1917 LAAT NIET MEER LOS

★★★★★

1917 begint idyllisch: twee soldaten liggen aan de rand van een bloemenveld te slapen. Maar dat wordt snel anders. Een van hen kan goed kaart lezen en wordt daarom van hogerhand uitgekozen voor een speciale missie. Hij moet een bataljon waarschuwen dat op het punt staat zich terugtrekkende Duitsers in de pan te hakken. Wat het bataljon niet weet is dat deze Duitse beweging een valstrik is. De communicatielijnen zijn weggevallen en daarom moet korporaal Blake door de linies om de waarschuwing over te brengen. Hij mag een collega-soldaat uitzoeken om mee te gaan, dat wordt de Britse jongeman die net nog naast hem lag te slapen aan de rand van de akker.

De missie krijgt een speciale lading als Blake hoort dat zijn oudere broer bij het bataljon zit dat in de val gelokt dreigt te worden. Voorzien van wat extra proviand gaan de twee uitgekozenen op pad. We zien ze door de linies kruipen, dekking zoeken in bomkraters en over soms al halfvergane lijken kruipen. De camera zit er bovenop en doet dat in enkele lange shots van soms wel 30 minuten. De film wil suggereren dat alles realtime is gefilmd maar de enkele montagemomenten zijn – zonder dat je als kijker afstand kunt nemen – goed zichtbaar.

Het effect van de extreem lange scenes zonder montage is dat de film de kijker dwingt mee te gaan. Dat maakt van 2017 een unieke kijkervaring want je beleeft de waanzin van de oorlog zoals de soldaten die beleven. Het voelt alsof je zelf in de loopgraven zit, zelf door niemandsland en kapotgeschoten boerderijen en dorpjes je weg moet zoeken. Uiteindelijk bereikt de boodschap het bataljon dat net begonnen is de door de Duitsers gehoopte aanval in te zetten. We zien nog even hoe de ambities van bevelvoerders het lijken te winnen van gezond verstand maar ook dat komt goed.

In 1917 zijn de gruwelen van de oorlog vooral te zien in de enscenering. Dat werkt veel beter dan bijvoorbeeld in Saving Private Ryan, waar in het eerste kwart van de film de ledematen en kogels van het scherm spatten. Dat is een soort van aandacht vast houden die mij minder boeit dan de daarbij vergeleken soms bijna serene ervaring van 1917.

1917 is ook een film die tot nadenken stemt. Over het toeval (omdat je naast een kaartlezer wakker wordt beland je in een idioot avontuur). Maar ook over het Europa van een eeuw geleden. Nederland bleef destijds een soort van neutraal maar de rest van Europa stond in vuur en vlam. In de Tweede Wereldoorlog zou dat nogmaals gebeuren. Sindsdien lijkt Europa een manier gevonden te hebben conflicten zonder wapens op te lossen. En dat is prettig maar ook een goede reden Europees te blijven samenwerken. Want zo’n bloedbad als in 1917 wil je niet nog eens.

Geplaatst in Film | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

DAAR GAAT ZIJ


“Strooi me maar uit bij Klaas”, instrueerde mijn moeder enkele weken voor haar aangekondigde dood (alvleesklierkanker). Dus waren vandaag de twee zoons, hun aanhang en de drie kleindochters op de begraafplaats in Meppel. De dag kozen we bewust: mijn ouders trouwden op vrijdag 13 februari, in Havelte.

Na een kop koffie van de uitvaartorganisatie lopen we over de oude begraafplaats naar het asveld. Hoge bomen, klimop op de grond en hier en daar plukjes bloeiende sneeuwklokjes. Om de beurt schudden we as uit de strooidoos. Na twee ronden is bijna alles verdeeld over de plek waar we ongeveer Klaas vermoeden.

Met het restant van de as gaan we naar Havelte. Daar liggen mijn grootouders. Op beide graven laten we as achter. Mijn dochters leggen tegeltjes uit de grafbedekking van mijn grootvader terug en recht. Ze krijgen er schik in, andere graven met dezelfde tegeltjes (“Was in de jaren dertig blijkbaar de mode”, concludeert mijn liefste middelste dochter) krijgen ook een beurt.

Naast de begraafplaats staat de Protestantse Clemenskerk. Schitterend door haar eenvoud. We boffen als een van de beheersters aan komt fietsen. Zij laat ons binnen en vertelt enthousiast over het Godshuis en de geschiedenis. Aanvankelijk gebouwd in de Romaanse stijl, later met Gotische kenmerken verhoogd. Nog maar een paar jaar geleden is gevierd dat de kerk er 700 jaar staat, destijds opgericht op de plek waar al eerder eeuwenlang een kerk stond. Zolang eert Havelte al de Heer op deze idyllische locatie net buiten het dorp.

Mijn moeder zal er als kind vast geweest zijn. Maar ergens tijdens haar volwassenwording gingen zij en de kerk hun eigen weg. Dat was ook mijn vaders gang met zijn geloof, hij stamt uit een streng gereformeerde familie. Thuis speelde de kerk bij ons dus geen rol. Bij mijn broer inmiddels wel, hij is een jaar of 15 geleden toegetreden tot de Hervormde kerk. Vooral omdat zijn lief, nu zijn vrouw, redelijk gelovig is. Zo gaat dat soms.

Aan het eind van de middag eten we in De Beurs, onze vaste stek in Meppel in tijden van ziekte en dood. Het was een mooie en warme dag.

Geplaatst in Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPRINGTIJ ROND HET NOORDEREILAND

Geplaatst in Rotterdam, Video | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ERASMUSBRUG IN AVONDLICHT

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged | Een reactie plaatsen

DEELVERVOER OP DE STOEP

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

ALS ROEL POT HET ZEGT, DAN IS HET ZO

Geplaatst in Rotterdam, Werk | Getagged , | Een reactie plaatsen

MAAK KENNIS MET PISPOT 3.0

Mannen kunnen zich opmaken voor een next level plaservaring: urinoirs met wisselende reclames op een ingebouwd LCD-scherm. Deze troffen we bij Asian Glories.

Geplaatst in Foto, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

BOMBSHELL TOONT DE DYNAMIEK VAN SEKSUEEL MISBRUIK

★★★★☆

Bombshell is een film op het randje. Het onderwerp is loodzwaar (seksueel misbruik en machtsongelijkheid op de werkvloer), de toon vaak luchtig (soms bijna die van een komedie). En toch beklijft de film van regisseur Jay Roach, misschien wel juist door deze spagaat in het script.

Het grotendeels waargebeurde verhaal gaat over Fox News, de Noord-Amerikaanse nieuwszender: rechtser dan rechts, razend populair, dikke vrienden met Trump. Hoogste baas Roger Ailes (John Lithgow) leidt de nieuworganisatie met straffe hand en denkt te weten wat zijn kijkers willen zien: vrouwenbenen. Dus zijn de presentatietafels transparant, de rokken kort en de hakken hoog. Alle presentatrices hebben hetzelfde Barbie-kapsel.

In een bijna terloopse scene zien we die presentatrices zich in nauw sluitende en vooral spaarzame kleding persen. En daarmee is een deel van het verhaal van Bombshell verteld: iedereen zwicht uiteindelijk voor de seksuele wensdromerij van de hoogste baas. Een ongemakkelijke conclusie omdat inmiddels een andere verhaallijn over een MeToo-affaire gaat.

De op een zijspoor gezette presentatrice Gretchen Carlson (Nicole Kidman) brengt Ailes uiteindelijk ten val. Een actie die ze goed voorbereidde. Ze nam, bijvoorbeeld, een jaar al hun gesprekken op. Lang lijkt Carlson alleen te staan. Ondertussen zien we collega’s worstelen. Ook zij moesten tijdens hun auditie bij Ailes hun ‘loyaliteit bewijzen’, een synoniem voor strippen en sexuele handelingen.

De van ambities overlopende christen-millennial Kayla (Margot Robbie) is geen bestaand personage maar staat voor alle vrouwen bij Fox News die zijn misbruikt. In een tergend pijnlijke scene zien we hoe ze de rok steeds hoger moet houden, totdat haar slipje zichtbaar is. Ailes’ assistente aan de andere kant van deur weet precies wat er in het kantoor gebeurt, ze werft actief ‘vers vlees’ en is daardoor behoorlijk discutabel. Bombshell haalt het misbruik daarmee uit de man-vrouw tegenstelling, iedereen kan slachtoffer of mede-verantwoordelijk zijn.

Sterpresentatrice Megyn Kelly (Charlize Theron) is de verbindende schakel in de film. Na een flitsende introductie van wat Fox News is, welke afdeling waar in het gebouw zit en hoe de machtsverhoudingen zijn, zien we hoe Kelly twijfelt. Wat betekent het voor haar redactie als ze ook een klacht indient, welke carrière zet ze op het spel? Waar betalen we onze hypotheek van, houdt ze haar man voor. Op de werkvloer wordt dan openlijk actie gevoerd voor Aisles, de druk om daar aan mee te doen is groot.

Uiteindelijk blijkt Kelly een van de twintigtal vrouwen die een klacht indient. Als de affaire publiek wordt is Aisles in een paar weken exit. Fox schikt de zaak voor tientallen miljoenen.

Bombshell is de moeite. Veel facetten van de dynamiek rond misbruik en macht op de werkvloer krijgen aandacht. Kidman, Lithgow, Theron en Robbie acteren overtuigend. De laatste twee verdienen hun Oscar-nominatie.

Geplaatst in Film, Opinie | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

IS DE OVERLAST VAN LACHGASGEBRUIKERS VOORBIJ?

Iedere 500-ste volger van mijn Facebookpagina Heftig krijgt een Pizza TV. Dan mag je ons op pad sturen voor een videoreportage over iets in Rotterdam. Bestel-televisie, zeg maar.

Rinus van Oosten is onze 2500-ste volger en had een duidelijke opdracht: “Een reportage over de lachgasgebruikers die ‘s avonds de kades van Het Noordereiland onveilig maken”.

Dat lachgas is op het eiland nogal een dingetje. Het gebruik gaat vaak gepaard met overlast, groepjes jongeren zijn soms vervelend aanwezig aan de waterkant en ze laten als dank de lachgaspatronen achter, evenals de ballonnen waarmee ze het gas inhaleren. Niet echt tof. Afgelopen jaren haalde het Noordereiland er regelmatig het nieuws mee, want de bewoners waren het zat.

Er is wel wat ondernomen. Betonblokken sluiten nu een deel van Maaskade af, zodat er geen auto’s kunnen komen. In december besluit de gemeenteraad dat er in Rotterdam een verbod komt op het gebruik van lachgas op straat, als daarbij overlast ontstaat. Het verbod is op 1 januari ingegaan.

Afgelopen weekend ben ik drie avonden op zoek geweest naar lachgasgebruikers. Ik deed dat na 23:00, de eindtijd van het betaald parkeren. Geen ballon gezien, laat staan gebruikers. Daarom geen Pizza TV maar een Pizza Story.

Wel zag ik alle avonden een tiental (hooguit) auto’s met jongeren die blowen, chillen of gewoon lekker van het uitzicht op de bruggen genieten. Er worden selfies gemaakt of foto’s van elkaar. Gelijk hebben ze want het uitzicht is ook ‘s avonds wonderschoon. In een enkele auto klinkt muziek, niet hard. Een clubje staat zaterdagavond naast de auto relaxed bier te drinken. Er is geen enkele overlast.

Tijdens de ochtendronde passeer ik de paar gaspatronen die al een tijdje naast het bruggenhoofd van de oude Willemsbrug liggen, achter en onder een bouwhek. Er zijn daar en elders rond het eiland geen nieuwe bijgekomen. Althans, ik heb ze niet gezien. Valt het dus mee? Nu wel, wat er gebeurt als de dagen langer en weer warmer worden zullen we zien.

Maar misschien hebben de voortdurende aandacht, de betonnen versperringen, extra controles en het verbod op overlast gewerkt. Zou mooi zijn. En dat jongeren naar het eiland komen om met ons mee te genieten, dat’s toch eigenlijk alleen maar mooi en logisch? Een toffere plek om te chillen is er in Rotterdam niet. Zeg nou zelf.

Geplaatst in Heftig, Rotterdam | Getagged , , | Een reactie plaatsen

DE BUSSEN STAAN IN LAGE ZWALUWE, DE REIZIGERS IN DORDRECHT

Met de trein reizen is voor mij normaal. Het rijbewijs haalde ik pas in 2006, na de definitieve verhuizing naar Zeeland. In Rotterdam had ik het niet nodig. Met het treinreizen ontstaat een vanzelfsprekende berusting als er een trein uitvalt, kan gebeuren. Zoals je als automobilist went aan files.

Vandaag gebeurde het weer. Moest om 20:00 in Goes zijn, vertrok om 17:54 van Rotterdam Blaak. Verwachte aankomsttijd 19:01. Het liep iets anders.

Vlak voor Dordrecht wordt omgeroepen dat de trein daar stopt. Er is een bovenleiding kapot tussen Dordrecht en Roosendaal. Iedereen moet er in Dordrecht uit. Daar staat vervangend busvervoer klaar naar Roosendaal, aldus de dienstmededeling van de conducteur. Na anderhalf uur was er nog geen bus. Wel een nieuwe calamiteit: een aanrijding tussen Roosendaal en Bergen op Zoom. Ter plekke gaf de NS geen enkele informatie, sterker er was niemand van de NS. NS-online wist het op Twitter ook niet.

Rondom beginnen reizigers geïrriteerd taxi’s te bellen om toch maar verder te kunnen. Ik besluit terug te gaan naar Rotterdam. Er was geen enkele informatie over het vervangend busvervoer, omrijden via Breda bood weinig soelaas want eenmaal in Roosendaal wachtte de aanrijding richting Bergen op Zoom. In de trein terug naar Rotterdam lees ik de reactie van Liselotte op mijn tweet met een vraag aan NS-online: “Het probleem met de bussen is dat de vervangende bussen rijden vanaf Lage Zwaluwe en de intercity richting Goes (Vlissingen) eindigt op Dordrecht. Wie dat verzonnen heeft?”.

Blij dat ik terug gegaan ben. De passagiers staan in Dordrecht, de bussen 22 kilometer verderop.

Geplaatst in Rotterdam, Zeeland | Getagged , , | Een reactie plaatsen