SOMS ZIT HET MEE


Ik geloof niet dat ik een erg gelukkige hand heb waar het om loterijen gaat. Er staat me iets van bij dat ik ooit 5 euro verdiende in de Staatsloterij. Woog niet op tegen de inzet.

Dan is de Postcodeloterij een trefzekerder route.

Maar die heeft weer als nadeel dat de ontvangsten slechts heel marginaal bijdragen aan mijn gokkersgeluk. Jaarlijks verdwijnt de postcode-agenda gelijk in de oudpapierbak. De kerstster die we deze week van de Postcodeloterij ontvingen had wat mij betreft ook de kliko in gekund maar mevrouw Omta besloot het ding in elkaar te zetten en een plek in huis te geven. Zo hebben de Omta-tjes voor het eerst een kerstversiering in huis. Ik kan het maar net dulden.

Maar deze week veranderde alles.

De Goese middenstand pakte uit en riep Goesenaren op iemand te nomineren voor een cadeau. Lydia deed dat en nomineerde mij: “Als voormalig cineast van Goestig en Cineac Oud-Sabbinge heeft hij lange tijd veel mooie beelden vastgelegd en dus dit boek over Hitchcock wel verdiend”.

En hosternokke, wie stond er net met mondkapje op aan de voordeur? Lydia. Met een 650 pagina’s dik boek over de grote meester van de suspense. Eindelijk eens wat substantieels gewonnen! Lydia en Anthoni (van boekhandel De Koperen Tuin): bedankt! ♥️

 

Geplaatst in Goes, Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

LOCKDOWNPAKKET


Weet niet waar Rutte straks mee komt maar ik heb ons lockdownpakket al binnen. Je moet wat om het ophokken goed door te komen. Bij de Gamma (materialen voor tuinverbouwing) rechtsomkeert gemaakt want parkeerterrein stond bommetje vol. Die spullen bestellen we wel online.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

OUD-SABBINGEPOLDER


Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge | Een reactie plaatsen

WESTERLANDPOLDER

Geplaatst in Foto, Goes, Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk | Een reactie plaatsen

THE NEVER ENDING ROTTERDAM-TOUR (CORONA)

Liefste middelste dochter (op de foto) vecht met haar collega’s voor overleving. Naast de afhaalmaaltijden, een biershop, vers brood en kerstbomen nu ook oud-Hollands snoep in de aanbieding. Voor de liefhebbers: op de Nieuwe Binnenweg.

Geplaatst in Foto, Liefste middelste dochter, Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

40 MANIEREN OM DOOD TE GAAN

Mevrouw en meneer Omta waren er een paar dagen uit. Naar de Veluwe. Ik woonde drie jaar – en recreëerde zo’n twintig jaar – op landgoed Welna, tussen Epe en Nunspeet. Bossen zijn me vertrouwd. Het was heerlijk terug te zijn, een woud ruikt nog steeds het lekkerst in het najaar. Helaas voor mevrouw Omta zagen we geen wild.

Gisterochtend verlieten we de Veluwe voor een afspraak in Goes, met den oncoloog. De zes chemokuren hebben gedaan wat verondersteld werd: snel groeiende kankercellen doden. De langzamere groeiers zijn er nog steeds maar dat was vooraf aan de kuur al bekend. Hoe nu verder?

Afwachten, wordt – na ondergaan – het nieuwe motto. Over zes weken heb ik weer een bloedonderzoek, over drie maanden ga ik opnieuw door de scanmachine. Dan wordt duidelijk wat de tumoren doen en of een nieuwe ronde chemo nodig en zinvol is. Aan mijn levensverwachting is niets veranderd: nog zo’n 18 maanden. Gemiddeld. Zo’n 25-30 procent van mijn lotgenoten leeft na vijf jaar nog.

Het zou gek zijn als ik niet nadenk over doodgaan. Het onvoorstelbare invoelbaar maken. Althans, dat probeer ik af en toe. Vaak aan het einde van de avond, als mevrouw Omta al slaapt. Ik hoopte van den oncoloog te horen op wat voor einde ik me voor moet bereiden. Aan zijn antwoord heb ik weinig: “Daar kan ik niets over zeggen, er zijn wel veertig manieren om dood te gaan met darmkanker”. Op mijn vraag of ik ook kan overlijden aan de uitzaaiingen in de longen is de respons helderder: “Die kans is klein”.

Vanmiddag wandelden mevrouw Omta en ik anderhalf uur langs de Oosterschelde. Op zich een wonder, nog maar een paar maanden geleden haalde ik de 100 meter niet. De chemokuren hebben wonderen verricht.

Een radarpost laat me aan het gesprek met den oncoloog denken. In de mist ziet zo’n apparaat van allerlei, maar je weet niet wat.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SPEULDERBOS

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

DE HOGE VELUWE EN KRÖLLER-MÜLLER MUSEUM

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen

WELNA

Back down memory lane: landgoed Welna (Epe). Ik woonde een paar jaar in het gefotografeerde huis. Geen buren in de nabijheid, wel alle soorten wild.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

HET ALGORITME VAN FACEBOOK VERDIENT NOG WAT VERFIJNING …

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

TROTSE VADER


Liefste middelste dochter runt noodgedwongen een biershop en verloot daar rondleidingen bij La Trappe. Maar los van het bier, zo’n foto raakt het trotse vader♥️. Want wat is die kanjer aan het knokken voor haar Belgisch Biercafé Boudewijn (Rotterdam). Een biershop begonnen, afhaalmaaltijden, koffie & chocolademelk verkoop en binnenkort start de kerstbomenhandel.

Geplaatst in Liefste middelste dochter, Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

PICL.NL

Mevrouw en meneer Omta kijken graag films. Het liefst in de bioscoop maar daar komt het even niet van c.q. dat mag tijdelijk niet. Dus meldden we ons bij Picl, de site om Filmhuisfilms thuis te kijken. Op je mobiel, tablet of TV. Premierefilms kosten 8,50 euro, voor wat oudere films tik je 4,99 af.
 
Zojuist keken we naar Love Sarah, een heerlijk zoetsappige film over drie Londense vrouwen die een gebakwinkel beginnen. Na het thuisrestaurant (prima pizza’s en tiramisu van La Barca in Goes) de thuisbioscoop.
Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

TUSSEN CREMATORIUM EN PORNOSHOP

Ik weet niet hoe het jullie verging maar ik bracht de afgelopen week door voor de televisie (CNN) en op de iPad (Twitter en tientallen nieuwssites). Het zal zo zijn dat China de nieuwe dominante macht wordt, de massale aandacht voor de Amerikaanse presidentverkiezing maakt duidelijk dat de USA nog niet uit het hart van de Europeanen is. Maar goed, Trump verloor en vanochtend na het wakker worden luisterden de Omta-tjes, met een ontbijt op bed, naar de toespraken van Harris en Biden. Fijn om de dag te beginnen met een nieuwe toon. We gaan zien waar het ons brengt.

Maar het allermooiste van de hele week was toch wel de persconferentie waarop het advocatenteam van Trump gisteren haar juridische vervolgstappen aankondigde. Het moest allemaal plaatsvinden in ‘battleground’ Philadelphia. Ik stel me voor dat op het laatste moment een plek is geregeld. Iemand suggereert The Four Seasons te reserveren, een mooie stijlvolle locatie.

TeamTrump: “Kunnen we een persconferentie houden bij jullie?”
Four Seasons: “Ja, we hebben buiten nog plek”
TeamTrump: “Fijn, dan zijn we er wat eerder om onze spullen op te stellen”
Four Seasons: “Vergeet de luidsprekers niet”

Trump plaatst de aankondiging op Twitter: “Lawyers Press Conference at Four Seasons, Philadelphia”.

Wat moet de eigenaar van The Four Seasons een lol gehad hebben. Team Trump reserveerde geen ruimte in het hotel The Four Seasons maar bij de gelijknamige lokale hovenier The Four Seasons, op een achteraf industriegebiedje. Foutje. Eenmaal ter plekke maken Trump’s advocaat Rudy Giuliani en zijn team er het beste van. Stickers op de gesloten deur van de hovenier, spreekgestoelte, luidsprekers. Brandblusser binnen handbereik. Het zag er al met al wat shabby uit, op zijn Giuliani’s.

Wie even verder kijkt in de straat ziet een crematorium en een pornoshop. Hoe symbolisch wil je het hebben.

Dag Donald!

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

EEN OCHTEND OP DE ONCOLOGIEPOLI


Met documentaire fotograaf Josje Deekens sprak ik af dat ze me volgt in de laatste queeste van mijn leven. De meeste foto’s die ik plaats bij mijn verhalen zijn van Josje. Gisteren kreeg ze ondanks Corona toestemming te fotograferen bij mijn laatste chemo-infuus. Zie het ook als een ode aan de verpleegkundigen van het ADRZ in Goes: betrokken, erg aardig en professioneel.

Mevrouw Omta vult op Facebook aan:

“Toen we de intake voor de chemo kregen vroegen we aan de verpleegkundige of er ook nog goed nieuws was, de lijst met bijwerkingen die we in anderhalf uur met haar doornamen, was namelijk behoorlijk lang.

Ze beaamde direct dat chemo geen feest is maar dat mensen over het algemeen wel heel erg te spreken zijn over de sfeer en persoonlijke benadering op de afdeling. En dat klopt.

Deze fotoreportage is daarom inderdaad een ode aan de verpleegkundigen. En niet alleen omdat ze elke drie weken erop toezagen dat Wiert zijn chemo kreeg. Ook ik mocht altijd bellen en dat was de eerste weken helaas nodig. De eerste chemo was loeizwaar, Wiert had geen enkele reserve en lag voor dood op bed. Gelukkig herinnert hij zich dat niet, maar zo nu en dan wist ik niet waar ik het zoeken moest.

Dat ik elk moment kon bellen, het nooit ongelegen kwam, ze door mijn tranen heen mijn zorgen serieus namen, rustig doorvroegen, meedachten en konden zeggen of iets bij de chemo hoorde of dat we toch beter even langs konden komen was geweldig. Dus dank allemaal! Weten dat jullie er zijn maakt mij minder bang en geeft ons rust.”

S

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

PRETOGEN KEREN À LA MINUTE TERUG

Bijzonder hoe gewoonten ontstaan. “Schrijf je donderdag weer een verhaaltje?”, informeert mevrouw Omta in het begin van deze week. Donderdag? Ik lig vanochtend in het Goese ziekenhuis aan het chemo-infuus. De afgelopen kuren gebruikte ik die uren in het ziekenhuisbed om verslag te doen. Vandaag dus ook.

Het is de laatste kuur van zes sessies. De komende twee weken slik ik thuis het vervolg: dagelijks 8 pillen. Dit moet in een ijzeren regelmaat, op vaste tijdstippen. En dat is eigenlijk het meest belastende, ik slaap graag uit maar dat zit er de komende twee weken niet in. De avondsessie medicatie valt soms samen met een raadsvergadering. Omdat ik vooraf wat moet eten neem ik dan naast de tabletten twee gekookte eieren mee.

De bijwerkingen van de chemo zijn nog steeds miniem. Ik voel me de eerste dagen van een nieuwe kuur behoorlijk brak maar weet dat dit meestal op maandag ophoudt. De verbetering komt echt à la minute. Zo lig ik wat versuft op de bank en een seconde later praat en reageer ik weer, begin te dollen en heb weer pretoogjes. Naast dit brakke gevoel had ik afgelopen kuur geen noemenswaardige bijwerkingen.

Hoe nu verder? Het is mijn laatste afgesproken kuur. Het idee was dat de chemobehandeling ongeveer anderhalf jaar aan mijn gemiddelde levensverwachting van afgelopen zomer zou toevoegen. En die verwachting was destijds dat ik de jaarwisseling mogelijk niet zou halen. Fysiek is de uitwerking van de chemo wonderbaarlijk. De tijdshorizon is verlegd. Ik doe weer veel en kwam bijna 10 kilo aan.

Als de laatste kuur is afgerond wordt er weer een scan gemaakt en de kankerwaarden in mijn bloed gemeten. Dan komt er duidelijkheid of een soort onderhoudsdosis chemo van nut kan zijn. Prettige bijkomstigheid is dat tot nu mijn lichaam rap en goed herstelt van de chemo, het hernieuwd aanmaken van bloedplaatjes komt snel weer op gang.

Mevrouw Omta en ik hebben de dip van ruim een maand geleden achter ons gelaten, mijn doodgaan vroeg veel van ons. Gelukkig herpakten we ons zonder de aandacht voor elkaar te verliezen. Een goeie graadmeter is dat er weer volop harde grappen worden gemaakt. Maar ook dat we ons de hele dag suf knuffelen. Op naar de volgende fase in dit kankergebeuren.

Foto: Josje Deekens

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

ZATERDAG, SUPPORT YOUR LOCALS DAG


Vanavond genoten van het Japanse afhaalmenu van Restaurant Meliefste. In een fraaie zwarte doos verpakken ze noedels, sushi en andere Oosterse heerlijkheden. Alles kan op kamertemperatuur geconsumeerd worden, we hoeven niet de keuken in. Het is een smaakfeestje.

Geplaatst in Foto, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIER KOPEN VOOR HET GOEDE DOEL


Mevrouw en meneer Omta deden gisteren een klein rondje Randstad. Voor het eerst sinds maanden zag ik de wereld buiten Zeeland. De eerste stop was in Rotterdam. We vergaten bijna de parkeergarage naast museum Boymans in te rijden, zo werden onze blikken getrokken door de spiegelende halve bol van het nieuwe museumdepot. Wat is dat mooi geworden!

Onze bestemming ligt een paar honderd meter verderop: Belgisch biercafé Boudewijn. Mijn liefste middelste dochter zwaait er de scepter en richtte er een bottleshop in, je moet wat in tijden van Corona. We zeulen een zware boodschappentas vol solidariteitsbier mee terug naar de auto. Daarna door naar mevrouw Omta’s familie in Nootdorp.

Op de terugweg naar het Zeeuwse zat ik volledig ingekakt naast mevrouw Omta in de auto. Bekaf. In het dagelijkse leven in Oud-Sabbinge, het leukste gehucht van Zeeland, had ik het idee gekregen dat behoudens een dip aan het begin van elke chemokuur mijn fysieke welbevinden op het niveau van pakweg een jaar geleden zat. Het rondje Randstad maakte duidelijk dat dit niet zo is. Eenmaal thuis zocht ik mijn vertrouwde bank op om bij te komen.

Voor de bierliefhebbers: de bottleshop van Boudewijn is op donderdag- tot en met zondagmiddag geopend.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé, Rotterdam | Getagged , | Een reactie plaatsen

LOUWS IN DA HOUSE


Er zijn ergere dingen in de wereld maar toch was het even zoeken voor mevrouw en meneer Omta hoe vandaag onze elfde huwelijksverjaardag te vieren. Zonder Corona waren we aangeschoven in een van de geweldige restaurants die Goes rijk is. Met Corona werd het een uitdaging.

Gelukkig is er Michel Louws, chefkok in de Vlissingse Lasloods. We aten 1 keer eerder bij hem, toen hij in Het Veerhuis (bijna bij ons om de hoek) een ster bij elkaar had gekookt. Het was een onvergetelijke avond, ook omdat we voor het eerst in een restaurant met Michelinster aten. Zijn tartaar van rauwe makreel en radijs probeerden we thuis na te maken. We kwamen – na herhaalde pogingen – aardig in de buurt maar zo goed als in Het Veerhuis werd het niet.

Vanmiddag begonnen de feestelijkheden op het Vlissingse strand. Met een kroket van het aanpalende cafetaria. Daarna door naar De Lasloods waar Louws nu de scepter zwaait. We haalden, in de drive thru, een pakket op met een negengangen thuisdiner en twee flessen heerlijke wijn. Wat er thuis aan gedaan moet worden is overzichtelijk.

We hebben nog twee nagerechten te gaan, maar tot nu was het een topmaaltijd. Thuis eten is zo een feestje. En bevalt ons misschien wel meer dan uit eten gaan.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

WERELD ST…ST…STOTTERDAG

Ik heb het niet verzonnen maar het is vandaag Wereld Stotterdag. Ik ben een stotteraar. En behoorlijk ernstig ook. Op de lagere school kwam ik bij een goede logopedist terecht. Zij leerde mij een ademhalingstechniek die het ongemak aardig verhielp en nog steeds verhelpt (samengevat: goed getimed heel kort inademen vanuit het middenrif, onmerkbaar voor wie naar mij luistert).

Zelf leerde ik gaandeweg het leven stottervalkuilen te vermijden, vooral bij woorden met veel lettergrepen. Als ik een zin begin voel ik aan waar het risico zit en kan ik – heel behendig – al pratend een alternatief zinsverloop kiezen. Vergeet die route soms als ik boos ben, maar dat gebeurt gelukkig niet zo vaak.

Geplaatst in Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

SLOTAKKOORD GALMT VOORUIT

Routineus meld ik me vanochtend bij de afdeling oncologie voor de start van mijn vijfde chemokuur. Het infuus is aangesloten, de chemo druppelt langzaam mijn ader in. Ben er drie uur mee zoet. Rondom zitten en liggen lotgenoten, de sfeer in het zaaltje van de dagbehandeling is ontspannen. Het personeel erg aardig en attent.

Mijn indruk is dat de bijwerkingen cumulatief zijn, iedere chemoronde manifesteren ze zich indringender. Overigens zonder heel erg tot last te zijn. De eerste dagen van de kuur zal ik weer koude voorwerpen moeten mijden en met handschoenen aan op de fiets. Een neurologische reactie zorgt anders voor tintelingen in mijn handen. Die gevoeligheid neemt per kuur toe.

Op mijn armen en benen verschijnen rood-paarse vlekjes. Ze verdwijnen zoals ze komen, snel. Vlekken die ik voor het slapen nog zie, kunnen bij het ontwaken verdwenen zijn. De komende dagen -weet ik nu al – sta ik wat wankel op mijn voeten (alsof ik op kussentjes loop met een lijf dat sneller vooruit wil dan mijn benen aankunnen). De eerste dagen ga ik me gammel en snel vermoeid voelen. Maar dat is na een week voorbij en eigenlijk voel ik me dan als een jaar geleden. Lang leve de chemo, wonderspul. Gisteren heerlijk gewandeld op een Walchers strand.

Afgelopen weken hadden mevrouw en meneer Omta ook verdrietige dagen. Het onvermijdelijke slotakkoord van mijn kanker-queeste wordt gespeeld door Magere Hein. Dat besef daalde met regelmaat in tussen onze oren en in onze gesprekken. En dat waren tranenrijke momenten. We weten het al een paar maanden maar blijkbaar heeft een aangekondigde dood tijd nodig om goed te landen. We hebben ons herpakt. Gelukkig op een manier die ruimte laat voor verdriet en soms angst voor wat nog komen gaat.

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , | Een reactie plaatsen

BIJ DE HEERENKEET

Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé, Zeeland | Getagged | Een reactie plaatsen

BINGO!

Mevrouw en meneer Omta beleefden een dip. De afleiding kwam uit Rotterdam: de dochters organiseerden een online bingo, niks gewonnen maar een erg vertrouwd en gezellig anderhalf uur gehad.

Geplaatst in Liefste jongste dochter, Liefste middelste dochter, Liefste oudste dochter, Mevrouw Omta, Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

CANCER BOY

Jan Pankow attendeerde me op dit gedicht. Herkenbaar, confronterend, troostend en na iedere lezing mooier, zoals een gedicht betaamt.
CANCERBOY

Ever since my surgery.
When the surgeon walked into my room,
with that serious, practiced, face of death.
The way the words, ‘Indolent’ and ‘fatal’
hung there in the air like day old balloons.
The way a lover looks when they tell you
they’re leaving on the next train.
All and all, though. It’s like I’m
the big prize winner at the county fair..
Because you should never give a poet
ammunition like that.
I’ll be impossible to live with. Just you wait.
The way ‘death bed’ and ‘final wishes’
already rolls off my tongue like
cherry filled bon-bons in a box of chocolates.
Even “Fatal” alone, makes me tingle.
And “indolent” kind of gets me high.
For it’s slowness, for the mystery of the march.
Across the mountains one last time,
and down to the river where the oarsman sleeps.
Even the promise of drugs would be enough.
Because I’m the big prize winner now.
That light and airy way they try and look so positive.
Insisting I carry, ‘hope’ in my back pocket.
To pull out like a talisman or a head shop crystal.
But I have caskets full of memories now,
that I’ll beat you over the head with.
And every breath smells like maple syrup
on a Christmas morning long ago.
All the kids gathered around the kitchen table.
And every kiss is a cool mossy monument.
Even the Willow tree in the front yard,
the one I planted to close to the house,
is swaying in the wind and singing dirges now.
Winters coming. Oh, yes it is.
It’s a good thing to be this damn lucky.
To have this chance to stop and breath at last.
Or at least that’s what the church bells
down the street, keep saying.
And the blue sky is bluer than I’ve ever seen.
I’ll be impossible to live with. You just wait and see.
Billy Lee
Geplaatst in Privé | Getagged | Een reactie plaatsen

OP DE HELFT

“Ha meneer Omta, daar bent u weer”, klinkt het opgewekt als ik arriveer op de afdeling oncologie van het Goese ziekenhuis. Ik mag opnieuw een ochtend aan een infuus met chemo. “Hoe ging het de afgelopen weken?”, vraagt de verpleegkundige voordat ze een naald in mijn ader steekt.
 
“Goed”, kan ik zonder aarzeling antwoorden. En som op hoe ik mijn dagen vulde. Een bezoek aan Sparta-Ajax, hele dagen uit bed, ik schilderde de schuur, ga met mevrouw Omta uit eten, onderhoud de tuin, doe weer volop mee aan het gemeenteraadswerk en draag steeds meer bij aan het huishouden. Er zijn dagen dat ik er amper aan denk dat ik ziek ben.
 
De bijwerkingen van de chemo zijn in mijn geval relatief bescheiden. Vlekjes op mijn armen en benen zijn volgens de geconsulteerde dermatoloog waarschijnlijk bloeduitstortingen, veroorzaakt door de chemo in mijn bloed. Ik ben extra gevoelig voor koude. Als ik zonder bescherming van mijn handen iets uit de koelkast pak beginnen beide handen te tintelen, ook de hand die niets aanraakt. Wel iets om voorzichtig mee te zijn want het kan overslaan naar de voeten en daarna een ernstige benauwdheid veroorzaken. Maar zover kwam het nog niet.
 
De chemo doet dus wonderen. Want ik kwam van ver. Den oncoloog bevestigde onlangs het voorgevoel dat mevrouw Omta in de zomer had, namelijk dat de dood me dicht op de hielen zat. Wat een verschil met hoe ik me nu voel!
 
Scans die vorige week zijn gemaakt bevestigen wat ik zelf ervaar: de tumor in mijn darmen en de uitzaaiingen in lever, long en lymfeklieren zijn in omvang afgenomen. Verdwijnen zullen ze niet maar hoe kleiner hoe beter. Met de nieuwe ronde chemo, vandaag aan het infuus en daarna thuis twee weken aan de tabletten, ben ik over de helft van de kuur.
 
Helemaal geen tegenslag? Jawel. Om de afloop van de chemoreeks te vieren reserveerden we eind november een vakantiewoning in het vissersdorp Audresselles, onze favoriete vakantiebestemming aan de Noord-Franse kust. Gaat nog lastig worden: de regio rond Lille kleurt inmiddels op de coronakaart oranje. Als dat blijft dan moeten we die week wat anders verzinnen.
 
Foto: Josje Deekens
Geplaatst in Mevrouw Omta, Privé | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

EEN MIDDAG IN HET KASTEEL

“Je zieke vader kan op mijn seizoenskaart naar de wedstrijd”. Het geweldige aanbod komt van een de mannen met wie mijn liefste jongste dochter de thuiswedstrijden van Sparta bezoekt. Wat het gebaar helemaal top maakt: er is verteld dat ik Ajax-fan ben. En zo zag ik vanmiddag in Het Kasteel 10 Ajacieden met 0-1 van de Rotterdammers winnen. Een terechte winst.
 
Maar iedereen kan, in de matige wedstrijd, ook zien hoe groot het verschil is. Op alle onderdelen van het spel is Ajax sneller, verfijnder en technisch begaafder.
 
Heb wel eens gehoord dat bij golf de veel betere speler een handicap krijgt, zodat je als minder begaafde golfer toch kans hebt te winnen. Zoiets zou bij het voetbal de kansen van de zwakkere ploegen eerlijker en groter maken. Want nu gaat Ajax, met alle miljoenen die daar binnen stromen, al na 1 wedstrijd voor het kampioenschap en wacht Sparta waarschijnlijk degradatievoetbal.
 
Wat heb je aan een competitie als de kaarten vooraf zijn geschud? Geef de financieel zwakkere ploegen een goal voorsprong. Te rigoureus? Laat ze beginnen met een strafschop. Of zijn dat bezopen ideeën?

 

Geplaatst in Liefste jongste dochter, Privé | Getagged , , | Een reactie plaatsen