppel in tijden van ziekte en dood. Het was een mooie en warme dag.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPRINGTIJ ROND HET NOORDEREILAND

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ERASMUSBRUG IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

DEELVERVOER OP DE STOEP

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ALS ROEL POT HET ZEGT, DAN IS HET ZO

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

MAAK KENNIS MET PISPOT 3.0

Mannen kunnen zich opmaken voor een next level plaservaring: urinoirs met wisselende reclames op een ingebouwd LCD-scherm. Deze troffen we bij Asian Glories.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

BOMBSHELL TOONT DE DYNAMIEK VAN SEKSUEEL MISBRUIK

★★★★☆

Bombshell is een film op het randje. Het onderwerp is loodzwaar (seksueel misbruik en machtsongelijkheid op de werkvloer), de toon vaak luchtig (soms bijna die van een komedie). En toch beklijft de film van regisseur Jay Roach, misschien wel juist door deze spagaat in het script.

Het grotendeels waargebeurde verhaal gaat over Fox News, de Noord-Amerikaanse nieuwszender: rechtser dan rechts, razend populair, dikke vrienden met Trump. Hoogste baas Roger Ailes (John Lithgow) leidt de nieuworganisatie met straffe hand en denkt te weten wat zijn kijkers willen zien: vrouwenbenen. Dus zijn de presentatietafels transparant, de rokken kort en de hakken hoog. Alle presentatrices hebben hetzelfde Barbie-kapsel.

In een bijna terloopse scene zien we die presentatrices zich in nauw sluitende en vooral spaarzame kleding persen. En daarmee is een deel van het verhaal van Bombshell verteld: iedereen zwicht uiteindelijk voor de seksuele wensdromerij van de hoogste baas. Een ongemakkelijke conclusie omdat inmiddels een andere verhaallijn over een MeToo-affaire gaat.

De op een zijspoor gezette presentatrice Gretchen Carlson (Nicole Kidman) brengt Ailes uiteindelijk ten val. Een actie die ze goed voorbereidde. Ze nam, bijvoorbeeld, een jaar al hun gesprekken op. Lang lijkt Carlson alleen te staan. Ondertussen zien we collega’s worstelen. Ook zij moesten tijdens hun auditie bij Ailes hun ‘loyaliteit bewijzen’, een synoniem voor strippen en sexuele handelingen.

De van ambities overlopende christen-millennial Kayla (Margot Robbie) is geen bestaand personage maar staat voor alle vrouwen bij Fox News die zijn misbruikt. In een tergend pijnlijke scene zien we hoe ze de rok steeds hoger moet houden, totdat haar slipje zichtbaar is. Ailes’ assistente aan de andere kant van deur weet precies wat er in het kantoor gebeurt, ze werft actief ‘vers vlees’ en is daardoor behoorlijk discutabel. Bombshell haalt het misbruik daarmee uit de man-vrouw tegenstelling, iedereen kan slachtoffer of mede-verantwoordelijk zijn.

Sterpresentatrice Megyn Kelly (Charlize Theron) is de verbindende schakel in de film. Na een flitsende introductie van wat Fox News is, welke afdeling waar in het gebouw zit en hoe de machtsverhoudingen zijn, zien we hoe Kelly twijfelt. Wat betekent het voor haar redactie als ze ook een klacht indient, welke carrière zet ze op het spel? Waar betalen we onze hypotheek van, houdt ze haar man voor. Op de werkvloer wordt dan openlijk actie gevoerd voor Aisles, de druk om daar aan mee te doen is groot.

Uiteindelijk blijkt Kelly een van de twintigtal vrouwen die een klacht indient. Als de affaire publiek wordt is Aisles in een paar weken exit. Fox schikt de zaak voor tientallen miljoenen.

Bombshell is de moeite. Veel facetten van de dynamiek rond misbruik en macht op de werkvloer krijgen aandacht. Kidman, Lithgow, Theron en Robbie acteren overtuigend. De laatste twee verdienen hun Oscar-nominatie.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

IS DE OVERLAST VAN LACHGASGEBRUIKERS VOORBIJ?

Iedere 500-ste volger van mijn Facebookpagina Heftig krijgt een Pizza TV. Dan mag je ons op pad sturen voor een videoreportage over iets in Rotterdam. Bestel-televisie, zeg maar.

Rinus van Oosten is onze 2500-ste volger en had een duidelijke opdracht: “Een reportage over de lachgasgebruikers die ‘s avonds de kades van Het Noordereiland onveilig maken”.

Dat lachgas is op het eiland nogal een dingetje. Het gebruik gaat vaak gepaard met overlast, groepjes jongeren zijn soms vervelend aanwezig aan de waterkant en ze laten als dank de lachgaspatronen achter, evenals de ballonnen waarmee ze het gas inhaleren. Niet echt tof. Afgelopen jaren haalde het Noordereiland er regelmatig het nieuws mee, want de bewoners waren het zat.

Er is wel wat ondernomen. Betonblokken sluiten nu een deel van Maaskade af, zodat er geen auto’s kunnen komen. In december besluit de gemeenteraad dat er in Rotterdam een verbod komt op het gebruik van lachgas op straat, als daarbij overlast ontstaat. Het verbod is op 1 januari ingegaan.

Afgelopen weekend ben ik drie avonden op zoek geweest naar lachgasgebruikers. Ik deed dat na 23:00, de eindtijd van het betaald parkeren. Geen ballon gezien, laat staan gebruikers. Daarom geen Pizza TV maar een Pizza Story.

Wel zag ik alle avonden een tiental (hooguit) auto’s met jongeren die blowen, chillen of gewoon lekker van het uitzicht op de bruggen genieten. Er worden selfies gemaakt of foto’s van elkaar. Gelijk hebben ze want het uitzicht is ook ‘s avonds wonderschoon. In een enkele auto klinkt muziek, niet hard. Een clubje staat zaterdagavond naast de auto relaxed bier te drinken. Er is geen enkele overlast.

Tijdens de ochtendronde passeer ik de paar gaspatronen die al een tijdje naast het bruggenhoofd van de oude Willemsbrug liggen, achter en onder een bouwhek. Er zijn daar en elders rond het eiland geen nieuwe bijgekomen. Althans, ik heb ze niet gezien. Valt het dus mee? Nu wel, wat er gebeurt als de dagen langer en weer warmer worden zullen we zien.

Maar misschien hebben de voortdurende aandacht, de betonnen versperringen, extra controles en het verbod op overlast gewerkt. Zou mooi zijn. En dat jongeren naar het eiland komen om met ons mee te genieten, dat’s toch eigenlijk alleen maar mooi en logisch? Een toffere plek om te chillen is er in Rotterdam niet. Zeg nou zelf.

Geplaatst in Heftig, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

DE BUSSEN STAAN IN LAGE ZWALUWE, DE REIZIGERS IN DORDRECHT

Met de trein reizen is voor mij normaal. Het rijbewijs haalde ik pas in 2006, na de definitieve verhuizing naar Zeeland. In Rotterdam had ik het niet nodig. Met het treinreizen ontstaat een vanzelfsprekende berusting als er een trein uitvalt, kan gebeuren. Zoals je als automobilist went aan files.

Vandaag gebeurde het weer. Moest om 20:00 in Goes zijn, vertrok om 17:54 van Rotterdam Blaak. Verwachte aankomsttijd 19:01. Het liep iets anders.

Vlak voor Dordrecht wordt omgeroepen dat de trein daar stopt. Er is een bovenleiding kapot tussen Dordrecht en Roosendaal. Iedereen moet er in Dordrecht uit. Daar staat vervangend busvervoer klaar naar Roosendaal, aldus de dienstmededeling van de conducteur. Na anderhalf uur was er nog geen bus. Wel een nieuwe calamiteit: een aanrijding tussen Roosendaal en Bergen op Zoom. Ter plekke gaf de NS geen enkele informatie, sterker er was niemand van de NS. NS-online wist het op Twitter ook niet.

Rondom beginnen reizigers geïrriteerd taxi’s te bellen om toch maar verder te kunnen. Ik besluit terug te gaan naar Rotterdam. Er was geen enkele informatie over het vervangend busvervoer, omrijden via Breda bood weinig soelaas want eenmaal in Roosendaal wachtte de aanrijding richting Bergen op Zoom. In de trein terug naar Rotterdam lees ik de reactie van Liselotte op mijn tweet met een vraag aan NS-online: “Het probleem met de bussen is dat de vervangende bussen rijden vanaf Lage Zwaluwe en de intercity richting Goes (Vlissingen) eindigt op Dordrecht. Wie dat verzonnen heeft?”.

Blij dat ik terug gegaan ben. De passagiers staan in Dordrecht, de bussen 22 kilometer verderop.

Geplaatst in Rotterdam, Zeeland | Getagged , , | Een reactie plaatsen

NOSTALGIE ALS ULTIEME BELEVING

★★★★★

Het leven van cartoonist Victor (Daniel Auteuil) zit op een dood spoor. Zijn vrouw Marianne (Fanny Ardant) hekelt het gebrek aan passie en sneert over zijn andere tekortkomingen (het zijn fenomenale ruzies), hij heeft geen werk meer, aan moderne zaken als internet onttrekt hij zich en rookmelders vergallen zijn plezier in sigaretten. Wanneer Marianne haar echtgenoot zat is en zich wil uitleven met haar minnaar (zijn ex-baas), zet ze Victor op straat.

Omdat Victor niets om handen heeft besluit hij gebruik te maken van een cadeaubon die hij krijgt. Met die tegoedbon kan Victor een reis in de tijd maken bij De Tijdreizigers, het bedrijf van een vriend van zijn zoon. De ingenieuze commerciële uitbating van nostalgie loopt daar als een tierelier: in een enorm studiocomplex zorgen natuurgetrouwe decors en honderden acteurs voor iedere denkbare beleving. Wil je Hitler ontmoeten? Dat kan. Een gewelddadige overval ervaren? Kan ook. Feesten met Marie-Antoinette? Geen probleem. Als je maar (veel) betaalt. De belevingen worden dan tot in de details uitgewerkt.

Victor kiest een specifiek moment uit zijn privé-leven: de ontmoeting met Marianne in 1974 in café La Belle Époque. Tekeningen die hij daarvan maakte helpen bij het reconstrueren van het café en de gebeurtenissen op die dag. Margot (Doria Tillier) speelt de jonge Marianne. En dat doet ze met een overrompelende verschijning. Victor verkoopt familiebezit om nog een paar dagen bij te boeken.

De film van regisseur Nicolas Bedos speelt met heden en verleden, schakelt makkelijk tussen personages en rollen en suggereert een meer dan professionele relatie tussen Victor en de ingehuurde Marianne. En eigenlijk gun je hem dat wel na alle getoonde ellende met zijn real life echtgenote.

Uiteindelijk gaat de echte Marianne mee naar La Belle Époque. Ze herbeleeft met Victor de dag in 1974, dumpt haar snurkende minnaar en de twee pakken de draad weer op. Maar wat voor een film was het? Een romantische komedie? Jazeker, en dan eentje die ontzettend verrassend en gelaagd in elkaar zit. Verveelt geen moment. Maar La Belle Époque lijkt ook een uitnodiging af en toe te reflecteren en ruimte te houden voor de conclusie dat het allemaal misschien wel meevalt met hoe je in het leven staat en wat anderen je daarbij bieden. Een troostrijke boodschap.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

DE SPIN-OFF VAN KERST

Afbeelding kan het volgende bevatten: eten en water

In 1973 verschijnt Het Groot Indonesisch Kookboek van Beb Vuyk. Een zes centimeter dikke pil met recepten die toegang bieden tot de keuken van Indonesië. 1973 is ook het jaar waarin ik Meppel verlaat om in Amsterdam te studeren, en dus het jaar waarin ik zelf verantwoordelijk wordt voor mijn maaltijden.

Beb Vuyk’s standaardwerk is een van de eerste kookboeken die ik gebruik. In het begin nog aarzelend, maar met koken is het eigenlijk als met sex: oefening baart kunst. Rijsttafels maken wordt steeds leuker. En vrijer, door mijn variaties op de recepten van Bep.

Overmoedig suggereer ik eind 2019 met Kerst de maaltijden te verzorgen. Het wordt door mevrouw Omta in dank aanvaard. Dus stond ik twee dagen in de keuken en aten we vier dagen Aziatisch.

Nieuw waren de Thaise mosselen. Gebakken in uien, knoflook, vers geraspte gember, citroensap, vissaus, rode pepers, citroengras en koriandersteeltjes. Overgoten met kokosmelk. Bij het opdienen de korianderblaadjes er over. Een blijvertje, zo lekker.

Gelukkig is een van de prettigheden op de Rotterdamse centrummarkt de kraam met Zeeuwse zeevruchten. Dus gingen we vandaag in de herhaling: met gegrilde oesters en die Thaise mosselen, de spin-off van de kerstmaaltijden.

En die stralende dame, dat is mevrouw Omta. Tijdens het nationaal vuurwerk, om de hoek. De vakantie zit er bijna op.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, glimlacht, vuurwerk en nacht

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

ERG LEUK, EEN NIEUW HUIS DAT OP EEN EILAND NAAST DE ERASMUSBRUG WOONT …

Geplaatst in Privé, Rotterdam | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

DOWNIE GOTTSAGEN SCHITTERT IN ROADMOVIE

★★★★☆

Als Zack Gottsagen mee doet aan een workshop voor mensen met een beperking speelt hij zich in de aandacht van de Amerikaanse filmmakers Tyler Nilson en Michael Schwartz. Het tweetal besluit een scenario te schrijven speciaal voor Gottsagen, een dertiger met het syndroom van Down. Het wordt The Peanut Butter Falcon, een roadmovie.

Het concept van de raodmovie lijkt uitgekauwd. Je laat een klein gezelschap van A naar B reizen en schrijft wat tegengestelde karakters bij elkaar. Een mooi landschap als decor en je hebt een roadmovie. De invulling die Nilsson en Schwartz geven is origineel. Gottsagen (in de film Zak) is een wees en gedumpt in een verzorgingshuis voor ouderen. Hij ontsnapt want wil naar het trainingscentrum van zijn idool, een worstelaar wiens video’s hij eindeloos bekeek.

Zak verstopt zich op het bootje van krabstroper Tyler (Shia LaBeouf). Deze vlucht na brandstichting bij andere krabvangers. Die pikken het vernielen van hun spullen niet en zetten de achtervolging in. Tyler ontsnapt en vindt Zak onder een dekzeil. Noodgedwongen trekken Zak en Tyler met elkaar op. De aanvankelijke onverschilligheid van Tyler maakt plaatst voor een kameraadschappelijke vriendschap tussen de mannen. De genegenheid spat er soms vanaf. Tyler besluit Zak naar het worstelkamp te brengen.

Terwijl de mannen zich op een vlot de rivier af laten zakken worden ze gevonden door Eleanor (Dakota Johnson) die vanuit het verzorgingshuis achter Zak is aangestuurd. Zij voltooit het reisgezelschap. Het erg mooie moeraslandschap in het zuiden van de Verenigde Staten is de achtergrond van hun tocht naar het worstelkamp. Zak vind daar uiteindelijk zijn idool en krijgt zijn gedroomde worstellessen. En zelfs een wedstrijd. Daar moet hij om de tegenstander te imponeren het ergste zeggen wat te zeggen valt. Dat is voor Zak helder: “Je mag niet op mijn verjaardag komen”.

Dit klink allemaal zoetsappig maar het fijne van The Peanut Butter Falcon (de bijnaam van de worstelende Zak) is dat de film aan de goede kant van de streep blijft. Lieflijk, innemend en bij vlagen ontroerend. Gottsagen speelt geweldig. LaBeouf en Johnson ook.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

AFGAAND TIJ

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

DOSSIER INDIË IS GENADELOZE GESCHIEDSCHRIJVING

★★★★★

Mijn vader woonde het laatste jaar van de oorlog in een hol, bij een boer in Ruinerwold. Want hij wilde niet werken voor de Duitsers dus dook onder. Na de bevrijding ging hij als dienstplichtig soldaat naar Indië, om samen met 200.000 lotgenoten het vrijheidsstreven van de Indonesiërs de kop in te drukken. Dat mislukte groots: de vrijheidsdrang won het van de Nederlandse bezetters, de internationale weerstand tegen wat eufemistisch een ‘politionele actie’ heette was te groot. Indië ging verloren, de kist waarin mijn vaders spullen terug naar Nederland werden gestuurd staat bij ons in de gang.

Vader Klaas worstelde de rest van zijn leven met de vraag hoe het mogelijk was dat hij haarscherp de Duitse onderdrukking herkende en toch naar ‘Ons Indië’ ging om daar feitelijk hetzelfde te doen als de Duitsers in Nederland.

Als hij nog leefde had hij naar ‘Dossier Indië’ gewild, de tentoonstelling die acteur en fotograaf Thom Hoffman samenstelde voor het Wereldmuseum in Rotterdam.

Over de Nederlandse aanwezigheid in kolonie Indië, een eilandenrijk groter dan Europa, is veel gezegd en geschreven. Hoffman koos voor het beeld als invalshoek. En dat pakt geweldig uit. De tentoonstelling begint met geschilderde idyllische landschappen die de schoonheid van de eilanden tonen. Na de uitvinding van de fotografie laten welgestelde Nederlanders zich vastleggen op hun plantages. Maar al snel zijn er ook fotografen die oog hebben voor de Indonesiers.

En dan gaat het onbarmhartig hard. Alles blijkt op beeld vastgelegd. De research van Hoffman in de archieven van Nederlandse musea en privécollecties legt een werkelijkheid bloot die onvoorstelbaar is. “Deden wij dat?”, vraag ik me soms af bij opnamen van pure slavernij, onderdrukking, executies, martelpraktijken. Feitelijk voerden wij honderden jaren een smerige oorlog. Slachtoffers aan Indonesische zijde worden geteld in duizenden, tienduizenden, honderdduizenden.

Allemaal zaadjes voor de vrijheidsstrijd die eind jaren veertig wordt gevoerd. En gewonnen. En dat was een oorlog, sorry ‘politionele actie’, waarin Nederland niet onderdeed voor de Duitse SS. Aan die smerigheid deed mijn vader volgens eigen zeggen niet mee, hij zat bij de verbindingen. Maar telkens als hij dat uitlegde zag je dat hij zich realiseerde dat hij de oorlogsmisdaden dan toch minimaal faciliteerde.

Pas vanaf de jaren zestig komt er in Nederland ruimte voor onderzoek naar ons gedrag in Indië. En daarin zit misschien wel het antwoord op de vraag waar mijn vader mee worstelde. Het was mainstream om vooral de zegeningen van de Nederlandse koloniale periode te zien (‘daar werd wat groots verricht’). Het dominante frame was dat we ‘daar’ iets goeds deden. En het leverde ook nog wat op: in sommige jaren een derde van de rijksinkomsten. Al zag mijn vader daar weinig van, hij kreeg een sinaasappel na terugkomst in Nederland. En een treinkaartje naar Meppel.

Over Dossier Indië zou mijn vader gezegd hebben: “Iedereen moet dit zien, we zijn bedonderd”. Ik kan het slechts beamen: Dossier Indië is een geweldig beeldverslag en daardoor beklijvende geschiedschrijving over zwarte bladzijden in ons verleden.

 

Geplaatst in Opinie, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

BRUNO BEDENKT WEL IETS

★★★★☆

In Frankrijk faalt de zorg aan ernstig autistische landgenoten: protocollen en voorzichtigheid hebben het gewonnen van menselijkheid en improvisatie. Veel patiënten zitten daarom noodgedwongen thuis en ontregelen daar het gezinsleven. Maar gelukkig is er Bruno (Vincent Cassel), een Joodse man die op heel eigen wijze opvang biedt aan extreem autistische burgers. Bruno heeft er de papieren niet voor, evenmin als het geld. De ondergelegen falafelzaak biedt dikwijls uitkomst, zodat er in elk geval eten is. De inspectie zit Bruno’s zorgbedrijf op de huid.

Bruno trekt op met zijn vriend Malik (Reda Kateb), een moslim die jongeren uit de achterbuurten oppikt en kansen biedt in de zorg. Precies, bij Bruno. De noodzakelijke 1-op-1 begeleiding die de reguliere zorg niet kan bieden, krijgen Bruno en Malik wel voor elkaar. Met vallen en opstaan maar altijd met veel liefde en aandacht voor kleine stapjes. Medicatie wordt juist afgebouwd in plaats van opgevoerd (de reflex in de reguliere zorg).

De regisseurs van Hors Normes (Olivier Nakache en Éric Toledano, zij maakten eerder het feelgood succes Intouchables) probeerden gelukkig geen echte verhaallijn in de film aan te brengen. Er zijn wel rode draden. De inspecteurs keren met regelmaat terug, hetzelfde geldt voor Joseph met zijn obsessie voor noodknoppen. Verder rijgt Hors Normes – als in een documentaire – vooral scenes aan elkaar. We zien Malik en Bruno koordansen in de zorg en van incident naar incident gaan. “Ik bedenk wel iets”, is een gevleugelde uitspraak van Bruno. En dat lukt hem meestal. Soms maar net, zoals bij de spannende zoektocht in nachtelijk Parijs naar een weggelopen deelnemer.

Hors Normes (‘Buiten de kaders’) is evenals Intouchables gebaseerd op een bestaand project. In de aftiteling zien we daarvan beelden. Veel acteurs zijn zelf bovengemiddeld autist. Dat maakt de film extra krachtig. Tot het eind blijft spannend wat de inspecteurs beslissen. Maar dat loopt goed af want ook zij zien in dat zonder initiatieven als van Bruno en Malik, de doelgroep terug moet naar zorginstellingen die er geen raad mee (willen) weten. Wat ook erg prettig is aan de film: de multiculturele samenleving is vanzelfsprekend. Dat kan ook niet anders in een grote stad. Maar het is erg verfrissend dat het geen thema meer is.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

ONS LAATSTE AVONDMAAL

We waren vandaag in Arras. Een onopvallend provinciestadje met twee mooie, verantwoord gereconstrueerde pleinen. Dat laatste was nodig na de Eerste Wereldoorlog. Historisch is die reconstructie zo goed gedaan dat – als je dit niet weet – amper opvalt dat het relatieve nieuwbouw is. Het doet denken aan de Oude Stad in het Poolse Gdansk, ook zo’n staaltje overtuigende na-oorlogse wederopbouw. Of de Abdij in Middelburg.

Het grootste plein in Arras was een verschrikking: helemaal in gebruik als kerstmarkt, de decemberplaag van dit millennium. Rondom obstakels tegen terroristische aanvallen. Houten optrekjes en een reuzenrad verpesten de mogelijkheid La Grand Place te beleven. Het kleinere Place des Héros weerstaat de kerstcommercie beter en ligt er redelijk intact bij.

Fijner is het bezoek aan het Musée des Beaux-Arts. Kunst vanaf de vroege middeleeuwen. De verzameling grafstenen is de moeite. Even verderop hangen Bruegel en Jordaens. Maar het meest plezieren de schilderijen van rond 1900. Realistisch, bijna foto’s.

Terug in Audresselles halen we de twee gereserveerde kreeften op. Uit zee gevist door mannen die met een bootje de golven trotseren om hun manden te legen.

De begeleidende risotto is gegaard in de kreeftenbouillon. Citroenmayonaise om te dippen. We vieren ons laatste avondmaal alhier.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen